ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 696

“ข้ารู้ท่านลืมข้าไปแล้ว ขอเพียงท่านยินดี ข้าสามารถช่วยทำให้ท่านจดจำเรื่องทั้งหมดอย่างช้าๆ ได้ ท่านอยากรู้อะไร ข้าสามารถเล่าให้ท่านฟังทั้งหมดได้”

ซ่งจิ่งเซินย้อนนึกถึงสถานการณ์ที่ได้ฟังจากปากสหายที่ดีเหล่านั้นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ นั่นคือประทับใจที่ใดกัน โง่งมสุดขีดต่างหาก!

นั่นคือตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วอยากลุกขึ้นนั่ง เอาค้อนทุบศีรษะตนเองในอดีต!

เรื่องขายหน้าถึงเพียงนี้ เขาไม่อยากได้ยินอีกแม้แต่น้อย หวังเพียงให้ทุกคนลืมไปให้หมด

“ข้าไม่อยากรู้ ทั้งยังไม่อยากนึกถึงเรื่องในอดีตทั้งหมด เชิญแม่นางเคอกลับไปเถอะ”

“ไฉนเลยจะไม่เกี่ยวกับข้า?” เคอหยวนจื่อรู้สึกเหลือจะเชื่อ “จิ่งเซิน ท่านต้องเชื่อข้านะ หลายปีมานี้พวกเรามีประสบการณ์ร่วมกันมากมาย หากท่านจำได้แล้ว จะต้องเสียใจภายหลังแน่!”

“ต่อให้ข้าเสียใจภายหลัง นั่นก็เป็นเรื่องของข้า ไม่ต้องให้เจ้าใส่ใจ”

ซ่งจิ่งเซินมองหญิงตรงหน้า แท้จริงแล้วเขาได้รู้ผ่านปากของสหายมามากมายตั้งแต่แรกแล้ว

เมื่อแรกเขาคล้ายต้องมนต์ก็มิปาน ทั้งสมองมีเพียงเคอหยวนจื่อ บัดนี้สูญเสียความทรงจำไปแล้ว เขาเคยคิดมาก่อน

หากแม่นางตรงหน้ามีค่าพอให้เขามอบความจริงใจให้จริง เขาจะต้องทำทุกทางตามหาความทรงจำกลับคืนมา แต่เขารู้ดี ตั้งแต่เริ่มจนจบเคอหยวนจื่อหลอกใช้เขา ไม่มีความจริงใจเลยสักเศษเสี้ยว

พูดไปแล้ว เขาเป็นเพียงกระเป๋าเงินของนางเท่านั้น เป็นนางเย่อหยิ่งโอหังสร้างเรื่อง ทั้งๆ ที่ไม่ชอบเขาคนนี้ กลับชอบเงินของเขา

ทางหนึ่งคิดอยากตบแต่งกับชวีคั่ว ทางหนึ่งเฝ้าหวังให้เขานำเงินออกมามอบให้พวกเขาเสวยสุข อุบายนี้กระแทกหน้าเขาอย่างจัง

“จิ่งเซิน ท่านจะต้องเสียใจภายหลัง!”

ซ่งอี้อันได้ฟังถ้อยคำนี้ของซ่งจิ่งเซิน กลับวางใจไม่น้อย

ครั้งนี้น้องสี่กลับมาแล้ว เป็นผู้ใหญ่กว่าเมื่อก่อนมากนัก ไม่ว่าความคิดหรือความเข้าใจก็ล้วนมีมากขึ้น ดูท่าแล้วพวกเขาไม่ต้องกังวลว่าหลังเขาฟื้นคืนความทรงจำแล้วจะกลับไปเป็นเหมือนในอดีต

แม้จะยังมีความรู้สึกหลงเหลืออยู่ แต่ก็ไม่ทุ่มเทจนเลอะเลือนเหมือนในอดีตอีก

ยามซ่งรั่วเจินนั่งรถม้ากลับมาถึงจวนสกุลซ่ง ก็ได้เห็นเคอหยวนจื่อกำลังเสียใจจากไป สายตาสะท้อนแววนึกสนุก

“ก่อนหน้านี้เคอหยวนจื่อจะแต่งงานกับชวีคั่วมิใช่หรือ? แต่จนกระทั่งตอนนี้ คล้ายไม่ได้ยินเรื่องแต่งงานแล้ว”

ฉู่จวินถิงผินมองภายนอกแวบหนึ่ง พูดว่า “พวกเจ้าไปคิดบัญชีสกุลเคอ รายการหนี้มากถึงเพียงนั้น ทีแรกสกุลชวีอยากแต่งงาน แต่ตอนนี้กลับไม่กล้าวู่วามรับปาก”