ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1734

คำเตือนของเสวี่ยเหมยและการเหลือบมองก่อนจะไปทำให้หลิงอวี๋ระมัดระวังขึ้นมาทันที

นางเพิ่งมา แม้แต่นางกำนัลเหล่านี้ก็ล้วนมิรู้จัก

แต่เสวี่ยหลานเป็นคนดังต่อหน้าหวงฝู่หมิงจู นางกำนัลเหล่านี้จะต้องถูกอำนาจของนางบีบให้มาช่วยนางทำร้ายตนอย่างแน่นอน!

การจะทำสิ่งใดเพียงคนเดียวนั้นยากนัก!

หลิงอวี๋มิรู้ว่าเสวี่ยหลานจะจัดการกับตนอย่างไร อยากจะป้องกันก็มิรู้ว่าจะป้องกันอย่างไร

หลิงอวี๋กลับมาที่ห้องของตน เห็นหมาป่าน้อยสองตัวที่ดูเหมือนจะได้กลิ่นนม ต่างก็เดินไปอยู่หน้ากระปุกนมแล้วโน้มไปหากระปุกนม

ท่าทางโน้มตัวไปข้างหน้านั้นช่างน่ารักนัก เห็นแล้วหลิงอวี๋ก็ใจอ่อน

หลิงอวี๋มิสนใจจะคิดเรื่องของตน แล้วหาจานมารินนม

หมาป่าน้อยสองตัวกินนมบนจานหมดในทันที

หลิงอวี๋ก็รินนมให้พวกมันต่อ หลังจากกินนมไปครึ่งกระปุก หมาป่าน้อยทั้งสองก็อิ่มแล้วมุดเข้าไปในเสื้อผ้าเก่าที่ปี้เอ๋อร์นำมาให้และผล็อยหลับไป

หลิงอวี๋ทำความสะอาดสิ่งตกค้างบนพื้นแล้วนอนลงบนเตียง ครุ่นคิดว่าเสวี่ยหลานจะใช้กลอุบายอะไรมาตอบโต้ตน

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น จู่ ๆ นางก็นึกถึงลูกปัดสีเขียวที่แม่หมาป่าให้ไว้ในมือของตน หลิงอวี๋จึงหยิบออกมา

ลูกปัดนี้เป็นสีเขียวมาก ๆ และใสราวกับน้ำ สวยงามอย่างมิน่าเชื่อเลยทีเดียว

อีกภาพหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าของหลิงอวี๋ บุรุษรูปงามที่เห็นในความฝันมอบกำไลสีเขียวแบบเดียวกันนี้ให้ตน

สีนั้นเหมือนกับลูกปัดที่อยู่ตรงหน้าทุกประการ!

หลิงอวี๋เล่นลูกปัดสีเขียวแล้วรู้สึกผ่อนคลาย สีเขียวในส่วนลึกที่สุดของลูกปัดก็ยิ่งเข้มขึ้น หลิงอวี๋จ้องมองอย่างตั้งใจ แล้วก็ได้ยินเสียคนพูดแว่ว ๆ

“พี่เสวี่ยหลานให้พวกเราจับงูมาปล่อยไว้ในเรือนของสตรีที่มาใหม่… แต่ในเหมันตฤดูเช่นนี้เราจะไปหางูได้จากที่ใดกัน!”

“เจ้าวังน้อยเลี้ยงงูขาวน้อยไว้มิใช่รึ? ไปขโมยมันมาก็จบแล้ว!”

“ถึงเวลานั้นก็บอกว่ามิรู้ว่างูขาวน้อยเข้ามาในเรือนของนางได้อย่างไร!”

“หากเจ้ามิพูดเรามิพูด เจ้าวังน้อยจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าขโมยงูขาวน้อย!”

หลิงอวี๋ได้ยินเสียงราวกับว่าคุยกันอยู่หน้าหน้าต่างของตน จึงถือลูกปัดสีเขียวเดินไป แต่ก็ยังมิเห็นใครอยู่ข้างนอก

หลิงอวี๋เดินตรงออกไป มิเห็นใครอยู่รอบ ๆ เรือน แต่ยังคงได้ยินเสียงชัดเจนอยู่

“เอาเถิด ข้าจะพยายามนำงูขาวน้อยมาให้ได้! พวกเจ้าอย่าได้ทรยศข้านะ!”

หลิงอวี๋เดินตามเสียงนั้นออกไป เดินตรงไปหลายสิบเมตร ก็เห็นเหล่านางกำนัลกระซิบกันอยู่ข้าง ๆ ภูเขาเทียม

“นางมาแล้ว ทุกคนแยกย้าย!”

หลิงอวี๋เห็นนางกำนัลเมื่อเห็นตนก็แสร้งเดินจากไปด้วยท่าทีสงบ

หลิงอวี๋จ้องมองแผ่นหลังของเหล่านางกำนัลที่เดินไป นางอยู่ไกลจากพวกนางมาก แต่ดูเหมือนพวกนางพูดอยู่ข้างหูตน

การได้ยินของนางดีถึงเพียงนี้เมื่อใดกัน อยู่ไกลถึงเพียงนี้ก็ยังได้ยินพวกนางคุยกันหรือ?