ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 907

“ฮองเฮา คงไม่ใช่เกิดปัญหาอะไรในวังหรอกกระมัง? เห็นเจ้าคล้ายอารมณ์ไม่ดี”

“ท่านแม่ ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ท่านกลับมา ข้าดีใจอย่างที่สุด”

ฮองเฮานี่ถึงรู้ตัวว่าท่าทางเหม่อลอยของตนถูกจับได้แล้ว รีบบอกให้ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ

“เจ้าเป็นลูกสาวที่ข้าคลอด ข้ารู้อุปนิสัยดีที่สุด หรือว่ายังจะสามารถปิดบังยามอยู่ต่อหน้าข้าได้อีก?”

ลู่หมิ่นฮุ่ยเห็นสถานการณ์แล้วจึงพูด “ท่านแม่ พี่หญิงกำลังร้อนใจเรื่องงานแต่งของจวินถิงเจ้าค่ะ”

เดิมทีฮูหยินผู้เฒ่าลู่ก็อยากบอกฮองเฮา วันนี้ได้พบแม่นางที่ดีมากคนหนึ่ง เหมาะสมกับจวินถิงอย่างมาก ครั้นได้ยินก็พูดออกมาในทันทีทันใด

“วันนี้ตอนข้ามา ไม่ทันระวังถูกคนชนเข้า โชคดีมีแม่นางคนหนึ่งประคองข้าไว้ ข้าเห็นแม่นางคนนั้นหน้าตางดงามมาก เป็นหญิงงามอันดับหนึ่งเชียวล่ะ”

“เมื่อครู่ข้าส่งคนไปสืบแล้ว เชื่อว่าจะได้รับข่าวเร็วๆ นี้ ไม่สู้ให้จวินถิงลองพบหน้าสักครั้ง?”

“ไม่จำเป็นแล้ว จวินถิงมีคนรักแล้วเจ้าค่ะ” ฮองเฮาเอ่ย

ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ชะงัก “มีคนรักแล้ว? เช่นนั้นเหตุใดไม่แต่งงานเล่า?”

ใบหน้าฮองเฮาแข็งค้างไป ลู่หมิ่นฮุ่ยทางด้านข้างเอ่ยออกมาอย่างอดไม่ได้ “ฉู่อ๋องมีคนรักแล้วจริงๆ เจ้าค่ะ แต่พี่หญิงไม่พอใจแม่นางคนนั้น จึงแนะนำแม่นางคนอื่นให้มาโดยตลอด”

“แม่นางคนนั้นเองก็เป็นคนทระนงตนคนหนึ่ง เดิมทีไม่คิดเข้าเป็นเชื้อพระวงศ์ เพียงแต่ชอบฉู่อ๋อง นางเห็นพี่หญิงไม่ชอบนางจึงต้องการวางมือ คิดจะแต่งงานกับผู้อื่น”

“บัดนี้จวินถิงกำลังเสียใจ ไม่คิดแต่งงานแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ตกตะลึง “นี่จะได้อย่างไร? หรือว่าตอนนี้ยกเลิกงานแต่งไปแล้ว?”

“ไม่ทราบเจ้าค่ะ จวินถิงอยากลองพยายามอีกครั้ง เพียงแต่ตกลงจะสำเร็จหรือไม่ ยังต้องดูว่าแม่นางคนนั้นจะเลือกเช่นไร”

ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ทอดถอนใจพลางส่ายหน้า เมื่อแรกยามนางได้รับยินข่าวนี้ก็คิดว่าสกุลหลินช่างโง่งมโดยแท้

เมื่อแรกยามสกุลหลินทุ่มเทอย่างสุดกำลังจนหมั้นหมายสำเร็จ นางคิดว่าบุญหล่นทับสกุลหลินแล้ว มีสกุลซ่งช่วยเหลือ พวกเขาไม่เพียงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องเงินทอง ซ่งหลินเองก็สามารถช่วยหลินจือเยว่ได้ มีแต่ได้ไม่มีเสีย

ใครคิดเล่าว่าหลินจือเยว่เป็นพวกจิตใจโลเล ถึงขั้นถูกนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์มอมเมา บัดนี้ไร้ชื่อเสียงในเมืองหลวงไปแล้ว

“แต่ไหนแต่ไรมาไทเฮาชอบจวินถิง เจ้าคงไม่ได้พูดถ้อยคำเหล่านี้ให้ไทเฮาฟังหรอกกระมัง?” ฮูหยินผู้เฒ่าลู่เอ่ยถาม

ฮองเฮาเงียบงัน ไม่รู้สมควรตอบเยี่ยงไร

ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ถอนหายใจคล้ายรังเกียจคนไม่ได้เรื่องทีหนึ่ง “ใช่ว่าเจ้าไม่รู้เรื่องของไทเฮาและอดีตฮ่องเต้ ข้าเตือนเจ้าตั้งแต่แรกแล้ว อุปนิสัยของไทเฮาตรงไปตรงมา หนำซ้ำยังฉลาดปราดเปรื่อง”

“เรื่องอ้อมค้อมเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องเอ่ยต่อหน้านาง นางอยู่ในวังมานานหลายปีถึงเพียงนี้ ความคิดเยี่ยงไรบ้างจะดูไม่ออก?”