ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 867

คืนวันเดียวกัน สกุลจ้าว

จ้าวซวี่ไป๋มองเห็นแม่นางเหมียวเหมี่ยวที่เขาเฝ้าคะนึงหาภายในความฝัน นางงดงามและใจดีเช่นนั้น เป็นนางฟ้าของเขา

หลังเขาโมโหเล่าเรื่องในวันนี้ออกมา ภายในดวงตาเหมียวเหมี่ยวสะท้อนสีแปลกประหลาด จากนั้นจูงมือของเขา ภายในสายตาเปี่ยมความลึกซึ้ง

“คุณชายจ้าว ข้าไม่ต้องการอันใดทั้งสิ้น ต้องการเพียงอยู่ร่วมกับท่าน”

“ไม่ว่าพวกเขาเข้าใจข้าผิดเยี่ยงไร ขอเพียงท่านเชื่อข้าก็พอ”

หัวใจจ้าวซวี่ไป๋อบอุ่น พูดว่า “ข้าย่อมเชื่อเจ้า ในสายตาข้าเจ้าดีที่สุด พวกเขาล้วนพูดเหลวไหลไร้สาระ เดิมทีก็ไม่เคยพบเจ้า กลับพูดจาว่าร้ายเจ้า ทำเลยเถิดเกินไปจริงๆ!”

“คุณชายจ้าว ข้ากลัวยิ่งนัก” เหมียวเหมี่ยวโผเข้าอ้อมกอดของจ้าวซวี่ไป๋ “ข้ากลัวพวกเขาจะแยกพวกเราออกจากกัน บัดนี้ข้าไม่ต้องการสิ่งใด ขอเพียงพวกเราได้อยู่ร่วมกันก็พอ”

พูดไป นางก็ปลดเสื้อออก ทันใดนั้นไหล่หอมก็เผยออกมา

จ้าวซวี่ไป๋เห็นภาพตรงหน้างดงามและหอมถึงเพียงนี้ ทันใดนั้นใบหน้าแดงเรื่อ “เหมียวเหมี่ยว นี่เจ้าจะทำอันใด?”

“คุณชายจ้าว ข้าไม่ใส่ใจขนบธรรมเนียม ขอเพียงได้เป็นคนของท่าน เรื่องอื่นข้าล้วนไม่ใส่ใจ ท่านรับข้าไว้ดีหรือไม่?”

มือสองข้างของเหมียวเหมี่ยวโอบรอบคอของจ้าวซวี่ไป๋ สายตาเจือความลึกซึ้งสบมองเขา เป็นฝ่ายมอบริมฝีปากหอมก่อน

จ้าวซวี่ไป๋เห็นแม่นางที่รักเข้าหาก่อนเช่นนี้ ลูกกระเดือกกลิ้งกลอก มือสองข้างโอบกอดเอวคอดกิ่วแน่นๆ หลับตาจูบลงไป

เพียงแต่ชั่วขณะที่เขากำลังจะสัมผัสริมฝีปากแดงที่ใฝ่ฝันหา ขนตาสั่นกระเพื่อมจึงลืมตาขึ้น จู่ๆ ใบหน้าบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัวสุดขีดก็ปรากฏต่อสายตาเขา

ใบหน้านั้นบวมเปล่งขาวซีด คล้ายแช่ในน้ำจนเละก็มิปาน เขาตกใจจนร้องอุทานออกมา

“ผี...”

จ้าวซวี่ไป๋รีบผลักคนในวงแขนออก ขยับถอยหลังสีหน้าเผือดซีด

ถ้อยคำนี้พูดออกมา จ้าวซวี่ไป๋คล้ายดึงสติกลับมาได้ ทันใดนั้นเข้าใจแล้ว

“เจ้า เจ้าเป็นผีสาวจริงหรือ?”

“บัดซบ ทั้งๆ ที่อีกเพียงนิดเดียวท่านก็จะจบเห่แล้ว!”

ภายในสายตาผีสาวสะท้อนแววไม่อาจหักใจ มากที่สุดคือบิดเบี้ยวและดุดัน “จ้าวซวี่ไป๋ ท่านอยู่เป็นสามีผีของข้าไม่ดีหรือ? อย่างไรเสียท่านก็ชอบข้ามากนี่?”

“ข้าไม่ชอบเจ้า ข้าไม่มีวันชอบเจ้าผีสาวตนนี้!” จ้าวซวี่ไป๋รีบพูด “ตกลงเหมียวเหมี่ยวของข้าถูกเจ้าซ่อนไว้ที่ใด?”

“เหมียวเหมี่ยว?” ผีสาวหัวเราะเสียงเบา “ข้าก็คือเหมียวเหมี่ยวของท่านมิใช่หรือ? ทั้งๆ ที่ตอนเด็กท่านและข้าหมั้นหมายกันไว้ เดิมทีพวกเราก็จะแต่งงานกัน”

“บัดนี้ท่านตั้งใจกระโดดลงแม่น้ำ ไม่ใช่เพื่อมาหาข้าหรือ?”

สีหน้าจ้าวซวี่ไป๋ซีดขึ้นเรื่อยๆ นึกถึงคำพูดของฉู่อวิ๋นกุยที่มาในวันนี้ขึ้นได้ “หรือว่า...เจ้าจะเป็นเฉียนชิ่งเหมียวจริง?”