ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1519

ช่วงนี้ฉินซานกำลังถูกฮูหยินฉินเร่งเร้าเรื่องแต่งงานจนกังวล

แม่สื่อหลายคนผลัดกันมา สตรีที่เลือกมาก็ทำให้ฉินซานตาพร่าไปหมด

แต่ดูไปดูมาก็ทำให้ฉินซานมิรู้สึกสนใจ

เพราะว่าแขนขาดไป ฮูหยินฉินจึงลดมาตรฐานลง คนที่หามาให้เขาล้วนเป็นลูกสาวของตระกูลเล็ก ๆ

รูปร่างหน้าตาก็ล้วนพอใช้ แต่ที่ฉินซานเข้าใจก็ล้วนเป็นคนแบบมารดา สตรีผู้รู้เพียงแต่การให้ความสำคัญกับสามี

เมื่อได้พูดคุยกับพวกนางก็รู้สึกว่ามิน่าสนใจ

ความกลัดกลุ้มในใจของฉินซานมากขึ้นเรื่อย ๆ รู้สึกราวกับปลาที่ขาดน้ำ และใกล้จะถูกฮูหยินฉินทำให้ขาดอากาศหายใจแล้ว

ยังดีที่เซียวหลินเทียนมอบหมายให้เขาไปหาทุ่งนาที่เหมาะสมสำหรับเพาะเลี้ยง ฉินซานจึงรีบหลบออกไป

ในทุกวันเขาจะพาองครักษ์ไปเยี่ยมหมู่บ้านต่าง ๆ แม้ว่าจะเหนื่อยมาก แต่สำหรับฉินซานแล้วกลับเป็นการปลดปล่อย

แต่มีชีวิตที่ดีได้มิกี่วัน แคว้นเล็ก ๆ โดยรอบมาประชุม เซียวหลินเทียนจึงเรียกฉินซานกลับมา ให้เขาควบคุมกรมพิธีการให้ทำงานต้อนรับให้ดี

ครานี้หลิงอวี๋ก็ส่งหานเหมยมารับผิดชอบในการต้อนรับแขกสตรีเช่นกัน

ฉินซานมิได้พบกับหานเหมยมาเป็นเวลานานแล้ว

เขาเองก็คิดมิถึงว่าหานเหมยจะเริ่มหลบหน้าเขาเพราะหลิงอวี๋เอ่ยถึงเรื่องแต่งงานของเขา

ก่อนหน้านี้หานเหมยไปเยี่ยมฮูหยินฉินอยู่บ่อย ๆ จิตใต้สำนึกของฉินซานก็มองหานเหมยเป็นคนในครอบครัวของตนไปแล้ว

เมื่อเห็นหานเหมย ฉินซานจึงยิ้มพลางเอ่ย “หานเหมย มิได้พบเจ้านานเลย ท่านแม่ข้าก็ยังพูดถึงอยู่ว่าเจ้ายุ่งเกินไปหรือไม่ เหตุใดมิไปเยี่ยมนาง!”

หานเหมยยิ้มอย่างใจกว้าง “ยุ่งมากเจ้าค่ะ ในวังมีเรื่องที่ต้องจัดการมากมายหลายสิ่ง ไม่มีเวลาไปเยี่ยมนางเลย! ท่านป้าฉินสบายดีหรือไม่เจ้าคะ?”

“สบายดีมาก ทั้งยังมีแรงมากอีกด้วย!”

เวลาทำงานก็ทำได้อย่างง่ายดาย ทั้งยังละเอียดรอบคอบ ช่วยฉินซานออกความเห็นดี ๆ มากมาย

ทั้งสองทำงานด้วยกัน ร่วมแรงร่วมใจกันและทำงานต้อนรับออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ฉินซานเห็นว่าทำงานเสร็จแล้วจึงเชิญหานเหมยไปกินข้าวที่บ้าน แต่หานเหมยปฏิเสธบอกว่าจะกลับเข้าวังไปรายงานการทำงานกับหลิงอวี๋แล้วก็ไปเลย

ฉินซานมองแผ่นหลังของนางไกลออกไป รู้สึกว่าความรู้สึกกดดันที่มีมานานสบายใจขึ้นมาก

ฉินซานเกิดความคิดที่คาดมิถึงขึ้นมา หากท่านแม่บอกว่าคนที่จะให้ตนแต่งงานด้วยคือหานเหมย เขาอาจจะมิเลือกอีกต่อไปแล้ว?

หานเหมยกับตนอยู่ด้วยกันมาทั้งวัน พวกเขาคุยกันได้ทุกเรื่อง

หานเหมยเองก็มิใช่คนที่จะยอมโอนอ่อนเหล่านั้น หากตนทำมิถูก นางก็กล้าที่จะคัดค้านตน

เพียงแต่ ตนเองกับหานเหมย จะเป็นไปได้หรือ?