ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1801

หน้ากากผิวหนังมนุษย์นั้นเมื่อตรวจสอบก็เปิดเผยออกมาทันที เมื่อแม่นมหน้าเหมือนม้าผู้นั้นฉีกหน้ากากออกจากใบหน้าของหลิงอวี๋ ก็เผยให้เห็นใบหน้าของหลิงอวี๋ที่เต็มไปด้วยรอยบาดแผลจากมีด

“เหอะ ๆ รีบไปบอกนายใหญ่เสียว่า ข้าเจอคนที่เขาตามหาแล้ว!”

แม่นมหน้าเหมือนม้าส่งหน้ากากผิวหนังมนุษย์ให้แม่นมอีกคนอย่างพึงพอใจ จากนั้นแม่นมผู้นั้นก็รีบวิ่งออกไปแจ้งข่าว

หลิงซินถูกแม่นมคนหนึ่งกดอยู่ที่พื้นจนมิสามารถเคลื่อนไหวได้ และนางก็มองคุณหนูที่ตนเพิ่งจะรู้จักมิถึงสองวันดีกลายเป็นอีกคนไปอย่างตกตะลึง

หลังจากที่หลิงอวี๋ถูกเปิดเผยตัวตนแล้ว ทางด้านแม่นมหน้าเหมือนม้าก็มิได้ทำให้นางต้องลำบากอีก จึงให้พวกแม่นมปล่อยหลิงอวี๋

พวกนางเพียงแค่ต้องเฝ้าหลิงอวี๋เอาไว้ มิให้นางหนีไปได้ก็พอแล้ว

เมื่อหลิงอวี๋ถูกพยุงขึ้นมา หัวใจที่ว้าวุ่นของนางก็ค่อย ๆ สงบลง

หวงฝู่หลินไม่มีทางให้ตนตายไปก่อนที่เขาจะได้ตำรับยาห้ามเลือดไปหรอก!

บางทีตนอาจจะยังสามารถพึ่งพายันต์ช่วยชีวิตนี้ทำให้หวงฝู่หลินปล่อยตนไปได้อยู่

เรื่องการขโมยนั้นมีคำสารภาพของหัวหน้าเสิ่นอยู่ ก็น่าจะสามารถอธิบายให้ชัดเจนได้

หลิงอวี๋ยิ่งคิดก็ยิ่งมีความมั่นใจ จึงนั่งลงไปตรงที่นั่งตามเดิม

หลิงซินก็ถูกปล่อยแล้วเช่นกัน นางไปยืนอยู่ด้านหลังของหลิงอวี๋อย่างหวาดกลัว และใจของนางก็คาดเดาถึงตัวตนของหลิงอวี๋อยู่เงียบ ๆ

เหตุใดบนใบหน้าของคุณหนูผู้นี้จึงน่ากลัวเช่นนั้น!

นางเป็นนักโทษหลบหนีหรือ?

หากว่านางถูกส่งตัวให้ทางการแล้วตนจะทำอย่างไรดี?

หลังจากนั้นมินาน แม่นมที่ไปรายงานข่าวก็พาป้าวเฉิงมา

เมื่อป้าวเฉิงเห็นหน้าของหลิงอวี๋ก็ยิ้มออกมาทันที ช่างเป็นเรื่องที่ย่ำจนรองเท้าเหล็กสึกมิพบพาน แต่ยามได้มากลับมิเสียเวลาเลยจริง ๆ!

คาดมิถึงว่าตนระดมลูกน้องทั้งหมดไปค้นหาสตรีผู้นี้ก็มิพบ แต่นางกลับมาหาตนถึงที่เช่นนี้

“ท่านป้าว ท่านรู้ถึงความสัมพันธ์ของข้ากับหวงฝู่หลินหรือไม่? รู้หรือไม่ว่าเหตุใดเขาจึงต้องตามหาข้า?”

หลิงอวี๋ชิงเอ่ยปากเป็นฝ่ายคุมก่อน นางมองออกว่าที่ท่านป้าวผู้นี้ช่วยหวงฝู่หลินตามหาคนอย่างกระตือรือร้นเช่นนี้ก็เพื่อเงิน

ท่านป้าวมั่นใจในความสามารถของตนมาก เขาเชื่อว่าหลิงอวี๋ไม่มีทางหนีออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลป้าวที่มีการคุ้มกันอย่างหนาแน่นได้แน่

กระทั่งทุกคนออกไปหมดแล้ว หลิงอวี๋จึงควักหนังสือสารภาพของหัวหน้าเสิ่นออกมามอบให้ท่านป้าว

หลังจากที่ท่านป้าวอ่านเสร็จแล้วก็ยังคงเชื่อครึ่งมิเชื่อครึ่ง จากนั้นก็เอ่ยอย่างมิเกรงใจ “เจ้าน่าเกลียดเช่นนี้ เหตุใดลิ่งหูหลินจึงต้องระแวงเจ้าถึงเพียงนี้เล่า?”

หลิงอวี๋ก็มิได้โกรธ นางยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยออกไป “ท่านป้าว ท่านคุ้นเคยกับพี่ชายบุญธรรมของข้าดีนี่ ท่านก็น่าจะรู้ว่าเขาป่วยเป็นโรคประหลาดชนิดหนึ่ง และในมือของข้าก็มีตำรับยาที่สามารถรักษาเขาได้ ดังนั้นเขาจึงได้รับข้าเป็นน้องสาวบุญธรรมอย่างไรเล่า!”

“สิ่งนี้น่าจะทำให้ท่านน้าหลินมิพอใจ ดังนั้นนางจึงได้มุ่งเป้ามาที่ข้าเช่นนี้!”

ท่านป้าวมองหลิงอวี๋อย่างมิคาดคิด ครานี้เขาเชื่อคำพูดของหลิงอวี๋ไปแล้วเก้าในสิบส่วน หวงฝู่หลินป่วยจริง ๆ หลายปีมานี้เขาก็อาศัยการจัดหาเครื่องยาสมุนไพรให้กับหวงฝู่หลิน จึงพัฒนาแข็งแกร่งขึ้นมาได้

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยออกไป “ในเมื่อเจ้ามาที่คฤหาสน์ตระกูลป้าวแล้ว และมิได้มีใครทำร้ายเจ้า เช่นนั้นเจ้าก็รอให้เจ้าวังมารับเจ้าไปอย่างสบายใจเถิด!”

คำพูดนี้มีความหมายโดยนัยแฝงอยู่ นั่นก็คือเป็นการบอกกับหลิงอวี๋ว่า อย่าได้คิดที่จะหลบหนีไป และขอเพียงนางอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลป้าวอย่างสงบเสงี่ยม เขาก็จะมิทำให้นางต้องลำบาก!

สิ่งที่หลิงอวี๋ต้องการก็คือผลลัพธ์เช่นนี้ นางจึงพยักหน้าพลางยิ้มแล้วเอ่ย “เช่นนั้นก็รบกวนท่านป้าวด้วย!”