ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1657

คืนนี้เซียวเยวี่ยพักอยู่ที่พระตำหนักคุนหนิง เขาอ่านตำราอยู่ที่โถงด้านข้างอย่างรู้ความ เมื่อพวกหลิงซวนต้องการเขาจะได้ปรากฏตัวได้ทันท่วงที

หลิงซวนเฝ้าอยู่ข้างเตียงของหลิงอวี๋มิห่าง คอยให้ความสนใจกับการเปลี่ยนแปลงของอาการบาดเจ็บหลิงอวี๋อยู่ตลอด

หลิงซวนนำหญ้าวานรที่เก็บมาได้ป้อนให้หลิงอวี๋ทุก ๆ ครึ่งชั่วยาม

แต่หลิงอวี๋ได้รับบาดเจ็บสาหัสมากจริง ๆ ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ทั้งนั้น

ท่านอ๋องเฉิงเองก็อยู่ในวังกับองค์ชายเย่ด้วย

พวกเขาเป็นบุรุษ มิสะดวกจะเข้าไปเยี่ยมหลิงอวี๋ที่วังหลัง จึงล้วนคอยฟังข่าวจากจูหลาน

จูหลานใช้ความสามารถในการดูแลงานบ้านของตน ให้หมิ่นกูคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของนางกำนัลและขันทีในวังอย่างเคร่งครัด มิอนุญาตให้ผู้ใดส่งข่าวออกไปภายนอกเด็ดขาด

เรื่องนี้เกี่ยวข้องถึงช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายของพวกเขา หากข่าวรั่วไหลออกไปอาจนำมาซึ่งผลที่ตามมาที่มิอาจทนรับได้

เผยอวี้โชคดีมาก คนของอวี๋เฮ่าค้นหาจนเจอเขาพร้อมกับยังมีลมหายใจแล้วพาออกมา เขาได้รับบาดเจ็บไปทั้งตัวแต่มิได้ร้ายแรงถึงชีวิต จึงรีบทำการพันแผลแล้วประคองตนไปที่วัง

องค์ชายเย่ยังคิดมิตกว่า การต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวในวันนี้มันเกิดอะไรขึ้น เมื่อเห็นว่าเผยอวี้มีพลังขึ้นมาเล็กน้อย จึงเอ่ยถามเผยอวี้ขึ้นมา

“ฮองเฮาไม่มีวรยุทธ์มิใช่หรือ? เหตุใดจึงแข็งแกร่งถึงเพียงนั้น?”

องค์ชายเย่สู้มิได้แม้แต่แม่นมหนาน เขามิอาจจินตนาการได้เลยว่าหลิงอวี๋จะมีวรยุทธ์ที่แก่กล้าถึงเพียงนี้

มิเพียงแต่หลิงอวี๋เท่านั้น แต่เผยอวี้และเหล่านางรับใช้ของหลิงอวี๋ก็ห่างชั้นไปไกลอีกด้วย!

เผยอวี้จึงบอกเรื่องแดนปีศาจกับองค์ชายเย่ไปอย่างง่าย ๆ แล้วสุดท้ายก็เอ่ย “พลังวิญญาณของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยสูงกว่าฮองเฮา วันนี้ท่านก็ได้เห็นแล้วว่าวรยุทธ์ของพวกนางเหนือกว่าพวกเราส่วนใหญ่!”

“องค์ชายเย่ เมื่อวานกระหม่อมไปหาท่านเพื่อจะถามว่าท่านยินยอมที่จะเรียนรู้การฝึกฝนพลังวิญญาณกับกระหม่อมหรือไม่ ขอเพียงท่านยินยอม ฮองเฮาก็ทรงสามารถจัดหาโอสถสร้างรากฐานปราณให้กับท่านได้ เพื่อให้พลังวิญญาณของท่านพัฒนาตามทันพวกเราได้!”

องค์ชายเย่ตกตะลึง พลางเอ่ยถามอย่างยากที่จะเชื่อ “เจ้าจะสอนวิธีฝึกพลังวิญญาณให้ข้าจริง ๆ หรือ?”

เผยอวี้พยักหน้าอย่างจริงจัง “ฮองเฮาตรัสว่า มีคนคนหนึ่งแข็งแกร่งมิใช่ความแข็งแกร่งที่แท้จริง ท่านเป็นสหายของพวกเรา เมื่อเรามีสิ่งดี ๆ เราจะลืมท่านได้อย่างไร!”

“ตอนนี้กระหม่อมจะสอนวิธีหายใจฝึกปราณให้ท่าน เช่นนี้จะดีต่อการฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของท่านด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

เกิ่งเสี่ยวหาวกับปี้ไห่เฟิงก็เหมือนกับหินที่จมอยู่ในทะเลเช่นกัน ไม่มีการส่งข่าวใด ๆ มาทั้งนั้น

หรือจะให้พวกนางมองหลิงอวี๋ตายไปหรือ?

“ฮองเฮาเพคะ บ่าวควรทำอย่างไรจึงจะช่วยท่านได้กันเพคะ?”

หลิงซวนคุกเข่าอยู่หน้าเตียงหลิงอวี๋และหลั่งน้ำตาอย่างสิ้นหวัง

“ฮองเฮา เป็นท่านที่ทรงช่วยเหลือผู้อื่นมาโดยตลอด เหตุใดเมื่อถึงคราวที่เกิดเรื่องขึ้นกับท่าน พวกเราจึงมิอาจช่วยท่านได้เลยเพคะ!”

“ท่านบอกบ่าวมาทีว่าต้องทำอย่างไรจึงจะช่วยท่านได้ แม้ว่าจะต้องเสี่ยงชีวิต ต้องบุกน้ำลุยไฟ บ่าวก็จะทำเพคะ!”

พวกหานเหมยและจูหลานที่เข้ามาเยี่ยมดูอาการของหลิงอวี๋ต่างก็ได้ยินเสียงที่สิ้นหวังและแหบแห้งของหลิงซวน พวกเขาจึงหลั่งน้ำตากันอย่างเงียบ ๆ

พวกเขาล้วนรู้สึกมิดีจนมิกล้ามองดูหลิงอวี๋ที่นอนเงียบ ๆ อยู่บนเตียง...

สิ่งที่หลิงซวนพูดคือความในใจของพวกนางจริง ๆ ขอเพียงสามารถช่วยหลิงอวี๋ได้ จะให้บุกน้ำลุยไฟก็ไม่มีผู้ใดยอมถอยทั้งนั้น!