ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1481

“หลิงเสียงกัง ป้าสะใภ้ใหญ่ของข้าปฏิบัติตามจรรยาบรรณสตรี กตัญญูต่อบิดามารดา ท่านต่างหากที่ทำผิดต่อนาง!”

“ดังนั้นในการหย่าร้างท่านจะต้องชดเชยค่าสูญเสียวัยเยาว์ของป้าสะใภ้ใหญ่ข้า และค่าใช้จ่ายในการทำงานบ้านและเลี้ยงดูลูกให้ท่านเป็นเวลาหลายปีมานี้!”

หลิงอวี๋พูดถึงตรงนี้ก็มองไปทางหลิงซวน “จดสิ่งที่ข้าพูดทั้งหมดไว้ ประเดี๋ยวให้นักบัญชีคำนวณเงินทั้งหมด!”

“เพคะ ฮองเฮา!”

ในใจของหลิงซวนก็คิดเช่นเดียวกับหลิงหว่าน จึงรีบหากระดาษและพู่กันมาช่วยหลิงอวี๋จด

“หลิงเซียวและหลิงหว่านคือลูกของท่าน พวกเขาโตแล้ว ในฐานะพ่อ ท่านต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการแต่งงานของพวกเขาครึ่งหนึ่ง ข้ามิได้ให้ท่านรับผิดชอบทั้งหมด นี่ก็ยุติธรรมมากแล้วกระมัง!”

“หากไปพิจารณาที่จวนขุนนาง ท่านต้องจ่ายทั้งหมด!”

หลิงอวี๋วางแผนหลอกหลิงเสียงกังต่อ

หลิงเสียงกังคิดว่าสิ่งที่หลิงอวี๋พูดมามิได้ผิดแม้แต่น้อย ตนผิดต่อนางซุน มิอาจขัดขวางมิให้นางแต่งงานใหม่

ส่วนลูก ๆ ก็คือลูกของตน พวกเขาแต่งงานตนก็ควรจะจัดการเต็มที่เช่นกัน

หลิงเสียงกังจึงพยักหน้าอย่างซื่อตรง “กระหม่อมยอมรับในสิ่งเหล่านี้ที่ฮองเฮาตรัสมา!”

“สามี...”

เพราะว่าเฝิงฉินเป็นคนทำอาชีพค้าขายจึงคำนวณในทันที นี่เห็นได้ชัดว่าเสียเปรียบ!

ตอนแรกที่หลิงเสียงกังมาถึงสิงหยางนั้นไม่มีเงินติดตัวสักนิด หากต้องจ่ายเงินจำนวนนี้ เช่นนั้นมิต้องให้ตนควักเงินออกมาหรอกหรือ?

นางมิสามารถให้หลิงเสียงกังยอมรับได้

“ฮองเฮา พวกท่านพูดเช่นนี้มิยุติธรรมต่อสามีหม่อมฉันเพคะ...”

หลิงอวี๋ตบโต๊ะอย่างแรงจนโต๊ะสะเทือนและถ้วยน้ำชาก็ตกลงที่พื้น

ทุกคนต่างตกใจ คำพูดนี้ของเฝิงฉินไปรบกวนฮองเฮาอย่างไรจนทำให้ฮองเฮาโกรธถึงเพียงนี้!

หลิงอวี๋ตะคอกอย่างโกรธเกรี้ยว “เฝิงฉิน เจ้าเห็นว่าการที่ข้าให้อภัยที่เจ้าเสียมารยาทก่อนหน้านี้เป็นการรังแกข้าได้หรือ?”

“สุ่ยหลิง ตบปากสิบครั้ง หากยังกล้าพูดแทรกข้าอีกให้ลงโทษเป็นสองเท่า!”

สุ่ยหลิงพุ่งเข้าไปดึงเฝิงฉินไว้ทันที

“สามีช่วยข้าด้วย...”

“หายกัน?”

หลิงอวี๋ยิ้ม ความรักที่มีมาหลายปีสามารถใช้คำว่าหายกันมาลบล้างออกไปได้ทั้งหมดเลยหรือ?

เฝิงฉินดูถูกตนเกินไปหรือไม่?

เฝิงฉินคิดว่า เงินที่นางขายร้านค้าที่สิงหยางจะเพียงพอชดเชยให้ป้าสะใภ้ใหญ่หรือ?

หลิงอวี๋เองก็มิเสียน้ำลายกับพวกเขาแล้วรีบให้คนไปเรียกนักบัญชีมา

จากที่หลิงอวี๋บอก เงินค่าแต่งงานของหลิงหว่านกับหลิงเซียวล้วนคำนวณตามมาตรฐานของตระกูลที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง กอปรกับค่าชดเชยที่ต้องให้ป้าสะใภ้ใหญ่ รวม ๆ แล้วทั้งหมดก็หกแสนกว่า

เศษต่าง ๆ หลิงอวี๋ปัดให้แล้ว จากนั้นนางก็เอ่ยกับหลิงเสียงกังเรียบ ๆ “หกแสน จ่ายมาแล้วจะถือว่าหายกัน!”

จำนวนนี้ทำให้เฝิงฉินตกใจ นางขายร้านค้าไปและในมือก็มีเงินอยู่เพียงไม่กี่แสนเท่านั้น จะเอาเงินหกแสนมาจากที่ใดกัน!

หลิงเสียงกังมิเคยถามมาก่อนว่าตนกับเฝิงฉินมีทรัพย์สินอยู่เท่าใด เมื่อได้ยินดังนั้นก็มองไปทางเฝิงฉิน

เฝิงฉินก็ส่ายหน้าอย่างขมขื่น พลางกระซิบ “สามี เรามีเงินอยู่เพียงแปดหมื่นเท่านั้น!”

เฝิงฉินมิอาจเอาเงินทั้งหมดของตนให้หลิงเสียงกังได้ นางต้องเหลือทางหนีทีไล่ไว้ให้ตนเอง...