ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1794

เถ้าแก่เจียงเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนั้นก็กำลังคิดจะด่า หลิงอวี๋ก็อุ้มเจียงหย่งมาและหันหลังให้ตนแล้ว

สองมือของนางกอดรัดอยู่ตรงช่วงท้องของเจียงหย่ง มือหนึ่งกำหมัดแล้ววางด้านหัวแม่มือของกำปั้นนั้นอยู่ที่ตรงอกและตรงท้องของเจียงหย่ง

ส่วนมืออีกข้างของหลิงอวี๋ก็จับมือที่กำหมัดไว้แล้วรีบกระทุ้งที่ช่วงท้องของเจียงหย่งอย่างแรง

การกระทำนี้ทำเอาเถ้าแก่เจียงโกรธจนกำหมัดไปทุบที่หัวของหลิงอวี๋

“ให้ตายสิ นี่เป็นการช่วยเหลือหรือทำร้ายกันแน่ วางลูกชายข้าลงเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นข้าจะฆ่าเจ้า”

หลิงอวี๋อุ้มเจียงหย่งหลบมา พลางตะคอกใส่เถ้าแก่เจียง “ข้ากำลังช่วยลูกท่านอยู่ ท่านมิเห็นหรือว่าเขากำลังจะตายแล้ว?”

“ท่านอย่ามารบกวนข้า หากข้ารักษาเขาตาย ข้าจะชดใช้เขาด้วยชีวิต!”

แม้ว่าฮูหยินเจียงจะดูมิเข้าใจวิธีการช่วยเหลือของหลิงอวี๋ แต่ลูกชายใกล้จะตายแล้วจริง ๆ ขอเพียงมีความหวังเพียงเล็กน้อยนางก็จะไม่มีทางยอมแพ้

นางดึงเถ้าแก่เจียงไว้

หลิงอวี๋ก็ใช้วิธีเดิมกระทุ้งเข้าที่ช่วงท้องของเจียงหย่งต่อไป

หลังจากทำเช่นนี้ไปสามครั้ง เจียงหย่งก็ไอแค่ก ๆ แล้วถั่วลิสงเม็ดหนึ่งที่มีเลือดติดอยู่ก็หลุดออกมาจากปากเขาและกระเด็นลงสู่พื้น

“หายแล้ว!”

หลิงอวี๋โล่งอก อุ้มเจียงหย่งนั่งลงแล้วเอ่ย “เอาน้ำอุ่นมา!”

หลิงอวี๋ให้เจียงหย่งหายใจ เจียงหย่งก็หายใจเข้าออกอย่างเต็มที่ จากนั้นสีหน้าก็ค่อย ๆ ดีขึ้น

ฮูหยินเจียงกับเถ้าแก่เจียงมองอย่างประหลาดใจ ทุกคนมิกล้าเชื่อว่าลูกชายสุดที่รักที่ก้าวขาข้างหนึ่งสู่ประตูยมโลกเมื่อครู่นั้นจะกลับมามีชีวิตแล้ว!

สาวใช้ยกน้ำมา หลิงอวี๋ก็ป้อนให้เจียงหย่งดื่มอย่างช้า ๆ

“ท่านแม่...”

เจียงหย่งหายใจขึ้นมาได้เมื่อเห็นมารดาของตนก็ร้องไห้ออกมายกใหญ่

ความทุกข์ทรมานและสิ้นหวังเมื่อครู่นั้นชีวิตนี้เขามิอยากจะสัมผัสอีกแล้ว

“หย่งเอ๋อร์!”

“นายท่าน บ่าวผิดไปแล้ว บ่าวมิได้มีเจตนาจริง ๆ นะเจ้าคะ! ขอร้องนายท่านโปรดเมตตา อย่าตีบ่าวจนตายเลยเจ้าค่ะ!”

สาวใช้ร้องไห้ออกมา แล้วโค้งคำนับอย่างหนัก

หลิงอวี๋เห็นว่าสาวใช้นั้นดูท่าทางอายุเพิ่งจะประมาณสิบสี่ รูปร่างผอมโซเหมือนกับปี้เอ๋อร์จึงเอ่ยขึ้นมา “เถ้าแก่เจียงเห็นแก่ข้าแล้วมอบสาวใช้ผู้นี้ให้ข้าเถิด!”

เดิมทีหลิงอวี๋คิดจะช่วยสาวใช้ผู้นี้ขอร้องเพื่องดเว้นการทำโทษจนตาย แต่เมื่อคิดแล้วว่าสาวใช้ผู้นี้ทำเรื่องผิดพลาดเช่นนี้ ต่อไป เถ้าแก่เจียงกับฮูหยินเจียงคงไม่มีทางเห็นใจนางแล้ว

สู้ให้ตนพาไปดีกว่าจึงจะช่วยชีวิตนางได้

“เรื่องนี้จะไปยากอะไรกัน ผู้มีพระคุณต้องการข้าก็จะมอบให้เจ้า! พ่อบ้าน ไปหาสัญญาทาสของสาวใช้ผู้นี้มาแล้วมอบให้ผู้มีพระคุณ!”

เถ้าแก่เจียงมิสนใจความเป็นความตายของสาวใช้ผู้หนึ่งหรอก

แต่สาวใช้กลับจดจำบุญคุณของหลิงอวี๋ นางมองหลิงอวี๋อย่างลึกซึ้ง

ต่อไปคุณหนูผู้นี้ก็คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตของตน ตนจะดูแลนางเป็นอย่างดี จะทำงานให้นางอย่างหนักโดยมิบ่นเลย!