ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1721

หลิงอวี๋ได้ยินเช่นนี้ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ การแบ่งชนชั้นในวังเทพแห่งนี้แปลกประหลาดนัก อำนาจของนางรับใช้มิกี่คนสามารถเทียบกับเจ้าวังน้อยได้

“เรือนชูอวิ๋นนี้เป็นสถานที่อาศัยของทาสระดับต่ำ หากเจ้ามีความสามารถทำให้เจ้าวังน้อยมีความสุขได้ ต่อไปก็จะได้เลื่อนตำแหน่งไปอยู่ในเรือนระดับสูง!”

เสวี่ยหลานพาหลิงอวี๋ไปที่เรือนที่อยู่ห่างไกล แม้ว่าจะห่างไกล แต่ก็งดงามมากเช่นกัน นางกำนัลทั่ว ๆ ไปก็แต่งตัวงดงามมาก

“เจ้ามีนามว่าอะไร?”

เสวี่ยหลานเอ่ยถาม

สัญชาตญาณของหลิงอวี๋มิชอบชื่ออวี้หนูที่จ้าวหรุ่ยหรุยตั้งให้ตน นางนึกขึ้นได้ว่าในความฝันมีคนเรียกตนว่าอาอวี๋ จึงเอ่ยออกไป “อาอวี๋!”

“อาอวี๋ จำคำของข้าไว้ อย่าเอ่ยวาจาเหลวไหลในวังเทพ และอย่าคิดที่จะหลบหนี หากถูกจับได้ จุดจบของเจ้านั้นตายยังดีกว่ามีชีวิตอยู่!”

“เมื่อเทียบกับแส้ในวันนี้ เจ้าจะพบว่านรกบนหล้ามนุษย์ก็เป็นเช่นนี้!”

เสวี่ยหลานเอ่ยอย่างเย็นชา “เข้าไปล้างตัวพักผ่อนเสีย วันนี้เจ้าวังน้อยเหนื่อยแล้ว วันพรุ่งจึงจะตามหาเจ้า!”

เสวี่ยหลานเรียกนางกำนัลที่ทำงานทั่วไปมา “ปี้เอ๋อร์ พานางไปที่ห้องของนาง!”

นางกำนัลที่อยู่ใกล้ ๆ มาทักทาย หลิงอวี๋เห็นว่านางกำนัลผู้นี้อายุเพียงสิบเอ็ดสิบสองปี ตัวเล็ก ๆ ใบหน้าไร้เดียงสา

“พี่อาอวี๋ ตามข้ามา!”

ปี้เอ๋อร์พาหลิงอวี๋ไปที่ห้องที่อยู่ห่างไกล

เมื่อหลิงอวี๋เข้าไปในห้องก็เห็นเตียง โต๊ะและผ้าห่มบนเตียง เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้มีคนเคยอาศัยอยู่

ที่มุมห้องมีโต๊ะอยู่ด้วย ปี้เอ๋อร์วิ่งไปหยิบชุดเครื่องแบบวังออกมาจากตู้แล้วเอ่ยกับหลิงอวี๋

“พี่อาอวี๋ ชุดนี้น่าจะเหมาะกับพี่นะ พี่… คนก่อนกับพี่มีรูปร่างพอ ๆ กัน เจ้าใส่ไปก่อนเถิด!”

พี่คนก่อน?

หลิงอวี๋ตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง นางไปอยู่ที่ใดแล้ว?

เมื่อนึกถึงคำพูดของเสวี่ยเหมย หลิงอวี๋ก็เงียบไป นอกจากตายหรือได้เลื่อนตำแหน่ง จะสามารถไปที่ใดได้เล่า?

หากเป็นการเลื่อนตำแหน่ง น้ำเสียงของปี้เอ๋อร์ก็คงมิเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็มีแต่จะตายไปแล้ว!

กระทั่งกลับมาถึงห้องและอาบน้ำสะอาดแล้ว หลิงอวี๋เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าก็เห็นปี้เอ๋อร์หาผลไม้มาให้นางสองลูก พร้อมด้วยขนมอบสองชิ้น

เครื่องแบบวังค่อนข้างสั้นสำหรับหลิงอวี๋ ดูเหมือนว่าเจ้าของคนก่อนจะมิได้สูงเท่าหลิงอวี๋

“พี่อาอวี๋ นี่เป็นรางวัลจากเจ้าวังน้อย ข้าทำใจกินมิได้ หากเจ้าหิวข้าให้แล้วกัน!”

หลิงอวี๋มองขนมอบที่แข็งเล็กน้อย แล้วมองความจริงใจบนใบหน้าของปี้เอ๋อร์ นางจึงรับขนมมาแล้วยื่นชิ้นหนึ่งให้ปี้เอ๋อร์

“เรามากินด้วยกันเถิด!”

แม้ว่าหลิงอวี๋จะหิวมากจนสามารถกินหมูได้ แต่จิตใต้สำนึกนางก็มิอยากกินอาหารที่เป็นของปี้เอ๋อร์

ปี้เอ๋อร์มอบขนมอบทั้งหมดที่สะสมไว้ให้ตนได้ จิตใจที่ไร้เดียงสาทำให้หลิงอวี๋รู้สึกว่านางสามารถผูกมิตรด้วยได้

“พี่อาอวี๋กินเถิด ข้ามิหิว!”

ปี้เอ๋อร์ปฏิเสธ แต่เพราะว่ายังเด็ก มิสามารถซ่อนความคิดของตนได้ สายตามองขนมอบด้วยดวงตาที่แสดงร่องรอยของความอาวรณ์ออกมา

เมื่อหลิงอวี๋เห็นสิ่งนี้ก็ยิ่งมิอยากกินคนเดียว จึงยัดขนมอบเข้าไปในปากของปี้เอ๋อร์เสีย...