ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1780

ในตอนเย็น หวงฝู่หลินก็มากินอาหารเย็นกับหวงฝู่หมิงจู

หลิงอวี๋จึงทำอาหารเพิ่มเป็นสองที่ และสองพ่อลูกก็กินกันอย่างมีความสุขมาก

กระทั่งกินเสร็จแล้ว หวงฝู่หลินก็พาหวงฝู่หมิงจูไปเดินเล่นตามปกติ

หลิงอวี๋ก็พาปี้เอ๋อร์ไปทำความสะอาดห้องครัวแล้วนั่งลงพักผ่อน รอหวงฝู่หมิงจูกลับมาแล้วไปรับใช้อาบน้ำให้นางจากนั้นก็จะไปพักผ่อนได้

เวลานี้เสวี่ยเหมยก็เดินเข้ามา มองหลิงอวี๋แล้วเอ่ยอย่างเหน็บแนม “อาอวี๋ ข้ายังมิได้แสดงความยินดีกับเจ้าที่ได้กลายเป็นน้องสาวบุญธรรมของเจ้าวังเลย! ต่อไปเจ้าก็เป็นหนึ่งในเจ้านายของวังเทพแล้ว เจ้าก็อย่าลืมช่วยเหลือข้าด้วย!”

“พี่หญิงเสวี่ยเหมยพูดตลกแล้ว ข้าหรือจะมีโชคสามารถเป็นน้องสาวบุญธรรมของเจ้าวังได้ เรื่องนี้เป็นเพราะเจ้าวังน้อยยกย่องเท่านั้นเอง!”

หลิงอวี๋ยังต้องอยู่ที่วังเทพอีกสามปี มิอยากทำให้เสวี่ยเหมยขุ่นเคืองจึงเอ่ยยิ้ม ๆ ไป “พี่หญิงเสวี่ยเหมยดูแลข้าถึงเพียงนั้น หากมีอะไรดี ๆ ข้าย่อมมิลืมเจ้าอยู่แล้ว!”

“เช่นนั้นก็ดี!”

เสวี่ยเหมยจึงเปลี่ยนหัวข้อ “ข้าจะมาบอกกับเจ้าว่า หัวหน้าเสิ่นจะลงเขา บอกว่าให้เจ้าไปตรวจดูสักหน่อย ดูว่าในรายการยังมีของอะไรขาดไปอีกหรือไม่”

“การส่งเสบียงคราวหน้าจะต้องรออีกสิบวันหลังจากนี้ หากขาดอะไรไปเจ้าจะทำอะไรมิสะดวก!”

หลิงอวี๋ได้ยินดังนั้นก็ทำได้เพียงลุกขึ้นตามเสวี่ยเหมยไปตรวจดู

“อาอวี๋ คิดมิถึงเลยจริง ๆ ว่าเจ้าจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ เพิ่งมามิกี่วันก็เอาชนะใจเจ้าวังน้อยได้แล้ว เจ้ามีเคล็ดลับอะไรหรือ?”

เสวี่ยเหมยเดินไปก็คุยกับหลิงอวี๋ไปด้วย

หลิงอวี๋ค่อนข้างมิคุ้นเคย ก่อนหน้านี้เสวี่ยเหมยมีสีหน้าเย็นชาต่อตนมาโดยตลอด มาเปลี่ยนเป็นคนพูดจ้อเช่นนี้เมื่อใดกัน!

การเปลี่ยนแปลงสถานะของตนเป็นเพียงแค่ชื่อเท่านั้น นางถึงกับเป็นเช่นนี้เชียวหรือ?

“มิได้มีเคล็ดลับอะไร ก็แค่ทำอาหารได้หลายอย่างเท่านั้นเอง!”

หลิงอวี๋ตอบไปพอเป็นพิธี

กระทั่งมาถึงปากทางลงเขาก็เห็นหัวหน้าเสิ่นรออยู่แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้หลิงอวี๋คาดมิถึงก็คือ สิ่งที่ส่งเสบียงขึ้นมาบนเขาก็คือเครื่องยกของเครื่องหนึ่ง มันลงไปในแนวดิ่งหลายสิบเมตรที่ลึกจนมองมิเห็นจุดสิ้นสุด

ศิษย์ของหัวหน้าเสิ่นกำลังนำตะกร้าใหญ่หลายใบนั้นใส่เข้าไปในเครื่องยกของ

แล้วอี้เหวินกับเสวี่ยเหมยก็มองเครื่องยกของนั้นลงไปด้วยกัน

“เสวี่ยเหมย เจ้าวางใจได้แล้วกระมัง ตำหนักรุ่ยจูของเจ้าวังน้อยยังเป็นเจ้าที่ดูแล ใครก็มาสั่นคลอนตำแหน่งของเจ้ามิได้!”

ใบหน้าของเสวี่ยเหมยยังคงเย็นชา นางมองเครื่องยกของหายไปอย่างไร้ร่องรอยโดยมิแยแส

อาอวี๋ ที่นี่มิใช่ที่ที่เจ้าควรจะมา!

ในเมื่อมาแล้ว หากเจ้าอยู่ในที่ของตนเองสักหน่อยข้าก็สามารถยอมรับเจ้าได้!

หากจะโทษก็โทษที่เจ้าอยากเสนอหน้ามาแย่งตำแหน่งของข้า!

เช่นนั้นการมีจุดจบเช่นนี้ก็เป็นเจ้าเองที่รนหาที่ตาย จะมาโทษข้ามิได้!

อี้เหวินคาดเดาเสวี่ยเหมยผู้เย็นชานี้มิได้มาโดยตลอดว่าในหัวของนางกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ตอนนี้นางกับตนลงเรือลำเดียวกันแล้ว นางมิกังวลหรอกว่าเสวี่ยเหมยจะเปิดโปงตน

เมื่อทำเรื่องที่ต้องทำเสร็จแล้ว อี้เหวินก็หันหลังเดินจากไป...