เข้าสู่ระบบผ่าน

ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 714

“ท่านพ่อมองว่าข้าขัดหูขัดตาพอดี ไม่สู้ใช้โอกาสนี้ตัดขาดความสัมพันธ์กันไปเลย จะได้ไม่ทำลายชื่อเสียงของท่านในอนาคต!”

“เจ้าพูดอะไร?”

อวิ๋นหงหล่างโกรธจนทนไม่ไหว ยกมือขึ้นแล้วตบไปทันที

“ข้าเห็นว่ายามนี้เจ้าชักจะเกินไปแล้ว แม่ของเจ้าไม่รู้ว่าสอนอะไรเจ้าทุกวัน ถึงได้สอนให้เจ้าไร้กฎเกณฑ์เช่นนี้!”

ทว่าอวิ๋นหงหล่างไม่สามารถตบหน้าอวิ๋นเนี่ยนชูได้ เพราะถูกอวิ๋นเฉิงเจ๋อป้องกันไว้

“ทำไม? เจ้าก็จะไร้กฎเกณฑ์ไปด้วยกันหรือ?” อวิ๋นหงหล่างสีหน้าบึ้งตึง “หลายปีที่ที่เจ้าอยู่ในจวนอวิ๋น ข้าไม่เคยละเลยเจ้าเลย!”

“ยามที่บิดามารดาของเจ้าตาย หากไม่ใช่ข้ารับเจ้ากลับมา เจ้าจะประสบความสำเร็จเช่นวันนี้ได้อย่างไร?”

เมื่อคิดว่าเขาให้บุตรีตบแต่งกับอวิ๋นเฉิงเจ๋อ ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นการเอื้อประโยชน์ให้กับเด็กนั่นแล้ว ทว่าเขากลับไม่พอใจ แม้กระทั่งยังเผยเรื่องนี้ออกมา จนทำให้ยามนี้เขาถูกสหายร่วมงานล้อเลียน เขาก็แทบอยากจะทุบตีสิ่งอกตัญญูนี้ให้ตายตกไปเสีย!

หากรู้เช่นนี้ ในยามนั้นไม่ว่าอย่างไรเขาก็คงไม่ยอมให้จางเหวินรับเด็กเหลือขอผู้นี้กลับมา

อวิ๋นเฉิงเจ๋อเข้าใจความคิดของอวิ๋นหงหล่างดี ช่วงนี้เขาได้พบอวิ๋นหงหล่างในที่ประชุมราชสำนักหลายครั้ง ทว่าทุกครั้งก็เพียงแค่นเสียงเย็นใส่เท่านั้น เขาก็ไม่อยากพูดให้มากความ

ยามนี้เมื่อได้พบกันอีกครั้ง ความสัมพันธ์ก็แตกต่างจากตอนที่อยู่ในจวนสกุลอวิ๋นมากแล้ว

“ท่านน้าเขย บนถนนคนพลุกพล่านเช่นนี้ หากท่านจะตบลงมาจริงๆ ผลลัพธ์ที่ตามมาท่านต้องคิดให้ดีนะขอรับ”

อวิ๋นเฉิงเจ๋อมองไปที่ผู้คนที่เดินไปมาบนถนน การโต้เถียงเมื่อครู่นี้ดูเหมือนจะดึงดูดความสนใจจากคนจำนวนไม่น้อย

อวิ๋นหงหล่างได้สติกลับมา กัดฟันกรอดและสะบัดมืออวิ๋นเฉิงเจ๋อออกไป “ปีกกล้าขาแข็งแล้ว คิดว่าตัวเองจะทำอะไรก็ได้ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องล้มลงและรับรู้ถึงความโหดร้ายของโลกใบนี้!”

ซ่งรั่วเจินเห็นว่าอวิ๋นเนี่ยนชูทั้งสี่คนต่างเข้ามาแล้ว จึงหันไปมองจางเหวิน “พวกเขามาแล้ว”

จางเหวินได้สติกลับมา และยามนี้นางได้คิดแผนการในใจเรียบร้อยแล้ว จึงรู้สึกมั่นใจขึ้นมาก

“ท่านแม่ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ?” อวิ๋นเนี่ยนชูวิ่งไปด้านหน้าจางเหวิน สายตาเต็มไปด้วยความกังวล

จางเหวินยิ้มจางๆ พลางส่ายศีรษะ “ข้าไม่เป็นไร”

ทันทีที่อวิ๋นหงหล่างเห็นจางเหวินและคนอื่นๆ ก็รู้สึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ และตะคอกด้วยความเดือดดาล “จางเหวิน ยามนี้เจ้าช่างกล้าเหลือเกินนะ สั่งให้พวกเขาบอกให้ข้ารออยู่ข้างนอก สนุกนักหรือ?”

“ก่อนหน้านี้เจ้าเคยเป็นผู้ดีมีสกุล จัดการเรื่องต่างๆ เป็นนายหญิงที่มีความสามารถ เจ้าดูเจ้ายามนี้สิ คิดเล็กคิดน้อย ดูไม่จืดเลย!”

ประวัติการอ่าน

No history.

ความคิดเห็น

ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง