ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 93

“แน่นอน” ก่อนมาอวิ๋นเฉิงเจ๋อได้ให้คนคัดลอกเรียงความนั้นไว้แล้ว เขาจึงอ่านมันต่อหน้าซ่งอี้อันทันที

“คุณชาย นี่คือเรียงความที่ท่านเขียนไว้ก่อนหน้านี้มิใช่หรือขอรับ?” มั่วอวี่อุทานด้วยความตกใจ

ซ่งอี้อันก็ตกใจไม่แพ้กัน เขาถามด้วยสีหน้าฉงน “แต่เรียงความนี้ข้าให้เจ้าเก็บเอาไว้แล้วนี่ ฉินเซี่ยงเหิงได้มันไปได้อย่างไร?”

มั่วอวี่พยายามนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้แล้วกล่าวว่า “ตั้งแต่ดวงตาของคุณชายสูญเสียการมองเห็น ก็ไม่ได้ไปที่ห้องหนังสืออีกเลย นอกจากเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา คุณหนูจ้าวบอกว่าลืมของไว้ในห้องหนังสือจึงเข้าไปเอา จากนั้นก็ไม่มีใครเข้าไปอีกเลยขอรับ”

“คุณชายฉินเองก็ไม่ได้มาที่นี่ เขาไม่น่าจะมีบทความของคุณชายได้!”

“เจ้าไปดูทีว่าเรียงความของข้ายังอยู่หรือไม่” ซ่งอี้อันสั่ง

“ขอรับ คุณชาย”

สวีเฮ่ออันกับอวิ๋นเฉิงเจ๋อฟังคำพูดเหล่านี้ก็เข้าใจเรื่องราวโดยสังเขป

เรื่องการถอนหมั้นของจ้าวซูหว่านเป็นที่รู้กันทั่วในเมืองหลวง แต่ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา พวกเขาได้เห็นจ้าวซูหว่านอยู่ใกล้ฉินเซี่ยงเหิงหลายครั้ง

หากเรียงความนี้เป็นสิ่งที่จ้าวซูหว่านขโมยไปให้ฉินเซี่ยงเหิง นั่นย่อมหมายความว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนไม่ธรรมดา

หรือว่า...ทั้งคู่แอบมีความสัมพันธ์กันอย่างลับๆ?

เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้น ทั้งสองก็มองหน้ากัน สีหน้าเปลี่ยนเป็นย่ำแย่ทันที

หากเป็นเช่นนั้นจริง ทั้งสองคนนี้ก็ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก!

“คุณชาย เรียงความหายไปแล้วขอรับ!” มั่วอวี่พูดด้วยความตกใจ

สีหน้าของสวีเฮ่ออันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “การกระทำของฉินเซี่ยงเหิงในครั้งนี้เกินจะรับได้จริง ๆ จะปล่อยให้เขากระทำการไร้ยางอายเช่นนี้ต่อไปไม่ได้เด็ดขาด พรุ่งนี้ข้าจะกราบทูลฮ่องเต้ให้จัดการกับพฤติกรรมอันไม่เหมาะสมนี้ให้สิ้นซาก!”

“ขอบใจสหายสวีมาก แต่เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของข้าเถิด ข้าจะจัดการเอง” ซ่งอี้อันตอบ

สวีเฮ่ออันชะงักเล็กน้อย “อี้อัน เจ้าจะปล่อยให้พวกเขาลอยนวลเช่นนี้หรือ?”

ตั้งแต่เขาสูญเสียการมองเห็นไป ไม่รู้ว่ามีผู้คนสักมากมายเพียงใดที่เยาะเย้ยถากถางเขา การที่ยังมีคนเชื่อมั่นในตัวเขาในช่วงเวลาเช่นนี้ ไม่ต่างจากการช่วยเหลือในยามยากลำบาก

“อี้อัน วันนี้คุณหนูห้าไม่อยู่หรือ?” สวีเฮ่ออันถามอย่างอดไม่ได้

ซ่งอี้อันหัวเราะในใจ “นางอยู่ในเรือน สหายสวีมีธุระกับนางหรือ ให้ข้าส่งคนไปเรียกนางให้หรือไม่?”

สวีเฮ่ออันเองก็อยากพบอยู่เหมือนกัน เมื่อวานเขาเป็นฝ่ายผิดนัด ทำให้รู้สึกไม่สบายใจและนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน

เดิมทีเขาเป็นคนชวนเอง แต่กลับกลายเป็นฝ่ายผิดนัดเสียเอง เกรงว่าจะทำให้ซ่งรั่วเจินมีความประทับใจไม่ดีต่อเขา

“ไม่ต้องลำบากไปเรียกนางมาหรอก เมื่อวานข้าติดธุระในราชสำนักจนมาสายและผิดนัด ข้ารู้สึกไม่สบายใจยิ่งนัก ฝากเจ้าไปบอกนางแทนข้าทีว่าข้าขอโทษด้วย”

“เป็นเช่นนี้เอง” ซ่งอี้อันพยักหน้า “สหายสวีไม่ต้องกังวล น้องสาวของข้ามิใช่คนใจแคบ ยิ่งท่านติดธุระสำคัญด้วยแล้ว นางย่อมไม่ถือสา”

“เช่นนั้นก็ดี วันพรุ่งนี้เราไปเที่ยวชมทะเลสาบด้วยกันดีหรือไม่?”