ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1789

หลิงอวี๋กุมใบหน้าตนเองอย่างสิ้นหวัง นางมิเชื่อว่าปู้ติงจะทิ้งตนไป

จะต้องเป็นเพราะที่นี่อยู่ไกลจากวังเทพมากเกินไปอย่างแน่นอน ปู้ติงจึงมิได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือของตน

ในขณะที่หลิงอวี๋กำลังคิดที่จะพยายามกลับไปบนเตียงก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกดังมาจากด้านล่าง

“นั่นคือหมาป่าหรือ? ข้ามิได้ตาฝาดไปใช่หรือไม่!”

“เจ้าตาฝาดแล้ว ที่นี่จะมีหมาป่ามาจากที่ใดกัน!”

“แต่ข้าเห็นหมาป่าที่เป็นสีขาวราวกับหิมะทั้งตัววิ่งไปจากบนหลังคาจริง ๆ นะ...”

หมาป่าตัวสีขาวราวหิมะ?

หลิงอวี๋กำลังจะวางมือก็เห็นว่ามีสายฟ้าสีขาวพุ่งเข้ามาจากหน้าต่างอย่างรวดเร็ว

หลิงอวี๋ยังมิทันได้เห็นชัด สายฟ้านั้นก็พุ่งเข้ามาในอ้อมแขนของนาง แล้วตัวที่เป็นขนปุกปุยก็ทำให้ทั้งตัวของนางอบอุ่นขึ้นมา

หลิงอวี๋ก้มหน้าลงก็เห็นดวงตาสีเขียวของหมาป่าน้อยที่มีขนตาสีขาวข้างหนึ่งดำข้างหนึ่ง

ปู้ติง!

ปู้ติงจริง ๆ ด้วย!

มิเจอกันหลายวัน ปู้ติงโตขึ้นอีกแล้วและดูแข็งแรงขึ้นด้วย!

หลิงอวี๋กอดปู้ติงอย่างดีใจแล้วก็จุ๊บมันไป

แล้วหัวใจที่จมลงสู่ก้นบึ้งก็กลับมามีชีวิตชีวาขึ้นทันที

“ปู้ติง ข้าถูกคนวางแผนทำร้าย ตัวข้าไม่มีแรงเลย เจ้าหายาแก้พิษให้ข้าหน่อยได้หรือไม่?”

หลิงอวี๋จุ๊บปู้ติงไปพลางกระซิบไป

ปู้ติงเลียใบหน้าของหลิงอวี๋อยากสนิทสนม จากนั้นก็ส่งเสียงร้องเบา ๆ แล้วอ้าปากคายลูกปัดสีเขียวเม็ดนั้นออกมา และใช้กรงเล็บเขี่ยมันไปตรงหน้าของหลิงอวี๋

“ข้าต้องการยาแก้!”

หลิงอวี๋คิดว่าปู้ติงมิเข้าใจคำพูดของตน จึงบีบที่หูของมัน

ปู้ติงร้องออกมาอย่างดื้อรั้นอีกครั้งแล้วแลบลิ้นเลียมือของหลิงอวี๋

“เจ้าหมายความว่านี่ก็คือยาแก้หรือ?”

หลิงอวี๋นั้นมิได้น่ากลัว แต่สิ่งที่น่ากลัวก็คือหมาป่าตัวนั้น ดวงตาสีเขียวที่มีแสงดูล้ำลึก และท่าทางที่จะกระโจนเข้ามาได้ตลอดเวลา

คำพูดของหัวหน้าเสิ่นจุกอยู่ในลำคอเพราะความตกใจ พลันเบิกตาโตอย่างตะลึง พร้อมทั้งมองไปที่หมาป่าตัวนั้นอย่างหวาดกลัว

“ปิดประตูแล้วเดินเข้ามา!”

หลิงอวี๋ลุกขึ้นแล้วเอ่ยอย่างเย็นชา “นอกเสียจากว่าเจ้าจะคิดว่าความเร็วของเจ้าเหนือกว่ามัน มิเช่นนั้นก็ทำตามที่ข้าบอกเสีย!”

หัวหน้าเสิ่นขาอ่อนไปหมด แต่เขารู้ว่าหากเชื่อฟังหลิงอวี๋ เขาจะยิ่งไม่มีทางรอด

หัวหน้าเสิ่นแววตาเป็นประกาย เขากระโดดไปคว้าเสี่ยวเจียงไว้แล้วผลักเสี่ยวเจียงไปทางปู้ติง จากนั้นตนก็หันหลังวิ่งไปข้างนอก

หัวหน้าเสิ่นคิดว่าหมาป่ามีของกินแล้วจะปล่อยตนไป แล้วเขาก็จะหนีไปได้อย่างราบรื่น

“ปู้ติง กัดขาเขา!”

หัวหน้าเสิ่นยังมิทันได้วิ่งออกไป ปู้ติงก็พุ่งเข้าไปราวกับสายฟ้าแล้วกัดไปที่ขาของหัวหน้าเสิ่น

ฟันอันแหลมคมนั้นทะลุผ่านขากางเกงของหัวหน้าเสิ่น เขาส่งเสียงร้องออกมา จากนั้นก็ล้มลงกับพื้น...