ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1688

“หลิงอวี๋ จ้าวหรุ่ยหรุ่ยผู้นี้เป็นใครหรือ?”

ดูเหมือนว่าเย่หรงจะรู้สึกว่าบรรยากาศมันเงียบเกินไป จึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน

“เป็นผู้บำเพ็ญตนเช่นเดียวกับเจ้า คราก่อนต่อสู้กับข้าแล้วได้รับบาดเจ็บสาหัส ดังนั้นจึงตามหาบุรุษและสตรีมีครรภ์มาบำเพ็ญวิชาลับชั่วร้ายเพื่อฟื้นฟูพลัง!”

หลิงอวี๋คิดถึงเจตนาของเย่หรง แล้วก็อดมิได้ที่จะเอ่ยด้วยความโกรธและประชด “ใต้หล้านี้มีคนไร้ยางอายเช่นนี้ ความสามารถของตนมิเพียงพอ จึงไปเดินเส้นทางที่มิถูกต้อง คนเช่นนี้แม้จะมีชีวิตอยู่ได้ร้อยปีแล้วจะมีความหมายอะไร!”

“ลึก ๆ แล้วพวกเขาก็คือหัวขโมย มีชีวิตอยู่หลายร้อยปีก็มิอาจชำระล้างสิ่งสกปรกในกระดูกเหล่านั้นได้!”

หลิงอวี๋เอ่ยโดยนัยสองความหมาย ในทางตรงคือด่าจ้าวหรุ่ยหรุ่ย และในทางแฝงคือด่าตระกูลเย่กับตระกูลเฉียวที่มาสอดแนมหยกหล้าสุขาวดีของตน

มิรู้ว่าเย่หรงเข้าใจหรือไม่ แต่สีหน้าของเขายังคงเป็นเช่นเดิม

หลิงอวี๋ก็หมดคำพูดแล้ว รู้สึกว่าการพูดแบบแฝงนัยของตนราวกับสีซอให้ควายฟัง

อย่างไรก็มิสามารถปลุกคนที่แกล้งหลับได้!

ในเมื่อเย่หรงทำเป็นมิเข้าใจคำพูดแฝงนัยของตน แล้วนางจะปลุกความละอายใจของเขาได้อย่างไร!

เสียทีที่ขันทีโม่บอกไว้ว่า ตระกูลเย่เป็นพวกที่อยู่ในความถูกต้อง คนที่อยู่ในความถูกต้องจะสอดแนมหยกหล้าสุขาวดีของตนหรือ?

พวกเขาสามคนกำลังเดินอยู่แล้วจู่ ๆ หลิงอวี๋ก็หยุดชะงัก เย่หรงเองก็หยุดยืนอยู่อย่างระวังตัวเช่นกัน

เพราะได้ยินเสียงนกร้องในเวลาเดียวกัน

จิ๊ก… จิ๊ก!

ยาวสามสั้นหนึ่ง!

นี่คือสัญญาณจากเผยอวี้กับหานอวี้

“ไปดูเร็ว!”

หลิงอวี๋กังวลว่าเผยอวี้จะตกอยู่ในอันตราย จึงรีบวิ่งไปทางเสียงนกนั้น

เย่หรงอยู่ข้างหลัง เขาเห็นคอสีชมพูของหลิงอวี๋ขยับไปมาภายใต้แสงจันทร์ เขาก็อยากจะฟาดฝ่ามือลงไปอย่างบุ่มบ่าม...

แม้ว่าหลิงอวี๋จะวิ่งไปข้างหน้า แต่ในใจก็ยังคงระวังเย่หรงอยู่

ในมือของนางถือเข็มเงินที่แช่ยาสลบอย่างแรงไว้ ขอเพียงเย่หรงเคลื่อนไหว นางก็จะแทงยาสลบนี้เข้าไปในตัวเขาก่อนอย่างแน่นอน

หากเย่หรงมิเคลื่อนไหว นางก็จะมิเคลื่อนไหวก่อน

เพราะนางมิอาจลงมือกับน้องชายสุดที่รักของตนได้!

ใจของหลิงอวี๋รู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาทันที แล้วเดินตามหานอวี้ไป หลังจากเดินไปได้หลายสิบเมตรก็เห็นถ้ำที่ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้

“อยู่ข้างในเจ้าค่ะ!”

หานอวี้พาพวกเขาเดินเข้าไป ข้างในมืดสนิท มิเห็นแสงสว่างใดเลย

หานอวี้จึงจุดคบเพลิง

ภายในนอกจากกลิ่นของความหนาวเย็นแล้วก็ไม่มีกลิ่นอะไรอีก

หลิงอวี๋รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย มีศพจำนวนมากถึงเพียงนี้อยู่ที่นี่ แล้วเหตุใดจึงไม่มีกลิ่นศพเลย

กระทั่งเดินเข้าไปใกล้เห็นกองศพถูกโยนลงไปในหลุมหนึ่ง หลิงอวี๋จึงได้รู้ว่าเหตุใดจึงไม่มีกลิ่นศพ

เพราะว่าศพเหล่านั้นล้วนกลายเป็นศพแห้งไปแล้ว เลือดทั้งร่างกายถูกสูบออกไปจนเหลืออยู่เพียงซากศพที่วางซ้อนกันอยู่

ไม่มีอะไรเหลือให้เน่าเปื่อยได้แล้ว จะมีกลิ่นศพเน่าจากที่ใดได้เล่า!

เอ่อ...

เย่หรงเกิดจนโตมาถึงเพียงนี้มิเคยเห็น “คน” ที่น่าขยะแขยงเช่นนี้มาก่อน ทันทีที่เห็นก็มิสามารถควบคุมอาการปั่นป่วนในท้องได้ จนต้องวิ่งไปอาเจียนที่ด้านข้าง...