ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 966

ตอนนั้นเกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตในพิธีล่าสัตว์ ต่อให้ผ่านไปนานแล้ว ทุกคนก็ยังจำได้ดังเดิม

“ซ่งจิ่งเซิน แม่นางเคอท่านนั้นของเจ้าถูกตีน่าสารยิ่งนัก เจ้าไม่ไปช่วยหรือ?”

ฉู่มู่เหยากะพริบตามองซ่งจิ่งเซิน ใบหน้าเผยรอยยิ้ม ระยะนี้ซ่งจิ่งเซินมักได้เห็นเรื่องตลกของนาง วันนี้นับว่าถึงตานางหยอกล้อซ่งจิ่งเซินแล้ว

ซ่งจิ่งเซินเหล่มองนาง “พูดเช่นนี้แล้ว วันนี้คุณชายเสิ่นท่านนั้นของท่านเองก็อาจจะมาเช่นกัน มิสู้ลองหาดู?”

ฉู่มู่เหยา “...หุบปากเจ้าเสีย”

ซ่งจิ่งเซินเห็นรอยยิ้มฉู่มู่เหยาหายวับไปในทันใด หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ “ก็แค่หนังหน้านี้ของท่าน ยังคิดล้อกระหม่อมเล่นอีกหรือ? กลับไปฝึกดีๆ เถอะ”

ฉู่มู่เหยา “! ! !”

กู้ฮวนเอ๋อร์และซ่งรั่วเจินเห็นท่าทางทะเลาะกันของสองคนนี้ สบตากันแวบหนึ่ง จู่ๆ ก็รู้สึกว่าสองคนนี้อยู่ด้วยกันช่างครึกครื้นเสียจริง

“ที่นี่เอะอะเกินไปแล้ว พวกเราไปโยนห่วงทางนั้นเถอะ!” ฉู่อวิ๋นกุยเอ่ยปาก หันมองทางกู้ฮวนเอ๋อร์อีกครั้ง “อีกเดี๋ยวเจ้าชอบสิ่งใดก็บอกข้า ข้าจะช่วยเอามาให้เจ้า!”

กู้ฮวนเอ๋อร์พยักหน้าลงด้วยความดีใจ จนกระทั่งตอนนี้ นางถึงเชื่อว่าอวิ๋นอ๋องชอบนางจริงๆ และยอมคบหากับนาง

สำคัญที่สุดคือ...นับตั้งแต่องค์ชายยอมรับนางแล้ว นางก็รู้สึกว่าองค์ชายแตกต่างจากในอดีต ดีต่อนางเสียจนนางเองก็คาดไม่ถึง

พวกเคอหยวนจื่อตบตีกัน รอจนกระทั่งได้สติกลับมา ก็พบว่าสายตารอบด้านล้วนตกลงบนตัวของพวกนาง

เวลาเพียงชั่วพริบตาก็เรียกสายตาทั้งหมดมาได้แล้ว

“เจ้ายังไม่ปล่อยมืออีก!” ถังเสวี่ยหนิงเห็นฉู่จวินถิงและซ่งรั่วเจินเดินผ่านหน้านางไป โมโหแทบแย่!

ช่วงนี้นางถามหมอไม่น้อย หมอแทบทุกคนได้ยินสถานการณ์นี้แล้วก็แปลกใจมาก ช่างหาได้ยากยิ่ง

นางคิดไปคิดมา รู้สึกเพียงว่าน่าจะเป็นตอนที่ซ่งจิงเซินช่วยนางไปหาไข่มุกทะเลใต้ ตอนกลับมาได้รู้ข่าวว่านางหมั้นหมายกับชวีคั่ว โมโหไปชั่วขณะจึงสร้างข้ออ้างเช่นนี้ออกมา

เดิมทีนางก็ไม่ร้อนใจ โมโหแล้วอย่างไรเล่า ในอดีตไม่ใช่ซ่งจิ่งเซินไม่เคยโมโหมาก่อน สุดท้ายยังกลับมาอยู่ข้างกายนางอยู่ดี

ก็ทำราวกับว่าโมโหนานไปหน่อยก็เท่านั้น ทว่าเห็นเขาและองค์หญิงใกล้ชิดกันมากขึ้นเรื่อยๆ นางก็รู้สึกลังเลภายในใจ

ไม่สามารถปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปได้!

ต่อให้ต้องหุงข้าวสารให้เป็นข้าวสุก นางก็จะต้องกลายเป็นคนของซ่งจิ่งเซินให้ได้!