ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1654

แม่ทัพผู้มากประสบการณ์คนหนึ่งเอ่ยอย่างตรงไปตรงมากับผู้ส่งสารของไท่เฟยเส้า

“หากตอนนี้ได้รับการยืนยันว่าฮองเฮาสิ้นพระชนม์แล้ว พวกเราก็จะไปช่วยองค์ชายคังได้อย่างถูกต้อง!”

“แต่ก่อนหน้านั้น โปรดยกโทษให้พวกข้าที่มิสามารถทำอะไรได้ด้วยเถิด!”

สิ่งที่แม่ทัพเหล่านี้พูดเป็นเรื่องจริง มิว่าหลิงอวี๋จะถูกผู้ใดสังหาร พวกเขาสามารถใช้ข้ออ้างว่า แคว้นมิอาจขาดจักรพรรดิไปได้แม้วันเดียวมาทำการเสนอให้องค์ชายคังได้ดูแลเรื่องบ้านเมืองได้!

เมื่อเป็นเช่นนี้แม้ว่าเซียวหลินเทียนจะบุกกลับมา พวกเขาก็ทำไปเพื่อประโยชน์ของฉินตะวันตก

ทว่าหากฉวยโอกาสตอนหลิงอวี๋มิอยู่ช่วยไท่เฟยเส้าวางแผนยึดวังหลวงก็จะมีข้อหาวางแผนแย่งชิงบัลลังก์เป็นชนักติดหลัง!

องชายคังจะมีความสามารถในการต่อสู้กับเซียวหลินเทียนหรือไม่ก็มิรู้ แล้วเหตุใดพวกเขาจึงต้องเอาชีวิตของครอบครัวตนไปผูกไว้กับเรือของเขาด้วยเล่า?

นี่คือราคาที่ต้องจ่ายด้วยเลือดของครอบครัวใหญ่ แม่ทัพเหล่านี้มิอาจเดิมพันได้!

เมื่อเห็นว่ามิสามารถโน้มน้าวเหล่าแม่ทัพได้ ไท่เฟยเส้าจึงทำได้เพียงพาเหยียนเฟิงหลานชายของตนบุกวังด้วยตนเอง

นางคิดว่าตนจะยึดวังหลวงไว้ก่อน รอให้ข่าวการตายของหลิงอวี๋แพร่มาถึง แล้วก็จะสามารถใช้ข้ออ้างว่าแคว้นมิอาจขาดจักรพรรดิไปได้แม้วันเดียวมาทำการเสนอให้องค์ชายคังได้ดูแลเรื่องบ้านเมืองได้

ค่อย ๆ เอาชนะใจขุนนางเช่นนี้ เซียวหลินเทียนก็จะสูญเสียอำนาจไป

ไหนเลยจะคิดว่าตัวหลิงอวี๋ไปแล้ว แต่กลับวางแผนการไว้เช่นนี้!

ไท่เฟยเส้าโกรธอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงได้สงบลง

ถึงอย่างไรอีกประเดี๋ยวข่าวการตายของหลิงอวี๋ก็จะมาแล้ว ถึงเวลานั้นหากหลี่เจิ้นมิเปิดประตูวัง นางก็สามารถระดมแม่ทัพคนอื่น ๆ มาล้อมปราบหลี่เจิ้นได้

ไท่เฟยเส้าสั่งให้คนเตรียมพร้อมอย่างรอบคอบอยู่ที่หน้าประตูวัง

อีกด้านหนึ่ง ท่านอ๋องเฉิงได้รับข่าวจากอวี๋เอ๋าก็ทั้งตกใจทั้งโกรธ และผิดหวังกับไท่เฟยเส้าและองค์ชายคังเป็นอย่างมาก

ท่านอ๋องเฉิงขวางไท่เฟยเส้าที่คิดจะตามเข้าไปไว้ แล้วตะโกนอย่างจริงจัง “ไท่เฟยเส้า เจ้าก็เป็นคนเก่าแก่ในวังเช่นกัน แล้วก็เคยดูแลวังหลังมาก่อน!”

“เจ้ามิรู้หรือว่าการกลับมาโดยพลการโดยที่ไม่มีพระราชโองการถือเป็นความผิดร้ายแรง?”

ไท่เฟยเส้าคิดมาตรการตอบโต้เอาไว้ก่อนแล้ว จึงคุกเข่าลงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา

“ท่านอ๋องเฉิง เหตุใดหม่อมฉันจะมิรู้ว่าการกลับมาเมืองหลวงโดยไม่มีพระราชโองการถือเป็นความผิดร้ายแรง! แต่หม่อมฉันได้ยินข่าวว่าองค์จักรพรรดินำทัพออกรบด้วยพระองค์เอง ไหนเลยจะวางใจได้เล่าเพคะ!”

“หม่อมฉันคิดว่า การท่องพระสูตรและสวดภาวนาให้ไทฮองไทเฮานั้นสามารถทำที่ใดก็ได้ แต่เมื่อกลับมาที่วัง หากฮองเฮาทรงต้องการความช่วยเหลือ หม่อมฉันก็จะช่วยได้ทันเวลา!”

“ท่านอ๋องเฉิง องค์จักรพรรดิสูงสุดเสด็จสู่สวรรคาลัยแล้ว ไทฮองไทเฮาก็เช่นกัน หม่อมฉันเห็นฮองเฮากับองค์จักรพรรดิเป็นลูกของตนเอง เมื่อพวกเขาประสบปัญหา หม่อมฉันก็มิสามารถนิ่งดูดายได้เพคะ!”

“ท่านอ๋องเฉิงได้โปรดอนุญาตให้หม่อมฉันอยู่ช่วยฮองเฮา ทำงานรับใช้ฉินตะวันตกรอองค์จักรพรรดิเสด็จกลับมา แม้ว่าหม่อมฉันจะถูกลงโทษที่กลับมาโดยไม่มีพระราชโองการ หม่อมฉันก็จะไม่มีคำตำหนิใด ๆ เพคะ!”