ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 774

เขาไม่อาจทนมองดูญาติคนสุดท้ายจากไปต่อหน้าต่อตาเพราะเหตุผลนี้ได้จริง ๆ จึงจำต้องยอมตกลง และแล้วอาการของบุตรชายก็ค่อย ๆ ดีขึ้น

เขาจนปัญญาที่จะเปลี่ยนแปลงเรื่องทุกอย่าง แต่ก็ไม่เต็มใจที่จะสมคบคิดกับพวกคนชั่ว เพราะเหตุนี้จึงกลายเป็นดั่งเช่นในวันนี้ เขารู้สึกละอายต่อประชาชนทั้งเมือง

หลังจากนั้น เขาเองก็เคยลองพยายามอีกครั้ง แต่กลับพบว่าไม่มีประโยชน์แม้แต่นิดเดียว แม้จะส่งบุตรชายไปยังเมืองอื่น แต่ก็ยังคงป่วยหนักเช่นเดิม

เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไร้หนทาง เขาจึงทำได้เพียงปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไป สิ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้ก็คือนำทรัพย์สินที่สามารถบริจาคได้ทั้งหมดออกไปบริจาค…

ฉู่จวินถิงและราชครูกู้ต่างตกอยู่ในความเงียบหลังจากได้ฟังเรื่องทั้งหมด พวกเขาเดาไว้ว่าจ้าวชิงหยวนต้องมีเรื่องลำบากใจ แต่กลับไม่คิดเลยว่าเรื่องลำบากใจของเขาจะเจ็บปวดถึงเพียงนี้

เมื่อชะตาชีวิตของครอบครัวต้องถูกนำมาแขวนไว้กับชีวิตของผู้คนทั้งเมือง กลับกัน ไม่ว่าใครก็คงจะเลือกได้ยาก ยิ่งไปกว่านั้น บุตรสาวของเขายังต้องสังเวยชีวิตไปแล้วเพราะเรื่องนี้

ผู้ที่วางแผนเรื่องทั้งหมดนี้ ช่างโหดเหี้ยมอำมหิตเกินไปจริงๆ!

“นี่มันใช้วิธีการอะไรกันแน่? วางยาพิษหรือ?” กู้หวยซวี่ขมวดคิ้วแน่น เพียงแค่ฟังคำบอกเล่าของจ้าวชิงหยวน ก็รู้สึกได้เพียงว่าอาการป่วยนี้มีเงื่อนงำมากเกินไปจริง ๆ

หากเป็นการวางยาพิษ คนผู้นี้ย่อมต้องเป็นผู้ที่อยู่ใกล้ชิดอย่างยิ่ง มิเช่นนั้น ไฉนเลยเมื่อไปซ่อนตัวอยู่ไกลถึงเพียงนั้นกลับยังคงป่วยหนักเช่นเดิม?

หลังจากฉู่จวินถิงได้ฟังเรื่องทั้งหมด ความคิดหนึ่งก็พลันผุดขึ้นมาในสมอง

ศาสตร์ลี้ลับ

ก่อนหน้านี้ เขาเคยเห็นคาถาอาคมอันลี้ลับเช่นนี้จากไต้ซือเทียนจี โดยเฉพาะการเลี้ยงผีน้อย ที่สามารถคร่าชีวิตผู้คนได้อย่างเงียบงันโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้

นอกจากนี้ เดิมทีไต้ซือเทียนจีเองก็เดินทางจากทางใต้มุ่งหน้าขึ้นมายังเมืองหลวง จนถึงตอนนี้ยังไม่มีการสืบหาตัวผู้อยู่เบื้องหลังของไต้ซือเทียนจีเลย ไม่แน่ว่านี่อาจเป็นฝีมือของพวกเขา!

ขณะที่พวกเขากำลังสนทนากันอยู่นั้น บ่าวรับใช้ก็รีบรุดเข้ามาอย่างร้อนรน

“ใต้เท้า มีผู้บุกรุกเข้าไปในห้องของคุณชาย พวกเราห้ามไว้ไม่ได้ขอรับ!”

แววตาของจ้าวเฮ่าเจี๋ยฉายแววตื่นตระหนกแวบหนึ่ง พลางมองเหล่าผู้ที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันด้วยความระแวดระวังเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อได้ยินคำพูดของซ่งจืออวี้ สีหน้าก็ยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก เขาไม่ได้ส่องกระจกมาหลายวันแล้ว เพราะกลัวว่าจะตกใจตัวเองจนขวัญหนีดีฝ่อ

เขารู้สึกว่าตัวเองคงจะอยู่ได้อีกไม่นานก็ต้องไปพบกับมารดาและพี่สาวในเร็ววัน เขาไม่กลัวความตาย เพียงแต่เป็นห่วงว่าหากเขาตายไปแล้ว จะเหลือเพียงบิดาอยู่เพียงลำพังบนโลกนี้ แล้วบิดาของเขาจะเป็นเช่นไร?

“การได้พบข้า นับว่าเป็นวาสนาของเจ้า”

ซ่งรั่วเจินมองชายหนุ่มตรงหน้า แววตาฉายประกายรอยยิ้มเล็กน้อย

จ้าวเฮ่าเจี๋ยมีสีหน้าสงสัย พลางมองดูซ่งรั่วเจินที่หยิบยันต์สองแผ่นติดมือออกมาด้วย สองมือของนางร่ายอาคม ปากก็พลางพึมพำคาถาไป ไม่นานนัก ก็มีแสงสีทองสว่างเป็นประกายออกมาจากยันต์แสงหนึ่ง จากนั้นนางก็แปะมันลงบนประตูห้องทันที!

ทันใดนั้น ทุกคนก็พลันได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างแผ่วเบาเสียงหนึ่ง!