ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 947

“ท่านอ๋อง ท่านไม่รำคาญหม่อมฉันจริงๆ นะเพคะ?” กู้ฮวนเอ๋อร์กะพริบตา จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าตรงๆ พลางเอ่ยถามเสียงเบา

เสียงอ่อนหวานกับน้ำเสียงนุ่มนิ่มนั้นปัดผ่านหัวใจฉู่อวิ๋นกุยราวอุ้งเท้าแมวน้อยกระนั้น หัวใจพลันอ่อนยวบ

“จริงสิ”

ฉู่อวิ๋นกุยพยักหน้า น้ำเสียงเผยความอ่อนใจ อารมณ์กลับดียิ่งนัก เดิมนั้นเขารู้สึกไม่แน่ใจอยู่บ้าง แต่ชั่วขณะนี้เห็นที...เหมือนว่าเป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน

กู้ฮวนเอ๋อร์ดีใจยิ่งนัก ท่านอ๋องไม่คิดว่านางน่ารำคาญ สำหรับนางเป็นข่าวดีที่สุดแล้ว

เมื่อก่อนเกือบทุกครั้งที่เจออวิ๋นอ๋อง เขาล้วนหลีกเลี่ยงตัวเองแทบไม่ทัน หลังจากนั้นนางก็ไม่กล้าโผล่หน้าไปหาอวิ๋นอ๋องอีก กังวลว่าหากตนเองไปแล้ว เขาจะผละหนี ด้วยเหตุนี้จึงคอยแต่มองดูจากไกลๆ

โชคดี...ที่เขาไม่ได้รังเกียจตนเอง

ฉู่อวิ๋นกุยเห็นว่าสาวน้อยไม่ได้ร้องไห้ต่อไป ถึงตอนนี้ค่อยตระหนักว่าการกระทำของตนเองออกจะขาดความยั้งคิดเกินไปจึงรีบปล่อยนาง ความกระอักกระอ่วนวาบผ่านดวงหน้าหล่อเหลา

“ขออภัย ข้าหุนหันพลันแล่นเกินไปแล้ว”

กู้ฮวนเอ๋อร์ผละจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม ในใจลอบร้องว่าเสียดาย โอกาสเช่นนี้เกรงว่าชั่วชีวิตนี้คงมีแค่วันนี้แล้ว

ไม่รู้ว่าร้องไห้รอบหน้าจะได้ผลหรือเปล่า?

แต่นางไม่ใช่คนขี้แยเสียหน่อย นอกจากนี้ยังไม่มีเหตุผลในการร้องไห้อีกด้วย น่าเสียดายจริงๆ!

“เจ้าวางใจ ข้าจะรับผิดชอบเจ้าแน่นอน” ฉู่อวิ๋นกุยกล่าวด้วยท่าทางจริงจัง สีหน้าแลดูหนักแน่นอย่างมาก ใบหูกลับเป็นสีแดงก่ำ

กู้ฮวนเอ๋อร์อึ้งไปเล็กน้อย “รับผิดชอบ?”

ฉู่อวิ๋นกุยพยักหน้า เห็นได้ว่าได้ตัดสินใจลงไปแล้ว “ข้าจะต้องมอบคำอธิบายให้เจ้าแน่นอน”

จนกระทั่งถูกฉู่อวิ๋นกุยประคองลงมาจากรถม้า กู้ฮวนเอ๋อร์ยังรู้สึกหัวสมองมึนงง ยังไม่ได้สติคืนมาจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

นางชอบอวิ๋นอ๋องก่อนแท้ๆ เก็บเอาไว้ในใจมาตลอดโดยไม่พูดออกมา แต่เพราะว่าฐานะสู้ตระกูลกู้ไม่ได้ นิสัยก็ไม่ได้ไม่ห่วงหน้าพะวงหลังเหมือนกู้ฮวนเอ๋อร์ คำพูดแบบไหนก็กล้าพูดออกมาตรงๆ

เดิมคิดว่ากู้ฮวนเอ๋อร์จะต้องขายหน้าไม่เหลือชิ้นดี นางจะได้ฉวยโอกาสนั้นปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าอวิ๋นอ๋อง ไม่แน่ว่าท่านอ๋องอาจชอบนางเข้าก็ได้

แต่ยามนี้นางยังไม่ค่อยมีโอกาสได้คุยกับท่านอ๋อง กู้ฮวนเอ๋อร์ก็มีความก้าวหน้าเช่นนี้เสียแล้ว เป็นไปได้อย่างไรกัน!

“หรือว่า...อวิ๋นอ๋องชอบแบบนี้จริงๆ?”

“หวังเสวี่ย เจ้าพูดอะไรน่ะ?” สวี่หยวนชิงได้ยินไม่ชัดว่านางพูดอะไรจึงถามไปโดยไม่คิด

หวังเสวี่ยเหลือบมองสวี่หยวนชิงผู้ตอบสนองช้า ส่ายหัวพลางกล่าว “ถ้าเจ้ายังไม่เร่งมืออีกละก็ เกรงว่าฮวนเอ๋อร์คงได้เข้าจวนอวิ๋นอ๋องเสียแล้ว!”

“อะไรนะ?” สีหน้าสวี่หยวนชิงพลันเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง “เรื่องนี้จะเป็นไปได้อย่างไร?”