ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 94

หลังจากส่งสวีเฮ่ออันกับอวิ๋นเฉิงเจ๋อกลับไปแล้ว ซ่งอี้อันก็นำขนมดอกกุ้ยฮวาที่สวีเฮ่ออันฝากมาขอโทษไปให้น้องสาวของเขา

“นี่เป็นขนมที่สหายสวีฝากมาขอโทษเจ้า บอกว่าเสียใจที่ผิดนัดคราวก่อน และได้เชิญพวกเราไปเที่ยวชมทะเลสาบในวันพรุ่งนี้ด้วย ข้าตอบรับไปแล้ว แต่ไม่ได้ตัดสินใจแทนเจ้า”

“หากเจ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องฝืน แน่นอนว่าคุณหนูอวิ๋นก็จะไปด้วย”

ซ่งอี้อันยิ้มพร้อมกับยื่นขนมดอกกุ้ยฮวาให้ เขารู้จักสวีเฮ่ออันมานานแล้ว แต่เป็นครั้งแรกที่เห็นอีกฝ่ายกระวนกระวายเช่นนี้ โดยเฉพาะตอนที่เชิญชวน คงเกรงว่าจะถูกปฏิเสธ ซ่งอี้อันก็พอเข้าใจได้ในทันที

เขารู้ว่าสวีเฮ่ออันชอบน้องสาวของเขาเป็นแน่

ซ่งรั่วเจินดีดนิ้วคำนวณดูแล้วพบว่าพรุ่งนี้เป็นวันที่เหมาะกับการเที่ยวชมทะเลสาบ ไม่เพียงแต่ได้ชมทะเลสาบเท่านั้น ยังจะมีเรื่องสนุกให้ชมอีกด้วย

“นาน ๆ ทีพี่รองจะมีอารมณ์ดีเช่นนี้ ข้าย่อมต้องไปด้วยเจ้าค่ะ”

ซ่งอี้อันยิ้มกว้างขึ้น “ดี”

……

ฉินซวงซวงอาเจียนเป็นเลือดออกมาอย่างหนักในคุก ดูท่าทางเหมือนจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน

เมื่อเจ้าเมืองประจำศาลาว่าการซุ่นเทียนทราบเรื่องนี้ เกรงว่านางอาจจะตายอยู่ในคุก จึงยอมให้หลินจือเยว่พาตัวนางกลับไป โดยปรับเงินจำนวนหนึ่งแสนตำลึง

หลินจือเยว่เดิมทีก็เป็นกังวลเรื่องเงินแปดล้านตำลึงอยู่แล้ว ไปยืมเงินที่จวนแม่ทัพฉินก็ไม่ได้ผล ซ้ำยังถูกดูหมิ่นอีกต่างหาก ส่วนจวนท่านราชครูกู้ก็ยิ่งไม่กล้าไปขอความช่วยเหลือ

เมื่อเห็นเงินหนึ่งแสนตำลึงหายไปอีก เขารู้สึกอึดอัดในใจอย่างบอกไม่ถูก แต่เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของฉินซวงซวง เขาก็อดกลั้นความรู้สึกนั้นลงไป

“ซวงซวง เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่? ข้าจะไปตามหมอมาให้เจ้าเดี๋ยวนี้”

“ท่านโหว ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

หากไม่ใช่เพราะนังผู้หญิงต่ำต้อยคนนี้ที่หลอกล่อจือเยว่จนหลงใหล ป่านนี้รั่วเจินก็คงได้เป็นลูกสะใภ้ของนางแล้ว

นางคงไม่ต้องทนเฝ้าจวนที่กำลังตกต่ำเช่นนี้ ไม่ต้องกังวลเรื่องการเงินที่ขัดสนในจวน แทนที่จะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย มีคนคอยปรนนิบัติทุกอย่าง แม้แต่อาหารที่กินก็ต้องเป็นอาหารชั้นเลิศ

จือเยว่ก็คงไม่ต้องสูญเสียตำแหน่งโหวไป เขาคงได้เลื่อนขั้นอย่างราบรื่น ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ทำให้จวนโหวเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ทุกอย่างถูกทำลายลงโดยนังผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้!

“นางก็แค่คนไร้ค่า ไม่มีผู้ใดต้องการ แม้แต่พ่อแม่ของนางยังไม่อยากรับไว้ เหตุใดเจ้ายังพานางกลับมาอีก?”

“ท่านแม่ ซวงซวงเป็นภรรยาของข้า แม้ว่าท่านแม่ทัพฉินกับคนอื่น ๆ จะไม่ใยดีนาง แต่ข้าไม่อาจทนเห็นนางตายในคุกได้” หลินจือเยว่ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“เจ้าต้องพาสตรีผู้นี้เข้ามาเพื่อให้บ้านเราล่มจมเสียก่อนถึงจะพอใจหรืออย่างไร! แม่บอกเจ้าตั้งแต่แรกแล้วว่าการเลือกภรรยาควรมองหาคนที่มีคุณธรรม แต่เจ้ากลับแต่งเอาหญิงแพศยามาสร้างหายนะ!”