ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 965

ถังเสวี่ยหนิงย่อมไม่ยอมแพ้ เคอหยวนจื่อคนนี้มีดีอะไร ไม่ว่ามองอย่างไรซ่งจิ่งเซินก็ดีกว่านางมากนัก

ไม่รู้จริงๆ ว่าเหตุใดถึงตาบอด ไปชอบผู้หญิงคนนี้ได้!

ต้องรู้ว่าเมื่อแรกเคอหยวนจื่อร่ำรวยยิ่งกว่าบุตรีจวนอัครมหาเสนาบดีอย่างนางเสียอีก บัดนี้เห็นนางตกต่ำถึงขั้นนี้ นางกลับรู้สึกมีความสุขภายในใจ

“มิน่าเล่าพวกเจ้าสองคนถึงสามารถเป็นสหายกันได้ ได้ยินมาว่าเสิ่นหวยอันทำได้กระทั่งทำลายชื่อเสียงขององค์หญิงเพื่อให้ได้เป็นราชบุตรเขย”

“พวกเจ้ามีเวลาพูดไร้สาระอยู่ที่นี่ มิสู้ดูให้ดี องค์หญิงมู่เหยาและซ่งจิ่งเซินอยู่ด้วยกันแล้วเหมาะสมกันมากเพียงใด!”

ต่อจากคำพูดของถังเสวี่ยหนิงที่เพิ่งจบลง สายตาของพวกเคอหยวนจื่อสองคนก็หันมองไปอย่างอดไม่ได้ มองเห็นฉู่มู่เหยาและซ่งจิ่งเซินกำลังพูดคุยหัวเราะให้กัน สนิทสนมกันไม่ธรรมดา

“พวกเขาสนิทสนมกันถึงเพียงนี้ตั้งแต่ยามใด?”

เคอหยวนจื่อโง่งมแล้ว มองทางซ่งปี้อวิ๋นอย่างอดไม่ได้ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ซ่งปี้อวิ๋นพูดว่าองค์หญิงและเสิ่นหวยอันมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา เพราะเหตุนี้ซ่งปี้อวิ๋นจึงอารมณ์ไม่ดี

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ซ่งปี้อวิ๋นเองก็ตกใจอย่างสุดระงับ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้องค์หญิงมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับเสิ่นหวยอัน เหตุใดตอนนี้ถึงเป็นเช่นนี้?

“น่าจะเพียงแค่สนิทสนมกันกระมัง อย่างไรเสียความสัมพันธ์ของฉู่อ๋องและซ่งรั่วเจินก็ดีถึงเพียงนี้ พวกเขาได้รู้จักกันก็เป็นเรื่องธรรมดา”

ถังเสวี่ยหนิงหัวเราะออกมา “หลอกตัวเองแล้วยังหลอกผู้อื่นอีกด้วย”

“ถังเสวี่ยหนิง เจ้าอย่าคิดว่าเจ้าเป็นคุณหนูจวนอัครมหาเสนาบดีแล้วยิ่งใหญ่มากนัก บัดนี้ทั่วทั้งเมืองหลวงใครบ้างไม่รู้ว่าเจ้าเป็นตัวโง่งมคนหนึ่ง แจกโจ๊กยังแจกซาลาเปาเนื้อ ต่อให้เป็นเด็กสามขวบก็ล้วนคิดว่าเจ้าทำเช่นนี้น่าขันมาก!”

สีหน้าเคอหยวนจื่อแข็งทื่อดุจเหล็ก บัดนี้นางกำลังหงุดหงิด เดิมทีไม่มีความแค้นอันใดกับถังเสวี่ยหนิง ปรากฏว่าหญิงคนนี้พูดจาว่าร้ายนางไม่หยุด ไฉนเลยนางจะอดทนไหว?

“เพียะ!”

“เหตุใดพวกเขาสี่คนอยู่ด้วยกันเล่า ยังตบตีกันอีกด้วย?” กู้ฮวนเอ๋อร์เผยสีหน้าแปลกใจ ใบหน้ากลับเผยแววนึกสนุก “นี่ไม่ใช่สุนัขกัดกันหรือ?”

ฉู่มู่เหยาเห็นซ่งปี้อวิ๋นถูกตี ภายในใจกลับมีความสุข “สมน้ำหน้า! ทั้งหมดล้วนไม่ใช่คนดี ตอนนี้มาอยู่ด้วยกันช่างดีเหลือเกิน!”

ซ่งรั่วเจินเห็นคนทั้งสี่แต่งกายงดงาม บัดนี้กลับดึงทึ้งกันจนน่าสงสาร มุมปากยกขึ้นน้อยๆ เสียงสูงขึ้น

“สวรรค์ นั่นไม่ใช่คุณหนูจวนอัครมหาเสนาบดีหรือ? เหตุใดอยู่ดีๆ ก็ถูกคนตีได้เล่า?”

เดิมทีพวกเขาทางฝั่งนี้ก็มีคนมาก ต่อจากประโยคนี้ของซ่งรั่วเจิน ทันใดนั้นทุกคนก็เลื่อนสายตามองไป ได้เห็นแม่นางทั้งสี่คนกำลังทะเลาะกัน สีหน้ามีสีสันขึ้นมา

“ข้าได้ยินมาว่าหลังแม่นางถังแจกโจ๊กผิดพลาด หลายวันมานี้ก็อยู่สำรวมตนภายในบ้านมาโดยตลอด ตอนนี้มองดูแล้วข่าวที่แพร่งพรายออกมาจากจวนอัครมหาเสนาบดีไม่เป็นความจริง ออกมาตบตีกันเช่นนี้ คล้ายคนสำรวมตนที่ใดกัน?”

“ยังไม่ใช่อีกหรือ? เถียนเจียวเจียวยังเป็นสหายที่ดีของนางอีกด้วย เห็นว่าตอนพิธีล่าสัตว์ก่อเรื่องปรักปรำแม่นางซ่ง ก็เป็นสองคนนี้ร่วมมือกันกระมัง?”