ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 763

บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความชื่นมื่น กู้หวยซวี่ฟังพวกเด็กๆ พูดจาเคล้าเสียงหัวเราะ รอยยิ้มไม่เคยคลายไปจากใบหน้า

“ท่านตา ท่านอยู่ในราชสำนักมาหลายปี ไม่มีเรื่องสนุกอันใดมาเล่าให้พวกข้าฟังบ้างหรือขอรับ?” ซ่งจืออวี้ถาม

กู้หวยซวี่ครุ่นคิดแล้วก็ไม่ได้พูดถึงคนอื่น แต่เล่าเรื่องตลกที่กู้ชิงเหยี่ยนและกู้ชิงซิวก่อไว้ในอดีต ทุกคนฟังจนหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง

“จริงสิ หลังจากใต้เท้าอวิ๋นหย่าแล้ว อนุอวิ๋นก็เริ่มแผลงฤทธิ์ภายในจวน น้องหญิงห้าเคยได้ยินหรือไม่?”

ซ่งจิ่งเซินเอ่ยสัพยอกยิ้มๆ รู้สึกเพียงสมน้ำหน้าใต้เท้าอวิ๋น ภรรยาที่ดีขนาดนั้นกลับไม่ต้องการ มิหนำซ้ำยังโปรดปรานอนุย่ำยีภรรยาเอก เอาอกเอาใจอนุอวิ๋นจนเคยตัว

“เพราะเรื่องเงินหรือเจ้าคะ?” ซ่งรั่วเจินถาม

ซ่งจิ่งเซินพยักหน้า “วันนั้นตอนที่คนจวนสกุลอวิ๋นนำเงินสามแสนตำลึงมาส่งก็มีสีหน้าไม่น่ามองแล้ว ได้ยินว่าวันนั้นป้าจางพาคนกลุ่มหนึ่งไปขนสิ่งของจากจวนสกุลอวิ๋น เอิกเกริกกันไม่เบาเชียวละ”

“อนุอวิ๋นเห็นสิ่งของถูกขนไปจนหมด ในใจถึงกับหลั่งเลือด ถึงตอนท้ายยังเข้ามาขวางตรงๆ หาว่าป้าจางมาปล้นเอาซึ่งหน้า แทบจะลงไม้ลงมือกันเลยทีเดียว”

“แล้วภายหลังเรื่องจบลงอย่างไรเจ้าคะ?”

ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้วบาง นางเชื่อว่าป้าจางสามารถจัดการเรื่องราวได้อย่างเรียบร้อย ในอดีตอนุอวิ๋นอาศัยว่ามีใต้เท้าอวิ๋นหนุนหลังจึงมาชักสีหน้าเจ้ากี้เจ้าการต่อหน้าป้าจาง แต่ป้าจางนิ่งเฉยคร้านจะมีเรื่องด้วยเพราะเห็นแก่ลูก

แต่ตอนนี้หย่ากันแล้ว นางย่อมไม่อดทนอดกลั้นอีกต่อไป อนุอวิ๋นหาใช่คู่มือของนาง

“ป้าจางนำรายการสินเดิมออกมา รวมถึงผลกำไรของร้านค้าที่ในอดีตถูกจวนสกุลอวิ๋นใช้ไป บัญชีระบุไว้อย่างชัดเจน กระทั่งนายบัญชีก็ยังพามาด้วย”

“ไม่เพียงเท่านี้ ป้าจางยังเชิญเพื่อนบ้านที่มุงดูอยู่ข้างนอกเข้ามาข้างในกันหมด ให้ทุกคนได้ยินทุกอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ได้ยินว่าอนุอวิ๋นโกรธจนหน้าเขียวเลยละ”

ดวงตาซ่งจิ่งเซินฉายแววสะท้อนใจ “ข้าเพิ่งรับทราบความเด็ดขาดของป้าจางจากเรื่องนี้เอง ก่อนหน้านี้ท่านแม่มักบอกว่าสมัยยังสาวป้าจางไม่ได้มีนิสัยยอมอดทนอดกลั้น ตอนนี้ดูท่าคงจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ!”

หากได้เป็นขึ้นมาจริงๆ ใต้เท้าอวิ๋นคงได้กลายเป็นตัวตลกในสายตาทุกคน เขายังจะต้องเร่งแต่งงานใหม่โดยเร็วเพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีที่สูญเสียไปกลับคืนมา

ถึงตอนนั้น ชีวิตอันแสนอาภัพของอนุอวิ๋นกับอวิ๋นซีหว่านก็คงมาถึงแล้ว

……

ล่องเรือติดต่อกันหลายวัน ความเร็วเรือไม่ช้า สิ่งของบนเรือไม่น้อย ตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องเติมเสบียงชั่วคราวจึงไม่ได้จอดเรือเทียบท่า

หากมาเพียงคนเดียว ช่วงเวลาเช่นนี้จะต้องน่าเบื่ออย่างแน่นอน แต่โชคดีที่ทุกคนอยู่ด้วยกันจึงค่อนข้างคึกคักทีเดียว

“ลงใต้ตลอดทางมานี้ ถึงไม่ได้หยุดพักขึ้นฝั่งก็สังเกตได้ว่าผู้ลี้ภัยมีจำนวนไม่น้อยเลย”