ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 963

ซ่งรั่วเจินเห็นฉู่จวินถิงท่ามกลางกลุ่มคน เขาคล้ายเกิดมาเป็นตัวเอก รัศมีเปล่งประกายเหนือผู้อื่น ท่วงท่าสง่างามดุจหยก ทำให้คนยากจะเมินข้ามได้

เทียบกับท่าทางเย็นชาในอดีต เขาในวันนี้มีรัศมีของชายหนุ่มมากหลายส่วน

มองเห็นเขาคว้าชัยชนะครั้งแรกไปได้ ชั่วขณะหันใบหน้าประดับยิ้มมามองนาง หัวใจของนางเองก็ถูกทำให้หวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นเร็วยิ่งขึ้น

“องค์ชาย นี่คือรางวัลคว้าชัยชนะโยนลูกศรลงไหของท่าน”

ฝ่ายชายยื่นพู่สีแดงหนึ่งพวงมาให้อย่างเคารพนบนอบ

ฉู่จวินถิงรับพู่ไป เดินมาหยุดต่อหน้าซ่งรั่วเจินด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาสง่างามยามสบมองนางอ่อนโยนเป็นพิเศษ

“เก็บไว้ให้ดี ข้าจะไปคว้าชัยชนะกลับมาให้มากๆ”

ซ่งรั่วเจินมองพู่แดงในมือของตน แม้ว่าเป็นเพียงของรางวัลของผู้ชนะ กลับทำได้งดงามประณีตมาก ถักหัวใจสีแดงอย่างซับซ้อนห้อยเหรียญเอาไว้ ต่อให้นำมาเป็นเครื่องประดับก็งดงามไม่น้อย

สำคัญที่สุดคือ...เสียงเปี่ยมความมั่นใจ คล้ายสามีไปหาเงินกลับมาได้และมอบให้ฮูหยินจัดการ

แม่นางรอบข้างได้เห็นภาพนี้ ภายในสายตาเปี่ยมความอิจฉา ใครสามารถคิดออกเล่าว่าฉู่อ๋องผู้สูงส่งและเย็นชาจะมีวันที่อ่อนโยนต่อแม่นางคนหนึ่งถึงเพียงนี้?

“แม่นางซ่งวาสนาดียิ่งนัก ไม่รู้ว่าเข้าตาฉู่อ๋องได้เยี่ยงไร ฉู่อ๋องอยู่ภายนอกดีต่อนางถึงเพียงนี้ น่ากลัวว่าตอนพวกเรามองไม่เห็นจะต้องถนอมคนไว้ในกระดูกอย่างแน่นอน”

เถียนเจียวเจียวได้ยินเสียงซุบซิบข้างกาย เอ่ยปากสีหน้าเย็นชา “ไม่แน่ว่าก็ดีแค่ตอนอยู่ภายนอก อยู่ภายในจวนก็ไม่รู้ว่ามีชีวิตเยี่ยงไร?”

อยู่ๆ แม่นางที่กำลังอิจฉาก็ถูกโต้แย้ง สะดุ้งตกใจทีหนึ่ง ผู้ชายทางด้านข้างคนอื่นเหล่มองเถียนเจียวเจียวและพูดว่า

ถังเสวี่ยหนิงกำหมัดแน่น รู้สึกเสียใจภายหลังที่เลียนแบบซ่งรั่วเจินไปแจกโจ๊ก ทั้งๆ ที่เป็นเรื่องดี คิดไม่ถึงเลยว่าจะลงเอยด้วยชื่อเสียงเสียหาย

ทั้งเมืองหลวงล้วนพูดว่านางมีชื่อเสียงแต่ไร้ความสามารถ เป็นคุณหนูจวนอัครมหาเสนาบดี กลับทำเรื่องเล็กเพียงแค่นี้ได้ไม่ดี ยังสูญเสียความหวังจะได้ครองคู่กับฉู่อ๋องอีกด้วย

บัดนี้ยังไม่ต้องพูดถึงท่านอ๋อง คนอื่นในเมืองหลวงมาสู่ขอน้อยลงแล้ว มารดาถอนหายใจตลอดทั้งวัน บิดาเองก็ได้รับลกระทบจากเรื่องนี้ คล้ายไม่มีความโปรดปรานต่อนางถึงเพียงนั้น

“เสวี่ยหนิง พูดเช่นนี้แล้ว ใช่หรือไม่ว่าฉู่อ๋องคิดจะสู่ขอซ่งรั่วเจินจริงๆ?”

เถียนเจียวเจียวใจสั่นทีหนึ่ง นางไม่หวังให้เรื่องนี้เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย

“เป็นไปไม่ได้! พี่ชายข้าพูดว่าหากผู้ชายชอบผู้หญิงจริง จะต้องคิดหาทางแต่งคนกลับไปในทันที”