ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 775

ซ่งรั่วเจินมองกลุ่มไอมรณะที่อยู่ภายในห้อง ดวงตาแข็งกร้าว คนสารเลวรกโลกพวกนี้ เรียนวิชาศาสตร์ลี้ลับมาใช้ทำร้ายผู้คน!

ไอมรณะที่รุนแรงเช่นนี้ ไม่ว่าใครที่อยู่ภายใต้สภาพแวดล้อมเช่นนี้ พลังชีวิตก็ย่อมจะถูกกัดกร่อนทีละน้อย จนมีสภาพย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ

เพราะจ้าวเฮ่าเจี๋ยเป็นชายหนุ่ม อีกทั้งยังอยู่ในวัยสิบเจ็ดปี ซึ่งเป็นช่วงวัยที่พลังหยางเพิ่งจะแข็งแกร่งถึงที่สุด หากเปลี่ยนเป็นหญิงสาวหรือผู้อาวุโส คงทนรับไม่ไหวและสิ้นใจไปนานแล้ว

“พวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่หรือ?”

จ้าวชิงหยวนรีบรุดเข้ามาอย่างร้อนรน ทันทีที่ก้าวเข้าห้องก็พุ่งตรงไปอยู่ข้างกายจ้าวเฮ่าเจี๋ยทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใย

“เฮ่าเจี๋ย มีอะไรหรือ? เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?”

จ้าวเฮ่าเจี๋ยส่ายหน้า พลางมองไปยังหญิงสาวตรงหน้า ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมีความรู้สึกปลอดภัยเกิดขึ้น

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขารู้สึกเสมอว่าภายในห้องราวกับมีพลังงานมืดกลุ่มหนึ่งปกคลุมอยู่ แต่เมื่อเขาถามผู้อื่น ทุกคนต่างบอกว่าไม่มีอะไรแบบนั้น และถึงขั้นคิดว่าเขาป่วยหนักจนเสียสติไปแล้ว

แต่เขาเห็นมันได้จริงๆ!

ไม่เพียงแต่จะมองเห็น เขาถึงขั้นรู้สึกได้ว่าพลังงานมืดกลุ่มนั้นกำลังกัดกร่อนเขาอย่างต่อเนื่องอีกด้วย

ความรู้สึกเช่นนี้น่ากลัวเป็นอย่างมาก ราวกับว่าตัวเขาเป็นอาหารจานหนึ่ง ที่ถูกกัดกินทีละเล็กทีละน้อยในทุก ๆ วัน ร่างกายก็อ่อนแอลงเรื่อย ๆ และเมื่อทนไม่ไหวอีกต่อไป ก็จะถึงจุดจบโดยสมบูรณ์

แต่คนรอบข้างกลับไม่มีใครสักคนที่จะสามารถเข้าใจความรู้สึกของเขา แม้แต่บิดาของเขาเองก็ยังคิดว่าเขาเกิดภาพหลอนไปเอง

แต่เมื่อครู่ เขาเห็นกับตาว่าหลังจากที่หญิงสาวนางนี้ก้าวเข้ามา กลุ่มพลังงานมืดก็ราวกับพบเจอศัตรู เพียงแค่ยันต์สองแผ่น ก็สามารถขับไล่กลุ่มพลังงานมืดออกไปได้อย่างหมดสิ้น

ทั้ง ๆ ที่เขายังอยู่ภายในห้อง แต่กลับรู้สึกว่าไม่หนาวเย็นและอับชื้นเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป ในที่สุดเขาก็ได้สัมผัสถึงความอบอุ่นที่ไม่ได้รู้สึกมานานแสนนาน

ฉู่จวินถิงก้าวไปยืนข้างซ่งรั่วเจิน “สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?”

“ท่านทั้งหลายอย่าถือสาเลย ช่วงนี้บุตรชายของข้าป่วยหนัก จึงพูดจาสับสนไปบ้าง หวังว่าท่านทั้งหลายจะไม่ใส่ใจ”

จ้าวชิงหยวนมองจ้าวเฮ่าเจี๋ยอย่างจนปัญญา ในใจกลับรู้สึกเจ็บปวด “เจ้าห้ามพูดจาเช่นนี้อีก ไม่เห็นมีพลังงานมืดที่เจ้าพูดถึงเลยสักนิด”

ก่อนหน้านี้เขาก็เคยเห็นอาการของบุตรสาวแย่ลงเรื่อย ๆ โดยที่เขาไม่สามารถทำอะไรได้ ตอนนี้เฮ่าเจี๋ยก็กำลังเป็นเหมือนกับบุตรสาวในตอนนั้น เขาแอบมีความรู้สึกบางอย่าง ไม่แน่ว่าอีกไม่นาน เฮ่าเจี๋ยเองก็ต้องจากเขาไปเช่นกัน

ซ่งรั่วเจินมองจ้าวเฮ่าเจี๋ยอย่างสนอกสนใจ “เจ้าเองก็มีพรสวรรค์อยู่นะ สามารถมองเห็นไอมรณะได้”

“พี่สาวสามารถมองเห็นจริง ๆ ด้วย!” จ้าวเฮ่าเจี๋ยราวกับได้เจอสหายรู้ใจ เขาตื่นเต้นเป็นอย่างมาก “ที่แท้กลุ่มพลังงานมืดนั้นก็คือไอมรณะงั้นหรือ?”

“ใช่แล้ว ที่ร่างกายของเจ้าทรุดโทรมลงเรื่อย ๆ ก็เป็นเพราะกลุ่มไอมรณะที่กำลังกัดกร่อนร่างกายของเจ้าไม่หยุด”

“คนที่อยู่ภายในห้องนี้ทั้งหมด มีเพียงเจ้าและข้าที่สามารถมองเห็นได้” ซ่งรั่วเจินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม