ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 88

“ท่านหมอ นี่เป็นพิษอะไรกันแน่?” ซ่งอี้อันถามด้วยเสียงเคร่งขรึม

“นี่คือพิษหมื่นบุปผา”

ทันทีที่ทุกคนได้ยินชื่อพิษนี้ สีหน้าของผู้คนในห้องต่างก็เปลี่ยนไปทันใด

พิษหมื่นบุปผานั้นเป็นพิษร้ายแรง ทุกคนล้วนเคยได้ยินชื่อของมัน แต่ไม่คาดฝันว่าจะมีวันหนึ่งที่มันจะปรากฏขึ้นในจวนของพวกเขา

“พิษนี้จะเข้าสู่ร่างกายทางปาก จากอาการของคุณชายใหญ่ที่แสดงให้เห็นในตอนนี้ คาดว่าน่าจะได้รับพิษในช่วงเที่ยงวัน”

ซ่งรั่วเจินฟังคำวิเคราะห์ของท่านหมอหยาง ซึ่งสอดคล้องกับการประเมินของนางทุกประการ ทำให้นางเห็นว่าท่านหมอหยางเป็นผู้ที่เชื่อถือได้ และฝีมือทางการแพทย์ก็ไม่เลวเลยทีเดียว

“รีบไปสืบหาเดี๋ยวนี้ว่าใครมันบังอาจวางยาพิษเยี่ยนโจว!”

ใบหน้าของหลิ่วหรูเยียนเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ นางมั่นใจว่าจะต้องมีคนซื้อตัวบ่าวไพร่ให้ลงมือวางยาพิษเป็นแน่

หากมิอาจหาตัวคนร้ายออกมาได้ เกรงว่าคงไม่ใช่เพียงเยี่ยนโจวผู้เดียวที่ตกอยู่ในอันตราย แต่ทุกคนในจวนก็คงต้องเผชิญกับชะตากรรมเดียวกัน

ซ่งจืออวี้ได้ควบคุมตัวผู้ต้องสงสัยทั้งหมดไว้ล่วงหน้าแล้ว ขณะที่ซ่งอี้อันกับหลิ่วหรูเยียนร่วมกันสอบสวนอย่างละเอียด พวกเขาจะต้องจับตัวคนร้ายให้สำเร็จ

“ฝ่ายนั้น...เหตุใดจึงต้องการฆ่าพี่ใหญ่?”

ซ่งรั่วเจินครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง หรือว่า...พี่ใหญ่รู้ความลับอะไรบางอย่าง?

ตอนที่อ่านนิยาย เนื้อหาเกือบทั้งหมดมุ่งเน้นไปที่การบรรยายถึงความรักอันมั่นคงระหว่างหลินจือเยว่กับฉินซวงซวง ที่ราบรื่นไร้อุปสรรคกีดขวาง ราวกับว่าทุกอย่างที่พวกเขาต้องการจะสมหวังดั่งใจเสมอไป

เมื่อมองกลับมาที่ตระกูลซ่ง หากปรากฏกายต่อหน้าคนทั้งสองแล้วก็มิเคยมีเรื่องดีเกิดขึ้น ส่วนรายละเอียดปลีกย่อยนั้น ในนิยายก็มิได้บรรยายไว้ละเอียดนัก

เมื่อเห็นท่านหมอหยางกำลังถอนพิษให้แก่ซ่งเยี่ยนโจว ซ่งรั่วเจินจึงสั่งให้เฉินเซียงไปนำยาสมุนไพรบางอย่างมา แม้หมอหยางจะมีฝีมือในการรักษา แต่ก็ยังขาดประสบการณ์อยู่เล็กน้อย

“คุณหนูห้า สิ่งใดที่ข้าพึงทำได้ ข้าก็ได้ทำจนสิ้นแล้ว ส่วนคุณชายใหญ่จะฟื้นหรือไม่ คงต้องพึ่งพาดวงชะตาฟ้าลิขิตแล้ว...”

“ขอบคุณท่านหมอหยางยิ่งนัก” ซ่งรั่วเจินกล่าวขอบคุณ ก่อนหยิบใบทองคำ[1]จำนวนหนึ่งออกมา “ท่านหมอหยาง เรื่องในวันนี้เป็นเรื่องน่าอับอายของตระกูล มิควรแพร่งพราย หวังว่าท่านจะ…”

“คุณหนูห้าโปรดวางใจ ข้าจะไม่แพร่งพรายแม้แต่คำเดียว” หมอหยางตอบกลับอย่างรวดเร็ว

หากไม่เป็นเช่นนั้น ผู้ใดเล่าจะมีความสามารถเชี่ยวชาญอันล้ำเลิศเช่นนี้หลังจากหมดสติไปได้?

“ท่านแม่ ต่อให้น้องหญิงห้าจะไม่มีความสามารถเช่นนี้ ข้าก็จะดูแลนางให้ดีอยู่แล้วขอรับ”

ซ่งจืออวี้ตอบกลับอย่างไม่ลังเล แต่แล้วก็ลูบศีรษะของตนเองด้วยท่าทีครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยด้วยความลังเลว่า

“ข้ารู้สึกว่าตนเองไม่ได้เฉลียวฉลาดเท่าพี่ใหญ่กับพี่รองมาโดยตลอด ข้าจำเป็นต้องสลบไปสักคราหนึ่งหรือไม่? ไม่สู้ท่านลองหาคู่หมั้นที่ดูไม่น่าเชื่อถือให้ข้าดูบ้างเป็นอย่างไร!”

หลิ่วหรูเยียน “...”

ไม่สู้ให้ข้าทุบเจ้าให้สลบไปเสียยังจะดีกว่า!

หลังจากที่ซ่งรั่วเจินฝังเข็มและบีบเลือดพิษออกจากปลายนิ้วของซ่งเยี่ยนโจวเสร็จสิ้น นางจึงหันกลับไปมองสองคนที่ยืนอยู่เบื้องหลัง

----------------------------------------------

[1] ใบทองคำ หรือ จินเย่จื่อ เป็นทองแผ่นบางเฉียบ ใช้ทองคำบริสุทธิ์มากจึงพับงอได้ทั้งแผ่น ใช้เป็นเงินตราแลกเปลี่ยนในหมู่ขุนนางในสมัยหนานซ่ง