ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1790

“อย่า… อย่าฆ่าข้า!”

หัวหน้าเสิ่นกลัวจนร้องออกมาเสียงสั่น

เขาเชื่อมั่นในวรยุทธ์ของตนว่าจะสามารถหนีไปได้อย่างราบรื่น ไหนเลยจะคิดว่าจะหนีมิพ้นหมาป่าตัวนี้!

“หึ! ข้าบอกไปแล้วว่า นอกเสียจากเจ้าจะเร็วกว่าปู้ติง มิเช่นนั้นก็ให้เชื่อฟังคำของข้า! เจ้าอยากจะทนทุกข์ก่อนจึงจะยอมฟังหรือไร?”

หลิงอวี๋ยิ้มเยาะพลางเดินเข้าไป เรี่ยวแรงที่ตัวนางกลับคืนมาแล้ว

ลูกปัดสีเขียวนี้มหัศจรรย์จริง ๆ!

แต่หลิงอวี๋มิได้มีความคิดที่จะครอบครองเป็นของตน นี่คือของของแม่หมาป่า ในเมื่อให้ปู้ติงไปแล้วเช่นนั้นก็เป็นของปู้ติง

“ปู้ติง! ปล่อยเขาเถิด!”

ปู้ติงจึงปล่อยหัวหน้าเสิ่นอย่างเชื่อฟัง หลิงอวี๋ก็ลูบหัวมันอย่างเอ็นดู จากนั้นก็เอาลูกปัดสีเขียวยัดเข้าปากมันไป

“เสี่ยวเจียง ปิดประตู!”

หลิงอวี๋เอ่ยกับเสี่ยวเจียงที่กลัวจนสั่นมิหยุด

เสี่ยวเจียงมองขาที่เลือดไหลของหัวหน้าเสิ่น เมื่อครู่หมาป่าตัวนั้นรวดเร็วมาก เขาหนีมิได้เลย

มีหรือเสี่ยวเจียงจะกล้ามิฟังคำพูดของหลิงอวี๋ เขาจึงเดินไปปิดประตูด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่น

“ข้าถามอะไรเจ้าก็ตอบสิ่งนั้น มิเช่นนั้นครั้งต่อไปที่ปู้ติงกัดจะมิใช่ขาของเจ้า แต่เป็นคอ เข้าใจหรือไม่?”

หลิงอวี๋เอ่ยกับหัวหน้าเสิ่นเสียงแข็ง

หัวหน้าเสิ่นมองหมาป่าที่หมอบอยู่ตรงชายกระโปรงของหลิงอวี๋อย่างเชื่อฟังด้วยสีหน้าซีดเผือด

ใต้หล้านี้ นอกจากหวงฝู่หลินที่เขาเห็นว่าทำให้เสือดาวหิมะเชื่อฟังเขาได้แล้ว ก็มิเคยเห็นใครที่สามารถทำให้หมาป่าที่ดุร้ายเชื่อฟังได้เลย!

แม่นางผู้นี้ มิควรยั่วยุนางอย่างยิ่ง!

“เข้าใจ!”

ผู้ที่เข้าใจสถานการณ์คือผู้ฉลาด หัวหน้าเสิ่นจึงพยักหน้า

“ท่านน้าหลินให้เจ้าพาข้าลงมาจากภูเขา นางคิดจะทำอะไร?”

“ส่งจี้หยกราตรีสีน้ำเงินออกมา เครื่องประดับที่ท่านน้าหลินให้เจ้านั้นข้ามิต้องการ เจ้าเอาไปแล้วก็หนีไปเสีย!”

หลิงอวี๋คิดทบทวนครั้งแล้วครั้งเล่าแล้วทำการตัดสินใจ

หัวหน้าเสิ่นร้อนใจขึ้นมาทันที “แม่นาง ข้ามีจี้หยกราตรีน้ำเงินที่ไหนกัน ของล้ำค่าถึงเพียงนั้น ท่านน้าหลินจะให้ข้าได้อย่างไร!”

“นางเก็บเอาไว้เอง เพียงแต่ให้เจ้าได้ชื่อว่าเป็นขโมยเท่านั้น!”

หลิงอวี๋คิดมูลค่าของจี้หยกราตรีแล้วก็รู้ว่าสิ่งที่หัวหน้าเสิ่นพูดนั้นเป็นความจริง

ก่อนหน้านี้นางยังคิดอยู่ว่าจะเอาจี้หยกราตรีของหวงฝู่หมิงจูมอบกลับไปให้หวงฝู่หมิงจู แต่จี้หยกราตรีอยู่ในมือของท่านน้าหลิน นางเองก็มิได้อยากกลับไปวังเทพ เช่นนั้นก็ช่างมันเถิด

“เสี่ยวเจียง หากระดาษกับพู่กันมา!”

เสี่ยวเจียงมิรู้ว่าหลิงอวี๋จะเอากระดาษกับพู่กันไปทำอะไร แต่ก็ไปหาให้หลิงอวี๋อย่างเชื่อฟัง

“เขียนสิ่งที่เจ้าพูดเมื่อครู่ลงไป แล้วลงนามประทับตราจากนั้นข้าจะปล่อยเจ้าไป!”

หลิงอวี๋ระมัดระวัง นางให้หัวหน้าเสิ่นทิ้งหลักฐานกระทำผิดไว้ เช่นนี้ก็รอให้พบกับหวงฝู่หลิน จากนั้นก็สามารถพูดกับหวงฝู่หลินให้ชัดเจนได้