ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1745

เสวี่ยหลานมิอยากจะเชื่อ นางเล็งเห็นว่าเจ้าวังมิอยู่ที่วังเทพ ไม่มีทางที่จะมีคนจับแผนของตนได้ จึงกล้าใช้ถั่วลิสงมาใส่ร้ายหลิงอวี๋

ไหนเลยจะคิดว่าจะล้มเหลว!

เป็นเพราะทาสต่ำต้อยผู้นี้โชคดีเกินไป หรือว่าแค่บังเอิญโชคดีกันแน่นะ?

ไหนเลยเสวี่ยหลานจะยอมให้ล้มเหลวไปเช่นนี้ นางเหลือบมองหลิงอวี๋อย่างชั่วร้ายแล้วเอ่ย

“ท่านน้าหลิน แม้ว่าทาสต่ำต้อยผู้นี้จะช่วยชีวิตเจ้าวังน้อยไว้ได้ แต่ก็มิใช่ความดีความชอบของนาง!”

“นางเป็นคนปรุงอาหารเหล่านี้ นางต้องใส่บางอย่างลงในอาหารเป็นแน่ จึงทำให้เจ้าวังน้อยต้องทรมานเช่นนี้!”

“ทาสต่ำต้อยผู้นี้ ท่านน้าหลินต้องลงโทษนางสถานหนักนะเจ้าคะ!”

หลิงอวี๋เห็นเสวี่ยหลานมุ่งเป้ามาที่ตนครั้งแล้วครั้งเล่า ก็รู้เลยว่าถั่วลิสงบดในอาหารจะต้องเกี่ยวข้องกับนางเป็นแน่

หลิงอวี๋จึงเอ่ยกับท่านน้าหลินไปตรง ๆ “ท่านน้าหลินเจ้าคะ อาหารเหล่านี้มิได้มีปัญหาอะไร เมื่อครู่ท่านก็เห็นว่าข้ากินไปเช่นกัน ข้ามิได้เป็นอะไรนี่เจ้าคะ!”

“ท่านน้าหลิน ท่านเองก็กินอาหารที่ข้าปรุงด้วยกระมัง! หากข้าจงใจทำร้าย เหตุใดอาหารจานเดียวกัน คนสามคนกิน แต่มีคนเดียวที่เกิดเรื่องเล่าเจ้าคะ?”

“ท่านน้าหลิน เรื่องนี้ต้องได้รับการตรวจสอบจริง ๆ เริ่มที่ตัวข้าก่อนเลยเจ้าค่ะ!”

“ท่านน้าหลิน ตอนที่ข้าทำอาหาร ในครัวยังมีนางกำนัลอยู่หลายคน พวกนางสามารถเป็นพยานให้ข้าได้ว่าข้ามิได้เติมอะไรลงในอาหารเลยนอกจากน้ำมันกับเกลือ!”

ท่านน้าหลินมองไปทางเหล่านางกำนัลที่ถูกอี้เหวินจับตัวมา

เหล่านางกำนัลคุกเข่าลงกับพื้น พลางเอ่ยตัวสั่น “ท่านน้าหลิน พวกเราเป็นพยานได้ว่าอาอวี๋มิได้เติมอะไรลงในอาหารเจ้าค่ะ!”

เรื่องราวเกี่ยวกับความเป็นความตายของตน หากเกิดเรื่องกับหลิงอวี๋ พวกนางก็หนีมิพ้นเช่นกัน พวกนางล้วนพูดความจริง

ขณะที่หลิงอวี๋กำลังครุ่นคิด ก็ได้ยินเสวี่ยหลานตะโกนขึ้นมา “ท่านน้าหลิน ทาสชั่วร้ายผู้นี้จะต้องอยากได้ความไว้วางใจจากท่านเป็นแน่ จึงจงใจเลือกอาหารที่เจ้าวังน้อยมิสามารถกินได้ แล้วแสร้งทำเป็นช่วยชีวิตเจ้าวังน้อยไว้! ท่านอย่าได้หลงกลนางจะเจ้าคะ!”

ความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาในหัวของหลิงอวี๋ทันที จึงยิ้มเยาะพลางเอ่ย “เสวี่ยหลาน เจ้ารับใช้เจ้าวังน้อยมาโดยตลอด เจ้าคุ้นเคยมากกว่าข้าเสียอีกว่าเจ้าวังน้อยสามารถกินอะไรได้หรือมิได้!”

“เจ้าเป็นคนนำถาดอาหารเข้ามา เจ้าต้องเห็นว่าอาหารในจานนั้นคืออะไร หากเจ้าวังน้อยกินมิได้ แล้วเหตุใดเจ้ามิบอกเล่า?”

“ข้ามิรู้เรื่องความชอบของเจ้าวังน้อยเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เพราะข้าเพิ่งมาอยู่ที่นี่ แต่เจ้าในฐานะนางรับใช้ที่คอยรับใช้เจ้าวังน้อยมาตลอดทั้งปี เจ้ามิรู้ได้หรือ?”

“ข้าว่าเจ้าจงใจมิเตือนพวกเรา และคิดจะสังหารเจ้าวังน้อยเสียมากกว่า!”

เสวี่ยหลานเห็นว่าหลิงอวี๋สาดโคลนมาใส่ตนก็วิตกกังวลขึ้นมาทันที และตะโกนอย่างมิสนใจสิ่งใด “อาหารในจานนั้นดูปกติมาก และเจ้าวังน้อยก็สามารถกินได้!”

“ข้ามิได้พลิกอาหารดู ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าซ่อนถั่วลิสงบดที่เจ้าวังน้อยกินมิได้เอาไว้ข้างใน!”