ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 979

“ก่อนแต่งงานเขาสามารถคิดวิธีการนี้ออกมาได้ หลังแต่งงานก็ย่อมสามารถคิดวิธีอื่นออกมาได้เหมือนกัน เขาย่อมจะมีวิธีแก้ไข”

ซ่งหลินมองไปทางกู้หรูเยียน “คิดถึงสมัยที่แม่ข้ายังอยู่ ข้าก็จัดการเรื่องต่างๆ ได้ดีเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”

กู้หรูเยียนอึ้งไป คิดถึงเมื่อครั้งที่แม่สามียังอยู่ ระหว่างนางกับแม่สามีก็ดูเหมือนว่าจะไม่เคยมีความขัดแย้งอันใด ทุกครั้งซ่งหลินล้วนจัดการได้ดีมาก

ตอนเริ่มแรก นางเข้าใจมาตลอดว่าเป็นเพราะแม่สามีนิสัยดี รู้สถานการณ์ที่นางอยู่ในตระกูลหลิ่วแล้วยังยินดียอมรับนาง

อย่างไรเสีย รูปแบบการทำเรื่องต่างๆ ของตระกูลหลิ่วหลายปีมานี้ก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ดื้อด้านไร้เหตุผล ชอบมาหาผลประโยชน์จากตระกูลซ่ง นางรู้สึกละอายใจต่อตระกูลซ่งมาโดยตลอด

โชคดีที่ทั้งแม่สามีและพ่อสามีล้วนไม่เคยตำหนินางเพราะเรื่องนี้ นางย่อมเข้าใจว่าในเรื่องนี้ย่อมขาดความชอบของซ่งหลินไปไม่ได้เลย

“ตอนนั้นท่านโน้มน้าวแม่สามีอย่างไรหรือ?” กู้หรูเยียนถามอย่างสงสัย

ตอนนั้นนางกังวลใจไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่ทุกครั้งที่ซ่งหลินบอกนางว่าไม่เป็นไร พ่อสามีและแม่สามีจิตใจกว้างขวาง ไม่เคยเก็บเรื่องพวกนี้มาใส่ใจ แต่กลับเห็นใจนางเป็นพิเศษเพราะเรื่องนี้เสียอีก

ซ่งหลินยิ้มบาง “วิธีการคล้ายๆ กันนั่นแหละ”

กู้หรูเยียนคลี่ยิ้ม “มิน่า”

“คราวก่อนที่ข้าเข้าวังไปถามข่าวคราวมาได้ไม่น้อย ฮองเฮาเปลี่ยนความคิดแล้ว นั่นคือความสามารถของฉู่อ๋อง แต่เจินเอ๋อร์ได้รับความโปรดปรานจากไทเฮาเป็นอย่างยิ่ง นี่ก็คือความสามารถของเจินเอ๋อร์”

“บัดนี้ไทเฮาน้อยนักจะเข้ามายุ่งเรื่องในวังหลัง แต่ได้ยินว่าเคยตำหนิฮองเฮาเพราะเรื่องนี้ ยามนี้ยังพระราชทานสิ่งของมากมายมาให้ ไม่ได้เป็นการแสดงความเอ็นดูต่อเจินเอ๋อร์ แต่ยังเป็นการแสดงออกให้คนอื่นรับรู้ถึงความโปรดปรานที่นางมีต่อเจินเอ๋อร์อีกด้วย”

ซ่งหลินมีรอยยิ้มเต็มใบหน้า ในสายตาเขา ลูกสาวตนเองยอดเยี่ยมเป็นที่สุดแล้ว ไทเฮาได้รับความเคารพจากทุกคนมาโดยตลอด บัดนี้ยังโปรดปรานลูกสาวเขา เขาย่อมยินดีเป็นที่สุดแล้ว

“เมื่อก่อนไม่เห็นรู้สึกว่าจวินถิงทำอะไรตามอำเภอใจเช่นนี้ แต่เจ้าดูเรื่องที่เขาทำเมื่อวานนี้ซิ ทั้งเมืองหลวงล้วนพูดถึงเรื่องนี้ เช้าวันนี้ตอนที่สนมชายามาคารวะเช้าก็ยังถามข้าเกี่ยวกับเรื่องนี้เหมือนกัน”

ฮองเฮามองไปทางลู่หมิ่นฮุ่ยอย่างอ่อนใจ “เอิกเกริกปานนี้ ไม่กลัวบ้างรึว่าหากฝ่าบาททรงทราบแล้วจะไม่พอพระทัย”

“พี่หญิง ข้าคิดว่าท่านไม่จำเป็นต้องกังวลเลยเจ้าค่ะ เมื่อวานตอนข้าได้ยินข่าวนี้ก็แปลกใจมากเหมือนกัน คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าด้วยนิสัยของจวินถิงแล้วจะสามารถทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้”

“ยามนี้ทั้งเมืองหลวงกำลังกล่าวขวัญถึงเรื่องนี้ไม่ผิด แต่ทุกคนล้วนอวยพรให้กับฉู่อ๋องและพระชายาฉู่อ๋อง หวังให้พวกเขารักกันชื่นมื่น ครองคู่กันจนแก่เฒ่า”

“แม้แต่ท่านอ๋องของข้าหลังทราบเรื่องนี้ก็ยังตั้งใจไปซื้อแหวนวงหนึ่งมามอบให้ข้าอีกด้วย”

ลู่หมิ่นฮุ่ยมองแหวนบนมือตัวเอง นึกถึงว่าสวามีของตนตั้งใจซื้อมาเพื่อทำให้นางประหลาดใจโดยเฉพาะ วงโค้งตรงมุมปากยิ่งยกสูงขึ้นกว่าเดิมอย่างอดไม่อยู่