ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 847

ซ่งรั่วเจินตามซ่งจิ่งเซินเข้ามาภายในร้าน มองคนมากมายกลุ่มนั้น ตกตะลึงอย่างอดไม่ได้

นับตั้งแต่ร้านไก่ทอดและไส้กรอกย่างเปิดตัว การค้าก็ดีมากมาโดยตลอด ทั้งๆ ที่เปิดสาขาไม่น้อย แต่การค้ายังเหมือนที่ผ่านมา

“น้องหญิงห้า เจ้ายอดเยี่ยมจริงๆ ไม่รู้คิดของอร่อยถึงเพียงนี้ออกมาได้เยี่ยงไร”

ซ่งจิ่งเซินถอนใจอย่างอดไม่ได้ แต่ไหนแต่ไรมาการค้าของสกุลซ่งพวกเขาไม่เลวมาโดยตลอด แต่ของกินที่น้องหญิงห้าเพิ่งคิดค้น รสชาติอร่อยเกินไปแล้ว!

ซ่งรั่วเจินมองบรรยากาศครึกครื้นเบื้องหน้า นึกถึงร้านปิ้งย่างอันเป็นที่นิยมมาอย่างยาวนานตามตรอกซอกซอยขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

ปิ้งย่าง ทุกคนล้วนรักเสมอมา

“พี่สี่ ข้านึกถึงของกินที่การค้าได้รับความนิยมยิ่งกว่านี้ขึ้นได้อย่างหนึ่ง” ซ่งรั่วเจินพูด

ถ้อยคำนี้พูดออกมาแล้ว ซ่งจิ่งเซินเบิกตากว้างอย่างเหลือจะเชื่อ “จริงหรือ?”

ซ่งรั่วเจินพยักหน้า “หรือข้ายังจะหลอกท่านอีกกระนั้น? อันที่จริงก็คล้ายไส้กรอกย่าง แต่ไส้กรอกย่างเป็นเพียงแค่หนึ่งชนิดในนั้น พวกเราสามารถเพิ่มหลากหลายอย่างเข้าไปได้ ทุกคนเองก็สามารถเลือกได้มากยิ่งขึ้น”

“คือสิ่งใด?”

“ปิ้งย่าง!”

ต่อจากคำพูดของซ่งรั่วเจิน ซ่งจิ่งเซินสงสัยขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “นั่นไม่ใช่ย่างของหรอกหรือ? ปกติออกนอกบ้านทุกคนก็มักกินไก่ย่าง กระต่ายย่างทำนองนี้”

“แม้ว่ารสชาติอร่อย แต่พูดตามสัตย์จริงรสชาติกลับธรรมดา”

“ไม่ใส่เครื่องปรุง รสชาติย่อมธรรมดา ดังนั้นเครื่องปรุงที่ข้าตั้งใจทำออกมาจึงสำคัญที่สุด”

ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้วเรียวยาวดุจกิ่งหลิวขึ้น พูดไปแล้ว นางเองก็อยากกินปิ้งย่างเหลือเกิน

หากบ้านตนเปิดร้านปิ้งย่าง เดิมทีก็ไม่ต้องกังวลใจเรื่องการค้า เปิดสักสองสามร้าน การค้าไม่มีวันแย่

ดวงตาซ่งจิ่งเซินทอประกาย บัดนี้เขาไม่มีข้อกังขาต่อฝีมือของน้องหญิงบ้านตน วันนี้นางพูดแล้ว นั่นจะต้องไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน

ซ่งรั่วเจินหัวเราะเบาๆ “ข้าได้ยินว่าท่านแม่วางแผนแต่งงานให้ท่านและพี่สามแล้ว รีบแต่งงานเร็วหน่อย ก็ไม่ถูกตามตอแยเช่นนี้แล้ว”

“บางทีนี่ก็คือความคิดที่ไม่เลวจริงๆ” ซ่งจิงเซินใคร่ครวญพลางพูด

หลังเคอหยวนจื่อเห็นว่าตนเองร้องตะโกนเรียกไปแล้ว ซ่งจิ่งเซินไม่ทำแม้แต่หันหน้า รู้สึกอึดอัดใจอย่างอดไม่ได้

“จิ่งเซิน หรือว่าตอนนี้ท่านยังจำข้าไม่ได้อีกกระนั้น?” เคอหยวนจื่อสาวเท้าขึ้นมาอย่างฉับไว ภายในสายตาเปี่ยมความรู้สึกไม่อาจหักใจ

ซ่งจิ่งเซินมองเคอหยวนจื่อตรงหน้าและพูดว่า “ข้าไม่ใช่ไม่รู้จักเจ้าเสียหน่อย มีอันใดให้จำกัน?”

“ไม่ ท่านจำเรื่องที่ผ่านมาของพวกเราไม่ได้ หากท่านจำได้ จะต้องไม่เย็นชาต่อข้าเช่นนี้แน่”

เคอหยวนจื่อย้อนนึกถึงอดีตยามทั้งสองคนคบหากัน รู้สึกโศกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก

“ทั้งๆ ที่ผ่านมาภายในสายตาของท่านล้วนคือข้า ไม่มีวันหักใจเย็นชาต่อข้าเช่นนี้ เหตุใดท่านไม่ลืมทุกคน เว้นเสียแต่ข้าคนเดียวเล่า?”