ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1546

คนที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยสั่งการล้วนปะปนอยู่ในฝูงชน เมื่อเห็นคนนั้นกระโดดออกมาฟ้องร้องหลี่ต้าหนิว ก็มีคนตามกันออกมา

“ใต้เท้าเถี่ยทำเพื่อฮองเฮา จึงจงใจปกปิดหลี่ต้าหนิว!”

“สังหารหลี่ต้าหนิว ลงโทษฮองเฮาสถานหนัก ถอดถอนฮองเฮา!”

“ถอดถอนฮองเฮา!”

เสียงคัดค้านเหล่านั้นแหลมสูงขึ้นเรื่อย ๆ

“เงียบ!”

แม่ทัพสือตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง พลางตะคอกเสียงแข็ง “ใต้เท้าเถี่ยกำลังไต่สวน ห้ามพวกเจ้าเอะอะเสียงดัง มิเช่นนั้นจะถูกลงโทษที่ส่งเสียงดัง!”

“เกรียงไกร...”

ทหารกองทัพหลงที่อยู่รอบ ๆ ตะโกนขึ้นมาโดยพร้อมเพรียงกัน

บรรยากาศที่ทรงอำนาจและหอกที่ส่องประกายในมือพวกเขาปรามให้คนที่โวยวายจำนวนมากมิกล้าพูด

คนหนึ่งคิดว่าแม่ทัพสือมิกล้าสังหารตนต่อหน้าคนจำนวนมากเช่นนี้ จึงตะโกนขึ้นมา

“ใต้เท้าเถี่ยตัดสินคดีมิยุติธรรม ยังมิให้เราเอ่ยทวงความยุติธรรมอีกหรือ? พวกเราเรียกร้องให้เปลี่ยนตัวใต้เท้าเถี่ยแล้วไต่สวนคดีนี้ใหม่อีกครั้ง!

เซียวหลินเทียนสีหน้าเรียบนิ่งลง นี่มิได้กำลังท้าทายใต้เท้าเถี่ย แต่กำลังท้าทายอำนาจของตน!

เขามองแม่ทัพสือ แม่ทัพสือจึงโบกมือทันที จากนั้นทหารกองทัพหลวงหลายคนก็พุ่งไปข้างหน้าแล้วกดคนผู้นั้นลงกับพื้นอย่างรุนแรง

“โวยวายก่อกวนศาล โบยสามสิบไม้ตามกฎหมาย!”

ใต้เท้าเถี่ยตะคอกอย่างมีพลัง “ข้าปกป้องหลี่ต้าหนิวหรือไม่ รอให้การไต่สวนจบแล้วพวกเจ้าก็จะรู้!”

“คนผู้นี้รบกวนการพิจารณาคดีของข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า มิได้ทำเพื่อแสวงหาความยุติธรรม แต่จงใจก่อความวุ่นวาย... ตีให้หนัก!”

พวกทหารกองทัพหลวงยกไม้แล้วตีอย่างเสียงดังต่อหน้าธารกำนัล

คนที่ล้อมอยู่ต่างพากันแยกออก เพราะกลัวจะโดนไปด้วย

คำพูดของใต้เท้าเถี่ยทำเอาเถ้าแก่เหอตัวสั่นเหงื่อออกทันที รุนแรงถึงเพียงนี้เชียว!

“เอ่อ… วันนั้นดึกแล้ว ข้าเองก็เห็นมิชัดนัก เสี่ยวลู่จื่อ เจ้ามาดูที เป็นหลี่ต้าหนิวจริง ๆ หรือไม่?”

เสี่ยวลู่จื่อลูกจ้างที่ถูกเรียกชื่อกลอกตาอยู่ในใจ

ให้ตายสิ เมื่อมีผลประโยชน์ก็รับไว้เอง แต่เมื่อมีโทษกลับให้ข้าไปขวาง คิดว่าข้าโง่หรือ!

เสี่ยวลู่จื่อก้าวไปข้างหน้า ตั้งใจมองหลี่ต้าหนิวอย่างละเอียด แล้วคุกเข่ารายงาน

“ใต้เท้าเถี่ย ข้าเป็นเพียงลูกจ้างคนหนึ่ง การฝากเงินสองแสนตำลึงเป็นธุรกรรมใหญ่ ไหนเลยจะมีโอกาสได้พบกับลูกค้าคนสำคัญ ถามเถ้าแก่เหอเถิดขอรับ!”

เถ้าแก่เหอเหงื่อตกทันที ยังมิทันที่เขาจะคิดแผนการแก้วิกฤติได้ ใต้เท้าเถี่ยก็ทุบค้อนพิพากษาแล้วตะคอกอย่างโมโห

“เถ้าแก่เหอ ไม่มีทางที่ร้านตั๋วเงินจะมีเงินเข้าสองแสนได้ทุกวัน ลูกค้าคนสำคัญเช่นนี้ เจ้าบอกว่าจำมิได้ว่าเขาเป็นอย่างไร เช่นนั้นเป็นไปได้หรือ?”

“ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง หลี่ต้าหนิวไปฝากเงินด้วยตนเองใช่หรือไม่? ไปอย่างไร? ผู้ใดรับผิดชอบขนเงินลงมา?”