ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 749

กู้ชิงเจ๋อรู้สึกเพียงสมองขาวโพลน คิดแล้วก็ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดเขาจึงนอนเตียงเดียวกับหลิ่วอวิ๋นเวย

เขาพยายามย้อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน จำได้เพียงว่าตอนนั้นเขาอยากรอให้หลิ่วอวิ๋นเวยหลับก่อนค่อยไปหาหวังซื่อ แต่ใครคิดเล่าว่าดื่มชาไปหนึ่งถ้วย เขาก็จำอันใดไม่ได้อีก

หลิ่วอวิ๋นเวยแสร้งตื่นขึ้นมา ได้เห็นสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริดของกู้ชิงเจ๋อ นางตกใจก่อนเป็นอย่างแรก ต่อมาเผยสีหน้าเขินอาย

“พี่สาม เมื่อคืนท่าน...”

กู้ชิงเจ๋อไม่คุ้นชินกับท่าทางเช่นนี้ของหลิ่วอวิ๋นเวย พวกเขาเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เห็นอวิ๋นเวยเป็นน้องสาวมาโดยตลอด

ต่อให้ตอนนี้รู้ว่านางไม่ใช่น้องสาวของตน แต่ความรู้สึกหลายปีนี้เป็นของจริง โดยเฉพาะได้เห็นท่าทางน่าสงสารของอวิ๋นเวย ตั้งแต่เริ่มจนจบเขาก็ไม่อาจหักใจไม่ใยดีนางได้

ดังนั้นหลังได้เห็นอวิ๋นเวยที่โดดเดี่ยวน่าสงสารมาขอความช่วยเหลือ เขาจึงยังรับนางเข้าจวน

แต่ตอนนี้พวกเขากลายเป็นอะไรแล้ว?

หลิ่วอวิ๋นเวยเห็นกู้ชิงเจ๋อยังตกใจและงุนงง ท่าทางสะท้อนความเสียใจ กลับไม่รู้สึกแปลกใจ แต่นางเชื่อว่าระหว่างชายหญิงไม่มีความสัมพันธ์ฉันเพื่อนบริสุทธิ์เช่นนั้นตั้งแต่แรก

ทั้งๆ ที่รู้ว่านางไม่ใช่ลูกสาวของสกุลกู้ ยังเสี่ยงอันตรายช่วยนางไว้ เห็นได้ชัดแล้วว่าชอบนาง!

ตอนนี้ก็แค่เสแสร้งแสดงละคร ไม่สามารถยอมรับความเปลี่ยนแปลงในทันทีเลยได้ รอผ่านไปหลายครั้ง ความคิดย่อมเปลี่ยนไป!

“พี่สาม ข้าเห็นท่านเป็นพี่ชายมาโดยตลอด แต่เมื่อคืนจู่ๆ ท่านก็บ้าคลั่งขึ้นมา ทำเช่นนั้นกับข้า...”

ขอบตาของหลิ่วอวิ๋นเวยแดงแล้ว สะอื้นออกมา “ไฉนเลยข้าจะสู้แรงของท่านได้?”

กู้ชิงเจ๋อรู้สึกว่าศีรษะกำลังจะระเบิดแล้ว เหตุใดอยู่ดีๆ ถึงเกิดเรื่องเช่นนี้ได้!

“ไม่ได้การ ข้าต้องไปดูหวังซื่อก่อน”

กู้ชิงเจ๋อลุกขึ้นพรวด รีบสวมเสื้อผ้า เพียงแต่เพิ่งแหวกเปิดผ้าห่มออก ได้เห็นสภาพของตนแล้ว ก็ยิ่งรู้สึกเก้อกระดาก

หลิ่วอวิ๋นเวยเผยสีหน้าโศกเศร้า “พี่สาม หรือท่านไม่มีคำอธิบายอะไรให้ข้าเลยหรือ?”

“อวิ๋นเวย ระหว่างเจ้าและข้า เฮ้อ...” กู้ชิงเจ๋อถอนหายใจหนักๆ เฮือกหนึ่ง เขาเองก็รู้สึกรับมือไม่ทัน ไม่รู้สมควรทำเช่นไรถึงจะดี

“เรื่องนี้ข้าทำผิดต่อเจ้า แต่ระหว่างเจ้าและข้าไม่มีทางเป็นไปได้ มิสู้ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไป ทำเหมือนไม่มีอันใดเกิดขึ้นเถอะ!”

“อีกสองวันตอนข้าส่งเจ้าจากไป ข้าจะมอบเงินไว้ให้เจ้าใช้ หลังเจ้าจากไปแล้วจะได้ไม่ต้องกังวลอาหารหรือเสื้อผ้า เป็นเช่นไร?”