ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1736

“ว๊าย… มีงู...”

หลิงอวี๋เพิ่งกลับเรือนไปได้มินาน ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังก้องเหนือเรือนชูอวิ๋น

“ช่วยด้วย!”

เสียงกรีดร้องของหยวนตงดังขึ้น หลิงอวี๋ได้ยินอย่างชัดเจน แต่ในความเป็นจริงเรือนที่หยวนตงและหลิงอวี๋อาศัยอยู่นั้นค่อนข้างห่างไกล หากไม่มีความช่วยเหลือจากลูกปัดสีเขียว หลิงอวี๋ก็ไม่มีทางได้ยิน

หลิงอวี๋แสร้งทำเป็นมิได้ยิน ยังคงนอนโดยเอาผ้าห่มคลุมไว้

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”

นางกำนัลที่อยู่ใกล้เคียงพากันตื่นเพราะเสียงกรีดร้อง จากนั้นก็สวมเสื้อผ้าออกมาตรวจสอบ

หลิงอวี๋ก็แสร้งทำเป็นตกใจตื่น นางสวมเสื้อคลุมแล้วเดินออกมา ผมยาวของนางยังคงปล่อยสยาย ดูง่วงนอน

“พี่อาอวี๋ ได้ยินมาว่ามีงูเข้ามา กัดพี่หยวนชุนตายไปแล้ว!”

ปี้เอ๋อร์วิ่งมาด้วยท่าทางหวาดกลัวแล้วเอ่ยกับหลิงอวี๋

“มีงูได้อย่างไรกัน?”

หลิงอวี๋ดูท่าทางหวาดกลัว กอดแขนของตนไว้แน่น “ข้ากลัวงูที่สุดเลย! เจ้าอย่าทำให้ข้ากลัวสิ!”

“ข้าก็กลัวเช่นกัน!”

ปี้เอ๋อร์กอดแขนของหลิงอวี๋ไว้ ทั้งสองต่างก็เกาะกัน

มินานเสียงกรีดร้องก็หยุดลง หยวนชุนก็ถูกงูขาวน้อยกัดจนตายไปแล้ว

มีนางกำนัลรีบวิ่งไปรายงานเสวี่ยหลานกับเสวี่ยเหมย ทั้งสองจึงรีบพาพวกนางกำนัลมา

เจ้าวังน้อยหลับไปแล้ว เรื่องงูขาวน้อยกัดทาสสองคนจนตายก็มิคุ้มที่จะไปปลุกนาง

เสวี่ยหลานมีบางอย่างอยู่ในใจ เพราะนี่คือแผนของนาง นางเห็นหลิงอวี๋ยืนอยู่กับพวกนางกำนัลในชุดที่มิเรียบร้อย ก็โกรธมากจนอยากจะพุ่งเข้าไปตบหลิงอวี๋

หยวนชุนกับหยวนตงถือกรงมาปล่อยงู แล้วจะถูกงูกัดจนตายได้อย่างไร?

เสวี่ยหลานมองตรงไปที่หลิงอวี๋ พลางเอ่ยด้วยความโกรธ “หยวนชุนกับหยวนตงมาที่วังเทพสองปีแล้ว พวกนางอยู่อย่างสงบสุข รักกันเหมือนพี่น้อง นางกำนัลเหล่านี้ไม่มีทางขโมยงูขาวน้อยไปกัดหยวนตงกับหยวนชุนจนตายหรอก!”

“ต้องเป็นทาสที่มาใหม่ผู้นี้ที่มีความแค้นกับพวกนาง จึงขโมยงูขาวน้อยไปสังหารพวกนางเป็นแน่!”

นางกำนัลคนอื่น ๆ พากันมองไปทางหลิงอวี๋

หยวนชิวนางกำนัลที่สมคบคิดกับหยวนชุนและหยวนตงในการใช้งูพิษมากัดหลิงอวี๋จนตายเมื่อตอนเที่ยง ก็ตะโกนขึ้นมา “ใช่ ต้องเป็นนางแน่นอน!”

“พวกเรากับหยวนชุนและหยวนตงรักกันเหมือนพี่น้อง ไม่มีวันทำร้ายพวกนาง! ต้องเป็นผู้มาใหม่ที่ทำเช่นนี้แน่นอน!”

หลิงอวี๋จำได้ว่า นางกำนัลผู้นี้เป็นหนึ่งในคนที่เห็นตอนเที่ยง จึงยิ้มอย่างเย็นชาพลางเอ่ย “บอกว่าข้าทำ มีหลักฐานหรือ?”

“อย่าพูดไร้สาระใส่ร้ายข้า! แม้ว่าข้าจะเพิ่งมาใหม่ แต่มิรู้จักกับสตรีสองคนนี้ หากมิใช่เพราะพวกเจ้าบอก ข้าก็มิรู้แม้แต่ชื่อพวกนางด้วยซ้ำ!”

“ไม่มีความคับข้องใจหรือความขุ่นเคืองใด ๆ กัน เหตุใดข้าต้องทำร้ายพวกนางด้วย?”

“พี่เสวี่ยเหมย ข้าคิดว่าเชิญท่านอาหลินมาเถิด นางดูแลวังเทพ นางน่าจะตัดสินคดีได้อย่างยุติธรรม!”