ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 92

“พวกเขามาหาข้าหรือ?”

ซ่งอี้อันรู้สึกประหลาดใจ ก่อนจะหันไปมองซ่งรั่วเจิน หรือว่านี่จะเป็น...การมาเยี่ยมที่แฝงด้วยเจตนาอื่น?

เขารู้จักกับสวีเฮ่ออันก็จริง แต่เป็นเพราะสวีเฮ่ออันก็เป็นคนที่อาจารย์ให้ความสำคัญมาก ก่อนหน้านี้อาจารย์ถึงกับแนะนำให้พวกเขารู้จักกันเป็นการพิเศษ

เขาเคยอ่านเรียงความของสวีเฮ่ออันและชื่นชมในความสามารถของอีกฝ่าย หลังจากที่สวีเฮ่ออันสอบได้อันดับสูง เขายังส่งตำรามาให้หลายเล่ม นับว่าเป็นการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

แต่เพราะบิดาของเขาและท่านราชครูสวี คนหนึ่งเป็นฝ่ายบู๊ อีกคนหนึ่งเป็นฝ่ายบุ๋น ความสัมพันธ์ในราชสำนักจึงไม่ค่อยแน่นแฟ้น ทำให้พวกเขาไม่ค่อยมีการติดต่อกันบ่อยนัก

ครั้งก่อนน้องหญิงห้าของเขาช่วยตามหาบุตรสาวที่หายตัวไปของสกุลสวี นั่นจึงเป็นเหตุให้ทั้งสองตระกูลได้ไปมาหาสู่กัน แต่เหตุใดจู่ ๆ สวีเฮ่ออันถึงมาหาเขา?

เขามองดูน้องสาวผู้มีรูปโฉมงดงามน่าหลงใหล ก่อนหน้านี้นางแทบไม่ออกไปพบปะผู้ใดเลย มิเช่นนั้นประตูจวนคงถูกคุณชายในเมืองหลวงย่ำผ่านจนพังไปแล้ว...

“รั่วเจิน เจ้าจะไปด้วยกันไหม?” ซ่งอี้อันถาม

เมื่อเปรียบเทียบกับหลินจือเยว่จอมเสแสร้ง สวีเฮ่ออันนั้นเป็นสุภาพบุรุษอย่างแท้จริง ตระกูลของเขามีชื่อเสียงที่ดี ย่อมไม่มีทางทำเรื่องเลวร้ายเช่นตระกูลหลินเป็นแน่

“เขามาหาท่าน แล้วไยข้าต้องไปด้วยเล่า?”

ซ่งรั่วเจินส่ายศีรษะแล้วเตือนว่า “พี่รอง เมื่อวานข้าเห็นฉินเซี่ยงเหิงที่โรงน้ำชา เขาถือเรียงความที่ท่านเขียนแล้วอวดไปทั่ว ทำให้ได้รับคำชมไม่น้อย"

“เดิมข้าตั้งใจว่าจะบอกท่านตอนกลับมา แต่ก็ลืมไปเพราะพี่ใหญ่เกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน”

ซ่งอี้อันไม่ได้แปลกใจเมื่อได้ยิน เขาคาดการณ์เรื่องนี้ไว้ตั้งแต่เรียงความของเขาถูกขโมยแล้ว เพียงแต่ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นเร็วถึงเพียงนี้

ฉินเซี่ยงเหิงดูจะทนรอไม่ไหวเร็วกว่าที่เขาคิด

“มั่วอวี่ เรื่องที่ตาข้ารักษาหายแล้วยังไม่ได้บอกผู้ใด อีกประเดี๋ยวเจ้าต้องระวังสักหน่อย อย่าให้พวกเขามองออกได้”

ซ่งอี้อันเตือนว่า “การสอบฤดูใบไม้ผลิใกล้เข้ามาแล้ว ในเมื่อวางแผนเอาไว้แล้ว ก็ควรให้มันบรรลุผลที่ดีที่สุด”

หากเผยความจริงเร็วเกินไป มันก็จะหมดความสนุก

“สหายซ่ง สองวันที่ผ่านมาข้าได้ยินเรียงความที่ฉินเซี่ยงเหิงเขียนที่ร้านอวิ๋นหย่า พวกเราต่างก็ศึกษาในสำนักศึกษาหลวง ย่อมรู้จักเรียงความของแต่ละคนเป็นอย่างดี”

“เรียงความนี้ที่ข้าได้ยินฟังดูไม่เหมือนสิ่งที่ฉินเซี่ยงเหิงเขียนเลย กลับคล้ายกับลักษณะการเขียนของสหายซ่งมากกว่า ข้ากังวลว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงได้มาเตือนสหายซ่ง หวังว่าเจ้าจะไม่คิดว่าพวกเรายุ่งไม่เข้าเรื่อง”

อวิ๋นเฉิงเจ๋อพูดจาเปิดเผยตรงไปตรงมา บอกจุดประสงค์ของตนเอง

เมื่อวานนี้ที่ร้านอวิ๋นหย่าเขาก็รู้สึกเช่นนั้นอยู่แล้ว วันนี้ได้ยินเรียงความอีกบทหนึ่ง ก็ยิ่งมั่นใจว่ามันมาจากปลายพู่กันของซ่งอี้อัน

เขากับซ่งอี้อันเป็นศิษย์สำนักเดียวกัน และยิ่งไปกว่านั้น อวิ๋นเนี่ยนชูกับซ่งรั่วเจินยังเป็นเพื่อนสนิทกัน เขาจึงไม่อาจนิ่งเฉยได้หากรู้เรื่องนี้

“อี้อัน พวกเราต่างรู้ถึงพรสวรรค์ของเจ้า อย่าให้ใครมาแอบอ้างใช้ประโยชน์จากมันได้”

สวีเฮ่ออันขมวดคิ้ว ในฐานะบัณฑิต เขาดูแคลนพฤติกรรมเช่นนี้เป็นอย่างยิ่ง

“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?” ซ่งอี้อันแสดงสีหน้าตกตะลึง “เรียงความอะไรหรือ? ช่วยอ่านให้ข้าฟังได้หรือไม่?”