ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1692

มิว่าอย่างไร วันพรุ่งก็จะต้องขัดขวางมิให้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยกลั่นยาอายุวัฒนะสำเร็จ หลิงอวี๋ได้หารือเรื่องแผนการรับมือกับพวกขันทีโม่และแม่นมอูแล้ว

หลิงอวี๋ตัดสินใจแบ่งกองทหารออกเป็นสามกลุ่ม ตนพาคนไปดึงความสนใจของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย ส่วนขันทีโม่มีหน้าที่ไปทำลายห้องกลั่นโอสถของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย

แม่นมอูพาคนไปปล้นพวกคนส่งยา

เผยอวี้กับฉินซานจัดสรรกำลังคนไปร่วมมือกับขันทีโม่และแม่นมอู

ทางด้านค่ายกองทหารเสือ อิ้งเฉิงกับเผยอวี้ไปจัดการกับองค์หญิงใหญ่ด้วยกัน

คราก่อนไทฮองไทเฮาเห็นแก่ที่องค์หญิงใหญ่เป็นธิดาของตนจึงไว้ชีวิตองค์หญิงใหญ่ แต่องค์หญิงใหญ่ยังมิรู้จักกลับใจ คิดจะฉวยโอกาสในขณะที่เซียวหลินเทียนมิอยู่ในเมืองหลวงร่วมมือกับองค์ชายคังวางแผนแย่งชิงบัลลังก์ การกระทำเช่นนี้หลิงอวี๋ไม่มีทางยอมได้

วังหลวงยังคงอยู่ในการควบคุมขององค์ชายเย่กับท่านอ๋องเฉิง เพื่อป้องกันมิให้องค์หญิงใหญ่หนีไป หลิงอวี๋จึงให้เผยอวี้ไปหาท่านอ๋องผิงหนาน ให้ท่านอ๋องผิงหนานนำกำลังพลกลุ่มหนึ่งมาคุ้มกันเมืองหลวงไว้ด้วย

กระทั่งจัดเตรียมทุกอย่างเสร็จฟ้าก็สว่างแล้ว

หลิงอวี๋ขึ้นว่าราชกิจยามเช้าตามปกติ มิได้แสดงความผิดปกติใด ๆ ออกไป

กระทั่งเสร็จสิ้นราชกิจเช้าแล้วกลับวังหลัง ยังมิทันจะได้นั่งลง หานอวี้ก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา

“ฮองเฮาเพคะ เย่หรงผู้นั้นมาขอเข้าเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูวังเพคะ บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับท่าน!”

ดวงตาของหลิงอวี๋เป็นประกายขึ้นทันที นางกำลังกังวลว่าจะมิสามารถพูดให้เย่หรงช่วยได้ แล้วเย่หรงก็มาถึงประตูเสียเอง

มิว่าอย่างไรวันนี้นางก็ต้องโน้มน้าวให้เย่หรงช่วยตนให้ได้

“เชิญ!”

หลิงอวี๋เปลี่ยนเป็นชุดปกติแล้วออกไปต้อนรับด้วยตนเอง

วันนี้เย่หรงเปลี่ยนเป็นชุดหรูสีน้ำเงิน ภายใต้แสงอาทิตย์ ใบหน้าที่อ่อนเยาว์และหล่อเหลานั้นก็ยิ่งเหมือนหลิงหรงทุกประการ!

หลิงอวี๋มองเขาหรี่ตาใต้แสงอาทิตย์กำลังเดินมาหาตน และในความงุนงงนั้นก็ดูเหมือนว่าจะมองเห็นหลิงหรงในอดีตอีกครั้ง

หลิงอวี๋ยิ่งเชื่อมั่นมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าเย่หรงก็คือหลิงหรง ใต้หล้านี้อาจจะมีคนที่ดูคล้ายกันมากเช่นนี้ แต่ไม่มีทางเหมือนกันแม้แต่การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ แน่

ตนสามารถข้ามเวลาจากยุคปัจจุบันมาที่ฉินตะวันตกได้ หลิงหรงเองก็ทำได้เช่นกัน!

หลิงอวี๋ตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงยื่นมือออกไปอย่างใจกว้าง “เชิญพี่หรง!”

วันนี้เย่หรงมาบอกชื่อ และมิปกปิดสกุลของตนอีก สิ่งนี้ทำให้หลิงอวี๋มีความหวังที่จะโน้มน้าวเขาขึ้นมาแล้ว

“เจ้าเชิญข้าเข้าไปเช่นนี้เลยหรือ? มิรู้หรือว่าสกุลเย่นี้หมายถึงอะไรหรือ?”

เย่หรงค่อนข้างแปลกใจ

“ตระกูลเย่เป็นหนึ่งในห้าตระกูลใหญ่ของแดนปีศาจ ข้าย่อมรู้ว่าสกุลนี้หมายถึงอะไรอยู่แล้ว!”

หลิงอวี๋นำทางไปพลางเอ่ย “ข้ายังรู้ด้วยว่า… เจ้ากับเฉียวเค่อมาเพื่อหยกหล้าสุขาวดีที่ตัวข้า!”

ใบหน้าของเย่หรงกระตุกโดยมิรู้ตัว “เจ้ารู้แล้วยังกล้าให้ข้าเข้ามาอีก! เจ้ามิกลัวว่าข้าจะจับตัวเจ้ากลับไปแดนปีศาจหรือ?”

หลิงอวี๋เอียงหัวพลางเอ่ยกับเขาอย่างสงบ “เมื่อคืนนี้เจ้ามิได้จับตัวข้าไปทั้งที่มีโอกาสดีถึงเพียงนั้น วันนี้ก็ยิ่งไม่มีทางจับตัวข้าแน่!”

“ผู้มาไกลเป็นแขก มิว่าต่อไปเราจะเป็นศัตรูหรือมิตร เมื่อเจ้ามาถึงบ้านของข้าแล้ว วันนี้เจ้าก็คือสหายของข้า!”