ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 949

ซ่งจิ่งเซินคิดถึงสิ่งที่ซ่งรั่วเจินเคยบอกเขา ปิ้งย่างอาจดูเหมือนง่าย ความจริงรสชาติของแต่ละร้านล้วนไม่เหมือนกัน

อาหารแต่ละชนิดกันต้องย่างนานเท่าไร ใช้ไฟแบบไหนล้วนแต่มีหลักการของมันอยู่ แน่นอนว่าการจะหมักอย่างไรก็เป็นสูตรลับเช่นกัน น้องหญิงห้าใช้เวลาอยู่ในเรือนไม่น้อยกว่าจะศึกษาออกมาได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเครื่องปรุงบางชนิดในจำนวนนั้น เป็นสิ่งที่น้องหญิงห้าเจาะจงให้เขาซื้อมาจากต่างถิ่น แม้แต่เขาเองก็ยังไม่เคยชิมมาก่อน

ซ่งปี้อวิ๋นแค่ดูเฉยๆ ก็คิดจะเรียนรู้ได้ถึงแก่นย่อมเป็นความเพ้อฝันโดยไม่ต้องสงสัย

“วันนี้ร้านพวกเขาเปิดเหมือนที่ผ่านมา แต่การค้าไม่ค่อยดีนัก ไม่มีใครเข้าไปเลยขอรับ”

วันนี้แม่นางซ่งก็แวะมาเหมือนกัน ยามนี้ยังอยู่ข้างใน แต่คุณชายเสิ่นน่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินไป คงไม่ออกมาแล้ว”

เช้าวันนี้ผู้ดูแลตั้งใจไปสืบเรื่องนี้มาจนกระจ่าง ช่วงนี้คนที่ลอกเลียนพวกเขาในเมืองหลวงมีจำนวนมากเกินไปจริงๆ แต่คุณชายก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งด้วยมากเกินไป

อย่างไรเสียของประเภทนี้ก็ไม่ได้บอกว่ามีแค่ร้านเดียวที่สามารถขายได้ ร้านอื่นไม่สามารถขายได้ เพียงแต่ต้องดูแลคนในร้านตัวเองให้ดี อย่าเก็บคนที่มีใจเป็นอื่นเอาไว้

ซ่งปี้อวิ๋นที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกำลังลอบมองร้านสกุลซ่ง เห็นว่ายังไม่ทันเปิดร้านก็มีคนมาต่อแถวยาวแล้ว ทันใดนั้นก็ยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

“ซ่งรั่วเจินที่น่าตายผู้นี้ เห็นได้ชัดว่าจงใจหาเรื่องข้า!”

นางต้องทุ่มเทไปมากกว่าจะได้เปิดร้านร่วมกับเสิ่นหวยอัน ตอนนี้ดีนัก ขายไม่ได้เลยสักนิด!

ถ้าข่าวนี้ลือกลับไป นางได้กลายเป็นตัวตลกโดยสิ้นเชิงจริงๆ แน่!

สิ่งสำคัญที่สุดเป็นเพราะเรื่องเมื่อวานนี้ หวยอันยังโกรธนาง โทษว่านางเป็นสาเหตุที่ทำให้องค์หญิงรังเกียจเขา ช่างน่าชังนัก!

หลังจากที่เขารู้ว่ามู่เหยาชอบเสิ่นหวยอันก็ตั้งใจส่งคนไปสืบเรื่องนี้โดยเฉพาะ

เจ้าหมอนั่นดูแล้วก็ไม่ใช่คนดีอันใด เห็นได้ชัดว่ามาหลอกลวงมู่เหยา คิดไม่ถึงว่าเมื่อวานนี้จะได้ยินว่าเกิดเรื่องขึ้นที่ร้านปิ้งย่างสกุลเสิ่น เห็นทีคงคว้าน้ำเหลวแล้วกระมัง?

ซ่งจิ่งเซินอึ้งไปเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าฉู่อวิ๋นกุยจะมาเพราะเรื่องนี้ แต่ครั้นพิจารณาโดยละเอียดก็รู้สึกว่าสมควรแล้ว

“ความสัมพันธ์ระหว่างเสิ่นหวยอันกับซ่งปี้อวิ๋นไม่ธรรมดาเลย คงคิดจะเข้าหาองค์หญิง แต่เมื่อวานนี้ถูกองค์หญิงเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงเข้าโดยบังเอิญพอดีจึงโดนโบยไปยี่สิบไม้ เรื่องนี้ก็นับว่ายุติลงแล้ว” ซ่งจิ่งเซินตอบ

ฉู่อวิ๋นกุยได้ยินอย่างนั้นก็หัวเราะเบาๆ “เดิมข้านึกว่าอาจต้องให้ข้าลงสนามเอง คิดไม่ถึงว่าจะคลี่คลายได้แล้ว ความสามารถของเสิ่นหวยอันผู้นี้ใช้ไม่ได้เลยนะ!”

ซ่งจิ่งเซินไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เสิ่นหวยอันเป็นคนโง่คนหนึ่งจริงๆ ถ้าเป็นคนอื่น ได้รับโอกาสเช่นนี้ย่อมต้องคว้าเอาไว้ เขายังมีแก่ใจไปพัวพันกับหญิงอื่น ไม่ต้องพูดถึงความก้าวหน้าอย่างรวดเร็วแล้ว วันหน้านับว่าโอกาสทุกอย่างล้วนจบสิ้นแล้ว