ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1663

กระทั่งมาถึงพระตำหนักคุนหนิง นางรับใช้ของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็ถูกขวางเอาไว้ จ้าวหรุ่ยกับไท่เฟยเส้าสบตากันแล้วเดินเข้าไปอย่างสงบ

ภายในโถงหลักว่างเปล่า หลิงอวี๋มิได้อยู่

“ไท่เฟยเส้า พระชายาคัง โปรดรอสักครู่เพคะ ฮองเฮาเปลี่ยนพระฉลองแล้วจะเสด็จมาเพคะ!”

หานอวี้ให้พวกนางรับใช้ช่วยยกที่นั่งและโต๊ะชาให้อย่างเย็นชา

ไท่เฟยเส้าเอ่ยโดยมิแสดงสีหน้าใด “ฮองเฮาทรงได้รับบาดเจ็บมิใช่หรือ? พวกเราล้วนเป็นสตรี มิจำเป็นต้องหลีกเลี่ยงใด ๆ เข้าไปพบพระนางในห้องได้!”

ว่าแล้วไท่เฟยเส้าก็จะเดินเข้าไป

หานอวี้กับพวกนางรับใช้มาขวางหน้าไว้ แล้วหานอวี้ก็เอ่ยเสียงเรียบ “ไท่เฟยเส้า ฮองเฮาตรัสว่าจะพบพวกท่านที่โถงหลักเพคะ ขอท่านโปรดกลับไปนั่งรอเถิดเพคะ!”

“บังอาจ เจ้านับว่าเป็นอะไรกัน! กล้ามาขวางข้า วันนี้ข้าจะไปพบพระนางที่ห้องบรรทม หลีกไป...”

ไท่เฟยเส้าเห็นว่าบ่าวเช่นหานอวี้กล้ามาขวางตนก็โกรธมาก

“ไท่เฟยเส้า ช่างวางอำนาจเสียจริงนะ!”

เสียงตำหนิด้วยความโกรธของหลิงอวี๋ดังมาจากด้านหลัง

“นี่คือพระตำหนักคุนหนิงของข้า ท่านมีสิทธิ์มาแสดงท่าทีดุร้ายเยี่ยงนี้เมื่อใดกัน?”

หลังจากเสียงนั้น หลิงอวี๋ก็เดินออกไปพร้อมกับหานเหมยกับเถาจื่อ

เมื่อจ้าวหรุ่ยหรุ่ยได้ยินเสียงของหลิงอวี๋ ดวงตาก็เบิกโตทันที เป็นไปได้อย่างไร!

แม้ว่าหลิงอวี๋จะมิตาย แต่ก็ต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสและมิสามารถลุกมาเดินได้เป็นแน่ แล้วนี่เดินออกมาได้อย่างไร!

นางเบิกตาโตมองไป แล้วก็เห็นหลิงอวี๋เดินออกมาในชุดสีม่วง

สีหน้าของหลิงอวี๋ซีดเซียวไปเล็กน้อย แต่ก็เดินอย่างมั่นคงมาก และมิเห็นร่องรอยของความย่ำแย่บนร่างของนางสักนิด

“ไท่เฟยเส้า พระชายาคัง พวกท่านมาเข้าเฝ้าข้ามิใช่หรือ? เหตุใดเห็นข้าแล้วมิทำความเคารพเล่า?”

“ทั้งยังตะโกนโหวกเหวกเสียงดังในพระตำหนักคุนหนิงของวังเหนืออีก ทำเช่นนี้สมควรแล้วหรือ!”

หลิงอวี๋เกลียดสองคนตรงหน้า จึงมิได้ไว้หน้าทั้งสองคนนัก

ไท่เฟยเส้ากับพระชายาคังมีสถานะสูงส่งแล้วอย่างไรเล่า ตนเป็นฮองเฮา เมื่อพวกนางเห็นตนก็ทำได้เพียงคุกเข่าคำนับเท่านั้น

แม้ว่านางจะมิสามารถรับรู้ระดับยุทธ์ของคนผู้นี้ได้ แต่ก็มีลางสังหรณ์ว่า ที่หลิงอวี๋ได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนั้นแล้วฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ จะต้องมิพ้นต้องเกี่ยวข้องกับคนที่อยู่ด้านหลังเป็นแน่

ชั่วขณะนั้นในหัวของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมา

ในการต่อสู้กับหลิงอวี๋เมื่อวาน ตนล้มเหลวในการได้เปรียบ ทั้งยังได้รับบาดเจ็บสาหัส

วันนี้หลิงอวี๋หาผู้ช่วยได้แล้ว หากนางลงมือ จะเป็นคู่ต่อสู้ของพวกนางสองคนได้หรือ?

“ขอฮองเฮาโปรดประทานอภัย! หรุ่ยหรุ่ยกังวลเรื่องความปลอดภัยของฮองเฮา เมื่อเห็นว่าฮองเฮาปลอดภัยดีจึงลืมทำความเคารพไปชั่วขณะเพคะ!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยชั่งน้ำหนักข้อดีและข้อเสียแล้วก็มิกล้าลงมือจริง ๆ จึงทำได้เพียงต้องฝืนแล้วดึงไท่เฟยเส้าให้คุกเข่าลง

นี่หมายความว่าอะไร?

หัวใจของไท่เฟยเส้าจมดิ่งลง จ้าวหรุ่ยหรุ่ยไม่มีความมั่นใจที่จะสังหารหลิงอวี๋หรือ?

ดังนั้นจึงให้ตนคุกเข่าลง มิสามารถแตกหักกับหลิงอวี๋ได้ในขณะนี้

ทว่าในชีวิตนี้นางมิเคยโกรธเช่นนี้มาก่อน เมื่อถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยดึงอีกทั้งยังมิสามารถต่อสู้ได้ ใบหน้านั้นก็โกรธจนหน้าแดงไปแล้ว...