ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1751

หลิงอวี๋มองปู้ติงอย่างกังวล แต่ปู้ติงก็มิได้เป็นอะไร

ดูเหมือนมันจะมิพอใจที่หลิงอวี๋ง้างปาก ทำให้มันมิสบายตัว มันจึงพยายามดิ้นให้หลุดออกจากมือของหลิงอวี๋แล้วกลิ้งไปบนพื้นอยู่หลายครั้ง

ปู้ติงร้องออกมาแล้ววิ่งออกไปไกล จากนั้นก็หายตัวไปในทันที

หลิงอวี๋รีบจับคาเฟยใส่ในกรงแล้วไล่ตามไปในทิศทางที่ปู้ติงหายไป

แต่หลังจากไล่ตามรอบแล้วก็ไม่มีวี่แววของปู้ติงเลย

หลิงอวี๋วนดูอีกรอบ แต่ก็ยังมิเจอปู้ติง

หลิงอวี๋หาจนเหนื่อยแล้วจึงคิดว่าปู้ติงกังวลว่าจะถูกตนดุก็เลยไปซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่ง รอตอนรุ่งสางแล้วค่อยหาอีกทีแล้วกัน

นางจึงเดินกลับไปที่โถงใหญ่

หวงฝู่หมิงจูยังคงนอนมิได้สติ เสวี่ยอวิ๋นก็ทนมิไหวหลับไปแล้วเช่นกัน

หลิงอวี๋นั่งอยู่หน้าเตียงของหวงฝู่หมิงจูพลางกังวลใจ หากมิสามารถห้ามเลือดได้ หวงฝู่หมิงจูจะตกอยู่ในอันตราย เช่นนั้นควรทำอย่างไรดี!

นางคิดแล้วก็รู้สึกง่วงเล็กน้อย จึงหลับไปอย่างงุนงง มิรู้ว่าหลับไปนานเท่าใด ทันใดนั้นก็ดูเหมือนจะได้ยินเสียงหมาป่าหอน

ปู้ติงหรือ?

หลิงอวี๋ลืมตาขึ้นทันทีแล้วก็เห็นปู้ติงถูไปมาที่ข้างเท้าของตน

มิเจอแค่ประเดี๋ยวเดียว ดูเหมือนว่ามันจะโตขึ้นเป็นเท่าตัวแล้ว

ตำหนักรุ่ยจูจุดเพียงตะเกียงมิกี่อัน แสงจึงค่อนข้างสลัว หลิงอวี๋ก็ยังคิดว่าตนตาฝาดอยู่

“บรู้ว!”

ปู้ติงใช้ฟันกัดชายกระโปรงของหลิงอวี๋อย่างตื่นเต้น หลิงอวี๋มองลงไปก็เห็นเห็ดหลินจือหิมะหลายกลุ่มและเครื่องยาสมุนไพรที่มิรู้จักอยู่ที่เท้าของตน

นี่ปู้ติงหามาหรือ?

หลิงอวี๋ทั้งประหลาดใจและมีความสุข แล้วความคิดเหลือเชื่อก็เข้ามาในหัวของนาง

หรือว่าปู้ติงรู้ว่าตนกังวลเรื่องการช่วยชีวิตหวงฝู่หมิงจู ดังนั้นจึงตั้งใจหาเครื่องยาสมุนไพรรักษาโรคมาให้ตน?

เพื่อพิสูจน์การคาดเดาของตน หลิงอวี๋จึงอุ้มปู้ติงขึ้นมา

“ปู้ติง เครื่องยาสมุนไพรทั้งสองชนิดนี้สามารถช่วยเจ้าวังน้อยได้หรือ?”

“บรู้ว!”

ปู้ติงพยักหน้าแล้วร้องออกมา

นางอุ้มปู้ติงกลับไปที่กรง พลางกระซิบกำชับ “อย่าวิ่งไปไหนสุ่มสี่สุ่มห้า และอย่าแสดงพฤติกรรมแปลก ๆ ต่อหน้าคนด้วย มิฉะนั้นจะเรียกภัยมาหาตัวเอาได้!”

“อดทนไว้หน่อย รอเจ้าวังน้อยฟื้นแล้ว ข้าจะพาพวกเจ้าออกไปจากที่นี่!”

“บรู๊ว!”

ปู้ติงเลียมือของหลิงอวี๋อย่างรักใคร่ ในใจของหลิงอวี๋ก็ยิ่งตกหลุมรักหมาป่าที่มีจิตวิญญาณตัวนี้

กระทั่งวางปู้ติงกลับเข้าไปในกรงแล้ว หลิงอวี๋พบว่า เมื่อคาเฟยกับปู้ติงยืนอยู่ด้วยกันก็เห็นได้ชัดว่าคาเฟยตัวเล็กกว่าปู้ติงมาก

นางมิได้ตาฝาด ปู้ติงกินลูกปัดสีเขียวเข้าไปแล้วโตขึ้นจริง ๆ

หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป กรงเล็ก ๆ นี้ก็มิสามารถขังมันไว้ได้แล้ว

จู่ ๆ หลิงอวี๋ก็มีความคิดหนึ่งขึ้นมา จึงปล่อยปู้ติงออกมาอีกครั้ง

ปู้ติงมีพลังเหนือธรรมชาติเช่นนี้ มิควรถูกขังอยู่ในกรงให้คนทำร้าย ปล่อยมันไปคงจะดีกับมันที่สุด

“ปู้ติง ข้าคิดว่าเจ้าก็มิอยากอยู่ในกรงหรอก เจ้าไปหาที่ซ่อนเอาเองเถิด! เมื่อข้าต้องการเจ้า ข้าจะผิวปากสองครั้ง!”

ปู้ติงเข้าใจคำพูดของหลิงอวี๋ มันถูชายกระโปรงของหลิงอวี๋ ส่งเสียงหอน แล้วหันหลังหายตัวไปในความมืดราวกับสายฟ้า