ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 887

“เจ้าทำเรื่องชั่วช้าเลวทรามเช่นนี้ลงไปได้อย่างไร?”

ฉู่เทียนเช่ออับอายกลายเป็นโทสะ จ้องมองเฉียนหย่าหลินด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาต้องเสียหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า ตอนนี้ยังมาทำเรื่องพรรค์นี้อีก ทำให้จวนเช่ออ๋องขายหน้าไม่เหลือชิ้นดี!

ทันทีที่ลือไปถึงพระกรรณเสด็จพ่อ เขาจะต้องถูกตำหนิอย่างหนักแน่นอน

“แม่นางซ่ง เมื่อครู่ข้าไม่รู้สถานการณ์ หุนหันพลันแล่นเกินไป หวังว่าเจ้าจะไม่ถือโทษโกรธเคือง”

ฉู่เทียนเช่อยืดได้หดได้ ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมา ตอนนี้เฉียนหย่าหลินไม่อาจเก็บไว้ได้อีกแล้ว แต่ชื่อเสียงของเขายังต้องรักษาเอาไว้เท่าที่จะสามารถทำได้

“เช่ออ๋อง ตอนแรกหม่อมฉันก็ไม่รู้เช่นกันว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชายารองเฉียน เพียงอยากรักษาชีวิตของคุณชายจ้าวไว้เท่านั้น ต่อมาถึงรู้ว่าทุกอย่างเป็นการกระทำของสกุลเฉียน”

“ส่วนเรื่องคุกเข่าเมื่อครู่ หม่อมฉันก็ไม่ได้เป็นคนสั่งให้เฉียนฮูหยินคุกเข่า”

ซ่งรั่วเจินน้ำเสียงราบเรียบ น้ำเสียงเฉยเมยประหนึ่งกำลังบอกเล่าความจริงอย่างสงบ แต่ยิ่งคนที่ได้รับความอยุติธรรมอย่างนางแสดงออกอย่างสงบมากเท่าไรก็ยิ่งทำให้พฤติกรรมบันดาลโทสะโดยไม่พูดพร่ำของฉู่เทียนเช่อก่อนหน้านี้แลดูโง่เขลามากเท่านั้น

เฉียนฮูหยินที่อยู่ข้างๆ ได้ยินวาจานี้แล้วกลัวว่าซ่งรั่วเจินจะเปลี่ยนใจจึงรีบกล่าวว่า “ใช่แล้ว แม่นางซ่งไม่ได้ทำอะไรเลย หม่อมฉันเป็นคนคุกเข่าเองเพคะ!”

ฉู่เทียนเช่อกำหมัดแน่น ข่มกลั้นไฟโทสะในใจ กล้ำกลืนโทสะลงไป

เขาถลึงตามองเฉียนหย่าหลินอย่างโกรธขึ้ง เป็นเพราะคนชั้นต่ำผู้นี้ เขาถึงต้องขายหน้าต่อหน้าฉู่จวินถิงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนโงหัวไม่ขึ้น!

เฉียนหย่าหลินถูกแววตาของฉู่เทียนเช่อทำให้ตกใจจนหดคอลงโดยสัญชาตญาณ ไม่กล้าพูดมาก

“ในเมื่อเสด็จพี่มาแล้ว เรื่องนี้ส่งต่อให้ท่านก็แล้วกัน”

ฉู่จวินถิงมองไปยังแม่นางข้างกาย ตอนนี้เรื่องราวคลี่คลายลงแล้ว ส่วนที่เหลือสกุลจ้าวย่อมจะเป็นผู้จัดการเอง

ซ่งรั่วเจินมีความเข้าใจที่ชัดเจนยิ่งขึ้นเกี่ยวกับความรวดเร็วของพี่สี่ของตนเอง ตั้งแต่การหาร้านมาจนถึงหาคนมาปรับปรุงตกแต่ง จนถึงการเตรียมสิ่งของจำเป็นที่นางบอกไว้จนพร้อมพรัก ใช้เวลาสั้นๆ เพียงสองวันเท่านั้น

นางเลื่อมใสอย่างแท้จริง ขณะเดียวกันก็อดทอดถอนใจไม่ได้ว่ากิจการใหญ่โตกว้างขวางช่างดีเหลือเกิน อยากได้สิ่งใดก็มีสิ่งนั้น

ซ่งจิ่งเซินไม่เพียงรวดเร็วเท่านั้น แต่ยังเฉลียวฉลาด ของหลายอย่างไม่เคยเห็นมาก่อนแท้ๆ ซ่งรั่วเจินเพียงบรรยายไปรอบเดียว เขาก็สามารถสั่งให้คนทำออกมาได้

“เคอหยวนจื่อตาบอดจริงๆ ถ้าได้แต่งงานกับพี่สี่ของข้า มิเท่ากับว่าอยากได้อะไรก็ได้อย่างนั้นเลยรึ?”

ซ่งรั่วเจินอดทอดถอนใจไม่ได้ แม้ว่าครอบครัวมั่งคั่งร่ำรวยจะไม่ขาดแคลนสิ่งใด แต่ซ่งจิ่งเซินก็สามารถทำทุกสิ่งที่ท่านต้องการออกมาได้ทั้งหมดเลยจริงๆ

เขาไม่เพียงแต่มีเงิน แต่ยังยินดีทุ่มเทความคิด นี่เป็นเรื่องที่คนมากมายทำไม่ได้

หลังจากร้านปิ้งย่างสกุลซ่งเปิดกิจการ ชาวบ้านในเมืองหลวงไม่รู้เลยว่าขายอะไรกันแน่ แต่แค่มองธงร้านก็รู้สึกว่าต้องไม่แย่อย่างแน่นอน ต่างพากันกรูเข้าไปในร้าน