ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 844

“ญาติผู้พี่ไม่จำเป็นต้องกังวล รั่วเจินไม่รังเกียจข้าหรอกเจ้าค่ะ” อวิ๋นเนี่ยนชูเอ่ยตอบ

ลูกกระเดือกอวิ๋นเฉิงเจ๋อกลิ้งขึ้นลง พูดเนิบๆ “พรุ่งนี้เจ้าจะออกไปหรือ?”

“เมื่อครู่ท่านก็ได้ยินแล้วมิใช่หรือ? นัดหมายวันพรุ่งนี้ถูกกำหนดไว้ดีแล้ว ข้าย่อมต้องไปเจ้าค่ะ” อวิ๋นเนี่ยนชูเอ่ยรับ

ดวงตาดำขลับของอวิ๋นเฉิงเจ๋อถูกปกคลุมด้วยหมอกหนา สุ้มเสียงกลับสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ “ได้ ข้าไปล่ะ”

เห็นฝ่ายชายหันหลังจากไปโดยไม่หันหน้ากลับมา อวิ๋นเนี่ยนชูเองก็หันหลังกลับเข้าสกุลซ่ง

ตอนนี้ซ่งรั่วเจินถูกลั่วชิงอินเรียกไปสอบถามสถานการณ์อยู่ทางด้านข้าง

“พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านถามถึงความชอบของเนี่ยนชู คงไม่ใช่...”

เนตรขนงของซ่งรั่วเจินเผยแววแปลกใจ ภายในสมองกลับเริ่มครุ่นคิดภายในต้นฉบับเขียนความสัมพันธ์ระหว่างลั่วหวยหลี่และอวิ๋นเนี่ยนชูหรือไม่?

เอือมระอาหนังสือเล่มนี้เขียนเพียงเรื่องราวเกี่ยวกับฉินซวงซวงและหลินจือเยว่ คนอื่นเป็นเพียงตัวประกอบ ส่วนเนี่ยนชูในฐานะสหายที่ดีของนาง สุดท้ายก็ตายไปเพราะนาง

แม้แต่สถานการณ์ของอวิ๋นเฉิงเจ๋อเองก็ไม่ได้เขียนมากนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลั่วหวยหลี่ นี่คล้ายกำลังคลี่คลายเนื้อเรื่องลับ!

รอยยิ้มลั่วชิงอินอ่อนโยน “อันที่จริงหวยหลี่และเนี่ยนชูก็เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ปากร้องเรียกนางว่าน้องหญิงเนี่ยนชูอย่างนั้น น้องหญิงเนี่ยนชูอย่างนี้”

“เพียงแต่ต่อมาทะเลาะกันเล็กน้อย หลายปีมานี้ติดต่อกันน้อยครั้ง บัดนี้ล้วนเป็นชายหนุ่มหญิงสาวยังไม่ได้ออกเรือน หากสามารถครองคู่กันได้ก็เหมาะสมยิ่งนัก”

“ข้าเป็นพี่สาวจึงอยากช่วยเหลือ”

ซ่งรั่วเจินเข้าใจ นางเองก็ไม่รู้เนี่ยนชูจะเลือกเช่นไร แต่ไม่ว่าเลือกทางใด นางก็สนับสนุนทั้งหมด

นางเล่าความชอบของเนี่ยนชูออกมา รวมถึงปกติชอบกินสิ่งใด ชอบอันใด ลั่วชิงอินจดจำไว้แล้ว

“จากนี้ไปเจ้าคิดจะอยู่ที่นี่สักระยะหรือ?” ซ่งรั่วเจินเอ่ยถาม

“ตอนนี้ข้ายังไม่อยากกลับไป”

อวิ๋นเนี่ยนชูก้มหน้า เนตรขนงสะท้อนแววโศกเศร้า ก่อนหน้านี้ฝืนเข้มแข็งยามอยู่ต่อหน้าทุกคน บัดนี้ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งอีกต่อไปแล้ว

“กลับไปแล้วจะต้องได้พบญาติผู้พี่ ยิ่งไปกว่านั้นข้าได้ยินมาว่าท่านแม่ชอบแม่นางหวงมาก วันนี้แม่นางหวงยังตั้งใจทำขนมและให้คนมาส่งอีกด้วย”

“ข้าไม่อยู่ที่นั่นก็ดี ญาติผู้พี่เองก็จะไม่ประหม่า ไม่จำเป็นต้องพะวงหน้าพะวงหลัง”

พูดไป อวิ๋นเนี่ยนชูก็พูดต่อ “รั่วเจิน อันที่จริงข้ารู้สึกสับสนมาก ข้ารู้ว่าสถานะของข้าในตอนนี้ไม่เหมาะหาคนแต่งงานด้วย แต่ข้าก็คิดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ มิสู้รีบแต่งงานโดยเร็ว”

“หากแต่งงานแล้ว ข้าก็ไม่ต้องคิดอะไรอีกแล้ว”