ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 993

วังหลัง

วันนี้ซ่งรั่วเจินและฉู่จวินถิงเข้าวังไปขอบพระทัยความเมตตาด้วยกัน คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้เห็นความครึกครื้นทั้งภายในภายนอกตำหนักของฮองเฮา

ยังไม่ทันเข้าไปก็ได้ยินเสียงตวนเฟยดังออกมาจากภายใน

“ระยะนี้น้องหญิงจงเฟยงดงามมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว คนเองก็สดใสมีชีวิตชีวามากเป็นพิเศษ ผิวพรรณขาวเปล่งปลั่ง ข้าถามนางว่าใช้เคล็ดลับอะไร นางก็ไม่ยอมบอกข้า ต่อมาข้ายังเห็นด้วยตนเอง”

ตวนเฟยมองเซียนโบตั๋นข้างห้องบรรทมของฮองเฮาแวบหนึ่ง สายตาสะท้อนแววละโมบ

“ที่แท้นางก็ตั้งใจขอเซียนโบตั๋นจากพระผู้ทรงศีล เพื่อรักษาความเยาว์วัยของสตรี ทำให้งดงามมีเสน่ห์!”

เพียงถ้อยคำนี้พูดออกมา สนมคนอื่นก็ตาร้อนผ่าว ความเปลี่ยนแปลงของจงเฟยในระยะนี้ พวกนางล้วนเห็นอยู่ในสายตา ฝ่าบาทเองก็ประทับค้างแรมกับจงเฟยที่นั่นติดต่อกันหลายคืน ใครจะไม่อิจฉากันเล่า?

สนมภายในวังมีไม่น้อย พวกเขาทำเพื่อให้ได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท ปกติทำทุกวิธี ก็ไม่แน่ว่าจะได้ผล

บัดนี้ได้เห็นจงเฟยได้รับความโปรดปรานมากขึ้นทุกที แต่ละคนร้อนใจจนแทบทนไม่ไหว

“เดิมทีคิดว่าจงเฟยจะซ่อนไว้ คิดไม่ถึงเลยว่ายังมอบให้ฮองเฮาอีกด้วย น้องหญิงจงเฟยจริงใจต่อฮองเอาจริงๆ!” ตวนเฟยพูดอย่างสลดใจ

จงเฟยเผชิญหน้ากับคำพูดของทุกคน คลี่ยิ้มอ่อนโยน “ไม่ใช่ข้าไม่ยอมบอกพวกเจ้า แต่เซียนโบตั๋นนี้มีเพียงสององค์ เป็นข้าตั้งใจเชิญกลับมา”

“ตอนนี้พระผู้ทรงศีลไม่อยู่ในเมืองหลวงแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเซียนโบตั๋นก็ไม่มีแล้ว ต่อให้ข้าบอกทุกคนไปก็ไร้ความหมาย”

ฮองเฮาเหลือบมองจงเฟยแวบหนึ่ง ไม่พูดไม่ได้ วันนี้ใบหน้าของนางแดงเรื่อจนแทบจะบีบน้ำออกมาได้ อ่อนเยาว์ลงมาก

ดวงตาตวนเฟยทอประกายระยับ พูดว่า “ฮองเฮาเพคะ เซียนโบตั๋นนี้หาได้ยาก ในเมื่อท่านไม่คิดบูชา ไม่รู้ว่าจะสามารถยกให้หม่อมฉันได้หรือไม่? หม่อมฉันยอมยกของล้ำค่าที่สุดภายในห้องของหม่อมฉันมาแลกเปลี่ยน”

ฮองเฮามองสีหน้าเปี่ยมความหวังของตวนเฟย ใบหน้าเรียบเฉยไม่เผยอารมณ์ใด ภายในใจกลับครุ่นคิด นางกลับไม่อยากยกของสิ่งนี้ให้ผู้อื่น

“พี่หญิงตวนเฟย นี่เป็นของขวัญที่ข้าตั้งใจมอบให้ฮองเฮา”

จงเฟยร้อนใจขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ คิดว่าตวนเฟยช่างน่ารำคาญ ถึงขั้นยังต้องการเอาของจากฮองเฮากระนั้น?

ซ่งรั่วเจินและฉู่จวินถิงยืนด้านนอกประตู ได้ยินเสียงสนทนาจากภายใน โดยเฉพาะยามได้ยินเรื่องบูชาเซียนโบตั๋น ซ่งรั่วเจินขมวดคิ้วขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“เจินเอ๋อร์ เป็นอะไรหรือ?”