ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 762

“เช่ออ๋องไม่ได้หย่านางโดยตรง เพียงลดขั้นเป็นชายารอง ทั้งยังยอมก้มศีรษะให้ข้าเพราะเรื่องนี้ ตระกูลเฉียนย่อมเห็นแก่น้ำใจตรงนี้”

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ถูกหลอกใช้แล้วน่ะสิเพคะ?”

ซ่งรั่วเจินขมวดคิ้วแน่น คนในราชวงศ์พวกนี้ไม่มีใครธรรมดาสักคนจริงๆ ด้วย ถึงจะดูเหมือนมีความคิดเรียบง่าย แท้จริงกลับมีความคิดคดเคี้ยว เต็มไปด้วยเล่ห์เพทุบาย!

ฉู่จวินถิงเห็นความขุ่นเคืองจากสีหน้าซ่งรั่วเจินแล้วก็หัวเราะขึ้นมาเบาๆ “เช่ออ๋องตั้งใจจะเปลี่ยนตัวชายาอยู่แล้ว แต่แค่กำลังมองหาโอกาสที่เหมาะสมอยู่เท่านั้น คนที่หมายตาไว้ถ้าไม่ใช่ข้าก็เป็นองค์ชายใหญ่”

“ยามนี้องค์ชายใหญ่เก็บงำประกาย ข้าเดิมก็เป็นตัวเลือกของเขาอยู่แล้ว ผลลัพธ์เช่นนี้อยู่ในความคาดหมาย เรื่องนี้ย่อมทำให้แผนการของเขาสำเร็จลุล่วง แต่น้ำสามารถหนุนเรือได้ฉันใดก็สามารถคว่ำเรือได้ฉันนั้น”

ซ่งรั่วเจินได้ยินดังนั้นก็เข้าใจขึ้นมาหลายส่วน แผนลับเหล่านี้ในสายตาของพวกฉู่จวินถิงก็คือแผนการอันเปิดเผย

ราชครูกู้ทราบว่าครั้งนี้ซ่งรั่วเจินร่วมทางมาด้วย เพิ่งมาถึงก็ได้ยินคนทั้งสองกำลังพูดถึงเรื่องชายารองของเช่ออ๋องกันอยู่

ฉู่อ๋องโดดเด่นอย่างมากในหมู่องค์ชาย เพียงฟังการวิเคราะห์นี้ก็ทราบถึงความสามารถของเขา โอรสหลายคนของฝ่าบาทล้วนไม่ธรรมดา

“ท่านอ๋อง น้องหญิงห้า เข้ามานั่งในห้องด้วยกันเถอะ” ซ่งจิ่งเซินกล่าว

ซ่งรั่วเจินหันไปมองก็พบว่าท่านตากับพี่สี่ล้วนมาแล้วจึงรีบกล่าวว่า “เจ้าค่ะ”

ตอนนี้อากาศหนาวจัด นั่งอยู่บนดาดฟ้าเรือแค่ลมพัดมาก็หนาวเสียดกระดูก หลังเข้าไปในห้องโดยสารแล้ว ความอบอุ่นก็ปะทะเข้ามาหา

“ท่านตา ท่านนั่งตั่งนุ่มอันนี้ สบายที่สุดแล้วขอรับ” ซ่งจิ่งเซินวางตั่งนุ่มลงข้างกายกู้หวยซวี่

กู้หวยซวี่เห็นการตกแต่งภายในห้องแล้วก็อดสะท้อนใจไม่ได้ ความร่ำรวยของตระกูลซ่งกล่าวได้ว่าเป็นที่รับรู้กันทั้งเมืองหลวง สิ่งของเหล่านี้ล้วนจัดเตรียมไว้อย่างดีเลิศ

คนเราจะโชคร้ายได้ถึงขั้นนี้เลยหรือ?

ว่ากันตามปกติย่อมเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าคนที่มีปัญหาด้วยคือซ่งรั่วเจิน นั่นก็คือโชคร้ายสุดๆ จริงๆ แล้ว!

ซ่งรั่วเจินสัมผัสได้ถึงสายตาที่ทุกคนมองมาทางตนเอง นางกลับมีสีหน้าสงบเยือกเย็น

เฉียนหย่าหลินแล่นมาถึงบ้านนางประเดี๋ยวจะใช้กำลังประเดี๋ยวด่าทอ คิดจะรังแกนาง จะมีเรื่องง่ายปานนั้นได้อย่างไร?

ได้รับแล้วไม่ตอบแทนถือว่าเสียมารยาท นางก็แค่ตอบแทนกลับไปเท่านั้น แต่คนกลับใช้การไม่ได้เกินไปแล้ว ได้รับความตกใจแค่นี้ก็ล้มป่วย

แต่การล้มป่วยนี้เกรงว่าคงจะไม่หายดีขึ้นง่ายๆ เพราะผลพวงของโชคร้ายไม่ใช่สิ่งที่จะหมดฤทธิ์ภายในเวลาสั้นๆ แค่วันสองวัน...