ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 875

จ้าวซวี่ไป๋ได้ยินถ้อยคำนี้ก็เข้าใจสาเหตุแล้ว ท่าทีตอบสนองแปลกประหลาดของเฉียนชิ่งเหมียวยามเอ่ยถึงชุดกระโปรงสีชมพูนั้น ก็เพราะนางเห็นแล้ว!

นางจำได้ว่าเป็นพี่สาวแท้ๆ ของตน ทว่านางไม่กล้าเชื่อว่าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของนาง

“เป็นนาง! จะต้องเป็นนางแน่!”

เฉิงเฉินได้ยินคำพูดของจ้าวซวี่ไป๋จึงเอ่ยถามอย่างแปลกใจ “เจ้าเองก็คิดว่าเป็นนางหรือ?”

“ท่านป้า ความสัมพันธ์พี่สาวน้องสาวสกุลไป๋ไม่ดีหรือ?”

ฉู่อวิ๋นกุยขมวดคิ้ว สุ้มเสียงกลับเจือความรู้สึกเหลือจะเชื่อหลายส่วน พี่ชายน้องชายสามัคคีกัน พี่สาวน้องสาวรักใคร่กลมเกลียว แต่ไหนแต่ไรมานี่คือภาพที่ทุกคนล้วนอยากเห็น

เพียงแต่พี่ชายน้องชายไม่ลงรอยกัน พี่สาวน้องสาวขัดแย้งกัน เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นไม่น้อย แต่ต่อให้พี่สาวน้องสาวขัดแย้งกัน กลับฆ่าแกงกันน้อยมาก

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนั้นเฉียนชิ่งเหมียวเพิ่งอายุเท่าใด เฉียนหย่าหลินเองก็แค่สิบขวบ เหตุใดนางโหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้?

“เฉียนหย่าหลินใจแคบมาโดยตลอด ไม่มีเมตตา ส่วนเหมียวเหมียวว่านอนสอนง่ายรู้ความ ปีนั้นบิดามารดาสกุลเฉียนชอบเหมียวเหมียวมากกว่าจริงๆ”

นายหญิงจ้าวพูดพลางย้อนนึกถึงสถานการณ์ในปีนั้น “ทว่านับตั้งแต่เกิดเรื่องกับเหมียวเหมียว พวกเขาก็หันไปให้ความสนใจเฉียนหย่าหลิน นี่จึงทำให้นางโอหังมากขึ้นเรื่อยๆ จนเย่อหยิ่งจองหอง”

“เฉียนหย่าหลินมีใจริษยาตั้งแต่เด็ก เป็นไปได้มากว่าไม่อาจทนเห็นเฉียนชิ่งเหมียวแย่งความรักของบิดามารดาไปได้จึงตั้งใจทำร้ายนางจนตาย!”

“เช่นนี้แล้ว ก็ไม่มีคนสามารถแย่งไปจากนางได้!”

“ข้าได้ยินว่านางแต่งเข้าจวนเช่ออ๋องแล้ว อนุของจวนเช่ออ๋องเองก็ตายไปไม่น้อย มีหลายคนตายไปอย่างน่าประหลาด มีพลัดตกน้ำถึงสองคน!”

สีหน้าซูเหิงเปลี่ยนไป แต่ไหนแต่ไรมาเรื่องอนุภรรยาพรรค์นี้พวกเขาล้วนไม่เห็นอยู่ในสายตา อีกทั้งยังไม่เสียเวลาใส่ใจ เพียงแต่ระยะก่อนเฉียนหย่าหลินถูกลดตำแหน่งเป็นชายารอง หนำซ้ำเช่ออ๋องยังเดินทางลงใต้ จวนเช่ออ๋องชุลมุนวุ่นวายขึ้นมา เขาถึงได้ยินเรื่องเหล่านี้

บัดนี้ตนเองพบความจริงที่สกุลจ้าว เรื่องในภายภาคหน้าพวกเขาจะสืบหาจนชัดเจน ส่วนเรื่องเหลวไหลของสกุลเฉียน บัดนี้ถึงเวลาเปิดเผยแล้ว...

“ฮูหยินฉลาดยิ่งนัก” ฉู่จวินถิงยื่นมือออกไปบีบหน้านางอย่างอดไม่ได้ คิดว่านางทั้งน่ารักทั้งฉลาดปราดเปรื่อง

“ฮูหยินอะไร ท่านอย่าเรียกส่งเดช”

ซ่งรั่วเจินเบิกตากว้าง เสียงกลับเจือความขุ่นเคืองหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว นุ่มนวลอ่อนละมุน ฟังจนหัวใจของฝ่ายชายอ่อนยวบ

“เจ้าหนีไม่รอดแล้ว ชีวิตนี้เป็นได้เพียงฮูหยินของข้า” ฉู่จวินถิงหัวเราะเบาๆ “เสด็จพ่อเขียนพระบรมราชโองการประทานสมรสไว้ดีแล้ว แต่ก่อนหน้านั้นข้าจะไปพูดกับเสด็จแม่ให้ชัดเจนก่อน หลีกเลี่ยงไม่ให้ภายภาคหน้าเจ้าต้องได้รับความลำบาก”

ซ่งรั่วเจินชะงักเบาๆ นางจำได้ฉู่จวินถิงเคยพูดว่าเรื่องประทานสมรสนี้ ฝ่าบาทรับปากก่อนพวกเขาออกเดินทางลงใต้