ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 967

ฉู่มู่เหยาเบิกตากว้าง เผยสีหน้าตกตะลึง นางคิดว่าซ่งจิงเซินได้สติแล้ว กลับคิดไม่ถึงว่าจะสูญเสียความทรงจำไป?

“ข้ายังไม่แต่งงานเพราะคิดถึงเจ้า?” ซ่งจิ่งเซินถูกประโยคนี้ทำให้โมโหจนหัวเราะออกมาแล้ว “เจ้าวางใจได้ ข้าจะต้องแต่งงานแน่ เพียงแต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีวันแต่งกับเจ้า”

“เจ้าและชวีคั่วสมควรเป็นคู่รักสวรรค์สร้าง ข้าชี้แนะเจ้าให้รีบแต่งงาน ประเดี๋ยวจะทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน”

เคอหยวนจื่อโมโหแทบแย่ “ท่านยังไม่ยอมรับ!”

ฉู่มู่เหยาปิดปากหัวเราะ ลดเสียงให้เบาลง “คุณชายสี่ซ่ง เหตุใดเจ้ายังไม่ยอมแต่งงานเล่า? คงไม่ใช่ว่ากำลังรอเคอหยวนจื่อจริงๆ หรอกกระมัง?”

ซ่งจิ่งเซินผินมองนางแวบหนึ่ง “องค์หญิง ท่านสนใจเรื่องงานแต่งของกระหม่อมทั้งวี่ทั้งวันเช่นนี้ไปทำไม? คงไม่ใช่...”

ฉู่มู่เหยาเห็นสีหน้าหยอกเย้าของฝ่ายชาย สีหน้าแข็งทื่อไป “อะไรกันเล่า? ข้าไม่ได้สนใจงานแต่งของเจ้าเสียหน่อย”

“ไม่ใช่ก็ดี” ซ่งจิ่งเซินถอนหายใจโล่งอกเฮือกหนึ่ง “หาไม่แล้วองค์หญิงดีๆ คนหนึ่งคิดอยากเป็นแม่สื่อ นั่นจะดีได้อย่างไร?”

ฉู่มู่เหยา “???”

“พี่สะใภ้ ข้าทนไม่ไหวแล้ว เขาถึงขั้นพูดว่าข้าอยากเป็นแม่สื่อ เจ้ารีบหาทางอุดปากเขาเถอะ!”

ฉู่มู่เหยาถอยหลังสองก้าว คล้องแขนซ่งรั่วเจินแล้วเริ่มฟ้อง

ซ่งรั่วเจินเองก็ขำขันเพราะคำพูดของพี่สี่บ้านตน เอ่ยปากอย่างทนไม่ไหว “มู่เหยา ท่านยังไม่เคยเห็นด้านปากร้ายที่แท้จริงของพี่สี่หม่อมฉัน วันนี้นับว่าเกรงใจแล้ว”

ฉู่มู่เหยา “...”

ฉู่จวินถิงเดินมาหยุดข้างกายซ่งรั่วเจิน อ้อมผู้คนมากมาย สายตาของเขาตกลงบนแม่นางในดวงใจ

ขณะเดียวกันได้เห็นน้องสาวแย่งคนของตน สีหน้าเอือมระอา

“หลีกไปหน่อย ทุกคนรีบหลีกไป!”

จู่ๆ พ่อค้าแผงลอยคนหนึ่งก็เข็นรถเข้ามา ส่งสัญญาณให้คนรอบกายหลบหลีก ซ่งรั่วเจินเองก็ถูกดันไปที่ฝั่งหนึ่ง ฝีเท้ายืนได้ไม่มั่นคง

ครู่ต่อมาฝ่ายชายคว้าแขนของนางไว้ สายตาเปี่ยมความกังวล “ไม่เป็นไรกระมัง?”

ซ่งรั่วเจินสบสายตาลุ่มลึกของฝ่ายชาย ทันใดนั้นไม่แน่ใจว่าที่เขาพูดว่าชอบ ตกลงชอบกระต่ายหรือนางกันแน่

“โอ้ ถูกแล้ว!”

“ท่านอ๋อง กระจ่ายตัวนี้เป็นของท่านแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เจ้าของแผงยิ้มแล้วส่งกระต่ายให้

ฉู่จวินถิงรับกระต่ายไป จากนั้นนำมามอบให้เบื้องหน้าซ่งรั่วเจิน

ขนสีขาวลูบแล้วนุ่มมาก มองท่าทางเชื่องๆ หดตัวเป็นก้อนกลมของเจ้ากระต่าย ซ่งรั่วเจินรู้สึกเพียงถูกความน่ารักละลายแล้ว

“น่ารักเหลือเกิน”

ซ่งรั่วเจินอุ้มกระต่ายไว้ในอ้อมกอด ตัวเล็กๆ ขดอยู่ภายในวงแขนของนาง รับสัมผัสของผู้เป็นเจ้านาย

ฉู่จวินถิงได้เห็นด้านอ่อนโยนดุจเด็กสาวของซ่งรั่วเจินเช่นนี้น้อยมาก เพราะส่วนใหญ่นางล้วนสุขุมใจเย็น ให้ความรู้สึกราวกับแม่ทัพวางแผนในสนามรบ คล้ายไม่ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น นางก็สามารถรับมืออย่างใจเย็นได้