ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1694

เดิมทีราษฎรธรรมดาไม่มีความผิด แต่เมื่อมีหยกในครอบครองก็ถือเป็นโทษ!

หลิงอวี๋มิได้มีความจำเป็นต้องครอบครองหยกหล้าสุขาวดีชิ้นนี้ แต่โชคชะตากลับมอบให้นางโดยมิให้โอกาสนางได้เลือก

นางได้ชีวิตนี้กลับคืนมาใหม่ นางมิอยากตาย นางไม่มีทางให้ใครมาทำเรื่องที่โหดร้ายกับตนเช่นนี้แน่

เย่หรงเห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของหลิงอวี๋ แล้วก็นึกถึงสิ่งที่ผู้อาวุโสแอบพูดกับตนก่อนออกเดินทาง แล้วก็เชื่อไปครึ่งหนึ่ง

เขาพูดมิออกอยู่ครู่หนึ่ง มิรู้ว่าควรจะพูดอะไร

เย่หรงเป็นดังที่ขันทีโม่บอกไว้ เขาทำการสิ่งใดมิคล้ายคนที่อยู่ในความถูกต้องของตระกูลเย่ เขาทำได้ทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย

แต่เขาก็มีขอบเขตของตน และจะมิสังหารผู้บริสุทธิ์!

หากหลิงอวี๋เป็นคนเช่นจ้าวหรุ่ยหรุ่ย แม้ว่าเย่หรงจะได้ยินว่าจำเป็นต้องใช้วิธีการที่โหดร้ายเช่นนี้เพื่อเอาหยกหล้าสุขาวดีออกมา เขาก็ไม่มีทางขมวดคิ้ว

แต่เย่หรงมาถึงเมืองหลวงหลายวันแล้ว และได้รู้จักหลิงอวี๋อยู่บ้าง เขาจะให้หลิงอวี๋ไปตายเช่นนี้ได้อย่างไร!

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ หลิงอวี๋มีดวงตาที่คุ้นเคยและสนิทสนมคู่นี้อยู่!

ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้เย่หรงลังเล นี่เป็นเหตุผลหลักที่เขาตกลงกับผู้อาวุโสว่ามาตามหาหลิงอวี๋ที่ฉินตะวันตก

ก็คือมารดาผู้ให้กำเนิดเขา!

มารดาของเย่หรงในตอนนี้คือภรรยาที่แต่งงานกับบิดาของเขาอย่างถูกต้องตามประเพณี

มารดาผู้ให้กำเนิดของเย่หรงเป็นอนุภรรยา อีกทั้งตอนที่เย่หรงอายุได้สามขวบนางก็ถูกจำคุกเพราะทำผิดครั้งใหญ่ และถูกไล่ออกจากตระกูลเย่ด้วย

ครานี้ขอเพียงพาตัวหลิงอวี๋กลับไป ผู้อาวุโสสัญญากับเย่หรงว่าจะออกหน้าช่วยมารดาของเย่หรงให้ออกมา

เย่หรงจำมิได้แล้วว่า มารดาผู้ให้กำเนิดของตนหน้าตาเป็นอย่างไร ทว่าหากมิตอบแทนบุญคุณในการให้กำเนิด แล้วจะต่างอะไรกับสัตว์เดรัจฉานเล่า!

หากตนมิสามารถทำภารกิจให้สำเร็จได้ ตระกูลเย่ก็จะมิยอมรับเขาอีกแล้ว!

ทันใดนั้น จู่ ๆ เย่หรงก็รู้สึกเสียใจว่า เหตุใดก่อนหน้านี้ตนถึงใช้ชีวิตอยู่ในความสับสนวุ่นวายเช่นนั้น หากรู้ว่าวันหนึ่งจะต้องเผชิญกับทางเลือกเช่นนี้ เขาก็ควรจะพยายามอย่างเต็มที่ในการบำเพ็ญตนให้กลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด

มิใช่อย่างเช่นตอนนี้ที่มิอาจช่วยมารดาได้ และมิอาจปกป้องคนที่คนอยากปกป้องได้!

หลิงอวี๋มองสีหน้าของเย่หรงที่เปลี่ยนไปอย่างคาดเดามิได้ ความสิ้นหวังและความเจ็บปวดปรากฏขึ้นบนใบหน้า ทำให้หลิงอวี๋เห็นแล้วรู้สึกเป็นทุกข์

“พี่หรง เจ้ามีความยากลำบากอะไรอยู่ใช่หรือไม่?”

“ตระกูลเย่ใช้คนหรือเรื่องอะไรมาบังคับให้เจ้าพาข้ากลับไปให้ได้ใช่หรือไม่?”

แม้ว่าหลิงอวี๋จะมิได้รู้จักเย่หรงดีนัก แต่ในช่วงเวลาสั้น ๆ เมื่อคืนที่ได้อยู่ด้วยกันก็ทำให้นางรู้สึกว่าเย่หรงมิใช่คนบ้าต้องการให้ตนตาย ท่าทางของเขามิใช่การเจ็บปวดเพราะมิสามารถทำภารกิจให้สำเร็จได้!

แต่เจ็บปวดเพราะต้องทำอะไรสักอย่าง!