ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 730

“หม่อมฉันได้ยินมาว่าบนบัญชีรายชื่อมีอยู่สิบกว่าคน ไม่รู้อาการของคนอื่นร้ายแรงหรือไม่?” ซ่งรั่วเจินเอ่ยถาม

“ในหมู่คนเหล่านั้นมีลูกสะใภ้ไม่เคารพแม่สามี คนแก่อายุมากแล้ว คนจึงตายไป แต่มากที่สุดยังเป็นความขัดแย้งของอนุภรรยาและภรรยาเอก”

“คนส่วนใหญ่ล้วนคล้ายพระชายาเซียงอ๋อง ตกอยู่ในฝันร้าย ยังป่วยหนักอีกด้วย อนุอวิ๋นนับว่าลงทุนลงแรงมากทีเดียว” ฉู่จวินถิงพูด

“อนุอวิ๋นเป็นคนโหดเหี้ยมไม่ผิดไปดังคาด แต่ยังเสแสร้งใจดีมีเมตตา ปรากฎว่ามีเพียงใต้เท้าอวิ๋นตัวโง่งมคนนี้ถึงจะหลงเชื่อ”

ซ่งรั่วเจินไม่แปลกใจ ความยากในการเลี้ยงดูผีทวงชีวิตนั้นมากกว่าผีน้อยตนอื่นมาก แม้ว่าไต้ซือเทียนจีมีความสามารถอยู่บ้าง กลับไม่สามารถเลี้ยงผีทวงชีวิตหลายตนได้

ตนนี้เป็นเขาใส่ใจเลี้ยงดู ดังนั้นความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่จึงสนิทสนมกันมาก

จากนั้นยามทั้งคู่เดินผ่านอุโมงค์ไปจนถึงฝั่งหนึ่ง กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นสายหนึ่งชำแรกจมูก

พวกซ่งเยี่ยนโจวยืนอยู่ข้างหน้า สีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างมาก ส่วนซ่งรั่วเจินเองก็สังเกตเห็นศพแต่ละร่างใต้พื้น หนึ่งในนั้นมีนักพรตเต๋าคนหนึ่ง เห็นชัดว่าคือไต้ซือเทียนจี

“นี่คือ...ตายทั้งหมดแล้ว?”

“เดิมทีอีกฝ่ายต้องการพาไต้ซือเทียนจีจากไป แต่เพราะพวกเราไล่ตามมา เขากลัวหนีไม่รอด จึงฆ่าไต้ซือเทียนจีปิดปากไปแล้ว”

“สหายที่เข้าไปก่อนของพวกเราคนหนึ่งเองก็ได้รับบาดเจ็บหนัก ไม่รู้ว่าจะสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้หรือไม่”

สีหน้าซ่งเยี่ยนโจวเคร่งขรึม เมื่อครู่เขาอยู่ด้านหน้าสุด เป็นสหายน้อยคนนี้พูดว่ากังวลความปลอดภัย จึงออกไปอยู่ข้างหน้าสุดแทนเขา

คิดไม่ถึง เพียงออกมาก็ถูกกระบี่คมแทงแล้ว!

สายตาซ่งรั่วเจินเลื่อนมองชายที่นอนอยู่บนพื้นทางด้านข้าง อกเต็มไปด้วยเลือด สีหน้าเริ่มซีดเผือดลง เหงื่อเม็ดโตไหลลงมาไม่หยุด

“พอแล้วๆ! เซ่อซ่าอะไรขนาดนี้!”

ความบริสุทธิ์ของน้องสาวเขาไม่ต้องมีแล้วหรือ!

ฝ่ายชายถึงดึงสติกลับมาได้ หัวเราะแห้งๆ ทีหนึ่ง เก้อกระดากขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด กระนั้นหลังได้เห็นสีหน้าดำทะมึนของฉู่อ๋องแล้ว แม้แต่รอยยิ้มก็คลี่ไม่ออกอีก

ซ่งรั่วเจินรีบใช้เข็มเงินปิดจุดชีพจรของฝ่ายชาย หลีกเลี่ยงไม่ให้เลือดไหลไม่หยุด นี่ถึงตรวจแผลของเขาอย่างละเอียด

เห็นชัดว่ากระบี่คมของอีกฝ่ายพุ่งเข้าหาหัวใจเพื่อปลิดชีพ แต่โชคดีเอียงไปเล็กน้อย หาไม่แล้วแม้แต่เทพเซียนก็ช่วยไว้ไม่ได้

“น้องหญิงห้า อาการเป็นเช่นไร? ยังสามารถช่วยได้หรือไม่?”