ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 843

เยี่ยนชิงอวี้สบตาลั่วกั๋วกงแวบหนึ่ง ฝ่ายหลังย่อมสังเกตเห็นปัญหา

“ชุลมุนอยู่นาน เจ้าเด็กตัวเหม็นคนนี้มีแม่นางที่ชมชอบตั้งแต่แรกแล้ว?” ลั่วกั๋วกงลดเสียงให้เบาลง “ข้ายังคิดว่าเจ้าจับคู่ยวนยางส่งเดชเสียอีก”

เยี่ยนชิงอวี้มองลั่วกั๋วกงอย่างไม่พอใจแวบหนึ่ง “พูดเหลวไหลอันใด? ข้าเป็นคนตาไม่มีแววถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”

หากเปลี่ยนเป็นเวลาปกติ นางก็คงไม่วู่วามเอ่ยเรื่องนี้ออกมา นางสังเกตเห็นว่านับตั้งแต่เนี่ยนชูมา หวยหลี่ก็ลอบมองนางไม่ใช่เพียงครั้งเดียว นี่ถึงตั้งใจถามดูสักหน่อย

เป็นมารดาย่อมรู้จักลูกชายดี นางเข้าใจดี!

งานเลี้ยงครั้งนี้ เหล่าผู้อาวุโสแย้มยิ้มเบิกบาน เหล่าคนรุ่นหลังกลับมีความคิดของตน

ลั่วชิงอินมองน้องชายของตนและพูดว่า “ท่านแม่ทำให้เจ้าถึงขั้นนี้แล้ว จากนี้ไปเจ้าต้องพยายามด้วยตนเองดีๆ ล่ะ”

“พี่หญิงรอง ไม่รู้ท่านกำลังพูดเหลวไหลอันใด?” ลั่วหวยหลี่พูดอย่างกระอักกระอ่วน

“เจ้าอย่าคิดว่าข้ามองไม่ออก ตั้งแต่เด็กเจ้าไม่ใช่ชอบไปเล่นกับน้องหญิงเนี่ยนชูของเจ้าหรอกหรือ? ทว่านับตั้งแต่ญาติผู้พี่ของนางมา ทุกครั้งนางก็ไล่ตามหลังญาติผู้พี่ของนาง”

“ตอนนั้นเจ้ายังโมโหเพราะเรื่องนี้อยู่เลย พูดด้วยความโมโหว่าภายภาคหน้าจะไม่ไปเล่นกับนางอีก จากนั้นเนี่ยนชูเองก็ไม่สนใจเจ้าแล้ว น่ากลัวว่าเจ้าเสียดายแทบแย่กระมัง?”

ลั่วชิงอินมองปราดเดียวก็มองลั่วหวยหลี่ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง พวกเขาพี่น้องมีความสัมพันธ์ดีมาก แท้จริงแล้วก่อนหน้านี้นางก็จับได้แล้ว แต่เด็กคนนี้ปากแข็งไม่ยอมรับ

วันนี้มารดาเอ่ยขึ้นมา เนี่ยนชูเองก็ไม่ปฏิเสธ อย่ามองเพียงสีหน้าไม่สบอารมณ์ของเด็กคนนี้เชียว น่ากลัวว่ากำลังเบิกบานภายในใจ

“พี่หญิงรอง!” ลั่วหวยหลี่ตะโกนเรียกนางออกมาอย่างอดไม่ได้ ครู่ต่อมาหันมองรอบข้าง เห็นว่าไม่มีใครสนใจจึงพูด “ท่านอย่าพูดเหลวไหลอีก เดี๋ยวจะทำให้นางตกใจ”

ใบหน้าลั่วชิงอินประดับยิ้มกว้าง ความคิดเล็กๆ ของน้องชายถูกเปิดโปงจนหมดไม่ผิดไปดังคาด

“ท่านน้าจาง ข้าเองก็คิดถึงเนี่ยนชู คืนนี้ให้นางอยู่ต่อเถอะเจ้าค่ะ”

ซ่งรั่วเจินยิ้มน้อยๆ เมื่อครู่เนี่ยนชูก็พูดกับนางเรื่องนี้ พูดว่ากังวลกลับไปอยู่เพียงลำพังแล้วจะทรมานใจ

อย่างไรเสียก็อยู่ในสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย ยากที่จะไม่เผชิญหน้ากับอวิ๋นเฉิงเจ๋อ นี่จะทำให้นางปล่อยวางลำบาก ไม่เห็นย่อมไม่ทุกข์ใจ มิสู้รอความรู้สึกกลับมาเหมือนเดิมแล้วค่อยกลับไป

“เช่นนั้นก็ได้ รบกวนเจ้าแล้ว” จางเหวินพูด

อวิ๋นเฉิงเจ๋อเห็นอวิ๋นเนี่ยนชูไม่คิดจากไป บางคำที่ต้องการเอื้อนเอ่ยกลับถูกหยุดไว้กลางคัน หนำซ้ำจางเหวินยังเร่งเขาขึ้นรถม้า นี่จึงได้แต่รับคำ

“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ขอรับ”

อวิ๋นเฉิงเจ๋อมองอวิ๋นเนี่ยนชูตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาปกคลุมไปด้วยความเย็นชาหนึ่งชั้น เปล่งเสียงแข็งกระด้างเยียบเย็น “เจ้าดูแลตนเองดีๆ อย่ารบกวนผู้อื่น”