ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1520

วันรุ่งขึ้น ทูตชุดแรกจากแคว้นเล็ก ๆ เดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้ว

ชุดแรกที่มาถึงก่อนก็คือสามแคว้นเล็กโดยรอบคือ แคว้นพัน แคว้นเฉิง แคว้นกันกู่

คนที่นำแคว้นพันมาเยี่ยมเยือนก็คือหัวหน้าขุนนางจินอายุเกือบห้าสิบจากแคว้นพัน

ทางแคว้นเฉิงคือท่านชายอวี่เหวินเย่ลูกชายคนโตของอ๋องเฉิงและอวี่เหวินเสียท่านหญิงที่เพิ่งจะถึงวัยปักปิ่นปีนี้

ส่วนคนที่นำแคว้นกันกู่มาก็คือฮูเหยียนเสวี่ยท่านหญิงคนโตของประมุขและฮูเหยียนเจี้ยนกับน้องชายที่เพิ่งจะสิบขวบ

ทั้งสามแคว้นเล็กต่างนำของพิเศษพื้นถิ่นจำนวนมิน้อยมาถวายแด่จักรพรรดิองค์ใหม่ ทั้งผ้าไหม เครื่องประดับหยก ทั้งยังมีผลไม้ตามฤดูกาลและของพิเศษที่มีอยู่ในพื้นถิ่นอีกด้วย

หลิงอวี๋อยู่ที่วังหลัง มิได้พบทูตของทั้งสามแคว้น

หลิงซวนจึงย่อมมิละเลยในเรื่องนี้ นางส่งหานอวี้ผู้ชอบซุบซิบนินทาไปสืบแล้ว

หานอวี้ปลอมตัวเป็นขันทีน้อยคอยดูทูตเหล่านั้นอย่างชัดเจนในเส้นทางที่พวกทูตต้องผ่าน

เมื่อเห็นท่านหญิงทั้งสอง หานอวี้ก็ตาโตมิสนผู้อื่นแล้วรีบกลับไปรายงานหลิงอวี๋

“ฮองเฮาเพคะ ท่านหญิงอวี่เหวินเสียจากแคว้นเฉิงนั้นมิรู้ว่าหน้าตาเป็นเช่นไร นางคลุมผ้าปิดหน้าไว้ แต่ชุดที่นางสวมใส่ทำเอาหานอวี้เห็นแล้วหน้าแดงแทนนางเลยเพคะ!”

หานอวี้พูดแล้วก็กุมใบหน้าไปด้วย

หลิงซวนจึงเอ่ยถามอย่างอยากรู้ “ทำให้เจ้าหน้าแดงอย่างไร?”

หานอวี้เขินหน้าแดง “ตอนนี้ยังเป็น้หมันตฤดู แต่ดูเหมือนนางจะมิกลัวหนาว นางสวมใส่ชุดกระโปรงผ้าตาข่าย นี่มินับว่าเป็นอะไร!”

“แต่ที่ยอดเยี่ยมก็คือกระโปรงที่นางใส่ถึงแค่นี้...”

หานอวี้ยื่นมือไปเทียบที่ต้นขาของตน

หลิงซวนคิดภาพตามแล้วก็เบิกตาโตอย่างตกใจ

หลิงอวี๋ทำความเข้าใจเรื่องราวที่ทั้งห้าแคว้นเล็กมาประชุมในครานี้แล้ว

แคว้นเฉิงเน้นที่เหมืองแร่เป็นหลัก พวกเขามีปรมาจารย์ในการหลอมกระบี่ที่เก่งกาจมาก เมื่อก่อนเป็นเพียงชนเผ่าหนึ่ง แล้วถูกจักรพรรดิองค์ก่อนพิชิตจึงยอมอยู่ใต้อำนาจของฉินตะวันตกมาโดยตลอด

พวกพุทรา ส้ม สาลี่อะไรเช่นนั้น หลิงอวี๋เคยเห็นผลไม้ในยุคปัจจุบันมานับมิถ้วนแล้วจึงมิได้รู้สึกแปลกใหม่

แต่พวกหานอวี้มีผลไม้บางส่วนที่มิเคยเห็น จึงหยิบขึ้นมามองซ้ายทีขวาทีอย่างอยากรู้

“หลิงซวน เลือกส่วนหนึ่งส่งไปที่ตำหนักไทฮองไทเฮา แล้วก็ส่งอีกส่วนหนึ่งไปให้ไท่เฟยเส้ากับกุ้ยเหรินทั้งสองด้วย อย่าลืมทางเยวี่ยเยวี่ยกับเซี่ยเหวยด้วย!”

หลิงอวี๋สั่ง

แม้ว่าไท่เฟยเส้ากับตนจะมิถูกกัน แต่สิ่งที่ควรให้พวกนาง หลิงอวี๋ก็ไม่มีทางตระหนี่

กระทั่งหลิงซวนแบ่งผลไม้เสร็จ และเซียวหลินเทียนพบปะทูตเสร็จแล้วก็นำพวกของและเครื่องประดับที่เป็นบรรณาการมาอีก

ของเหล่านี้เขาให้หลิงอวี๋ทั้งหมด ให้หลิงอวี๋เลือกแล้วที่เหลือก็แบ่งปันไป

“อาอวี๋ ทูตสองแคว้นที่เหลือจะมาถึงในวันพรุ่ง แล้ววันถัดไปเราจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับพวกเขาด้วยกัน หากเวลานั้นเจ้าก็เตรียมรายการสักสองสามรายการให้พวกเขาดูความแข็งแกร่งของฉินตะวันตกของเราเสียหน่อยแล้วกัน!”

เซียวหลินเทียนเอ่ยออกไป