ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1802

ทางด้านเถ้าแก่เจียง ท่านป้าวบอกว่าจะช่วยหลิงอวี๋ตามหาน้องสาว จึงจะให้หลิงอวี๋อยู่ที่นี่สักสองสามวัน เขาเห็นว่าหลิงอวี๋ก็ดูท่าทางเห็นด้วยเช่นกัน จึงมิได้ใส่ใจ ให้หลิงอวี๋อยู่ที่นี่ส่วนตนก็พาเสี่ยวซานเอ๋อร์กลับ

ในตอนที่ยังมิรู้ถึงบทบาทของหลิงอวี๋ที่มีต่อหวงฝู่หลินอย่างแน่ชัดนี้ ท่านป้าวจึงจัดให้หลิงอวี๋ไปอยู่ที่เรือนทางสวนด้านหลังที่อยู่ห่างออกไป แต่แม้ว่าจะห่างไกลก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน มิได้เพิกเฉยหลิงอวี๋ไป

ท่านป้าวมิได้เอ่ยถึงเรื่องที่จะช่วยหลิงอวี๋ตามหาน้องสาว หลิงอวี๋ก็มิอยากจะพูดเช่นกัน นางรู้สึกว่าตนตกอยู่ในเงื้อมมือของหวงฝู่หลินเพียงคนเดียวก็เพียงพอแล้ว

หากตามหาน้องสาวเจอ ก็จะเป็นการเพิ่มคนที่หวงฝู่หลินจะนำมาข่มขู่ตนมากขึ้นอีกคน

หลังจากนี้เมื่อตนสามารถหลุดพ้นออกมาได้ ก็ค่อยไปตามหาน้องสาวแล้วกัน

หลิงซินเห็นว่าหลิงอวี๋จัดการเพียงชั่วครู่ ก็ทำให้ท่านป้าวที่เป็นดั่งหอคอยเหล็กผู้นั้นเปลี่ยนท่าทีที่มีต่อนางไปได้แล้ว ความหวาดกลัวในใจก็ลดลงไปมาก

นางรู้สึกว่า ความสามารถของคุณหนูผู้นี้มีมากกว่าเถ้าแก่เจียงอีก การติดตามนางดูน่าจะไม่มีอันตรายใด ๆ

กระทั่งเถ้าแก่เจียงกลับไปแล้ว หลิงอวี๋จึงได้ครุ่นคิดขึ้นมา

ท่านป้าวจะต้องรายงานหวงฝู่หลินไปแล้วแน่ ๆ ว่าตามหาตนพบแล้ว อีกมินานหวงฝู่หลินก็จะต้องมาหาตน

นางมิอยากกลับไปที่วังเทพแล้ว เช่นนั้นอาศัยโอกาสนี้ส่งมอบตำรายาและให้หวงฝู่หลินปล่อยให้ตนจากไปดีกว่า!

ทว่าหากหวงฝู่หลินมิยอม นางก็จะต้องคิดหาวิธีหลบหนี

ใบหน้าของตนดึงดูดสายตาคนมากเกินไป หน้ากากผิวหนังมนุษย์ก็ไว้ใจมิได้เช่นกัน นางจะต้องออกแบบหน้ากากใหม่อีกครั้งหนึ่งเพื่อให้ตนหลบหนีได้

ในขณะที่หลิงอวี๋กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น อีกด้านหนึ่งเผยอวี้ก็กำลังสืบเรื่องตระกูลป้าวอย่างละเอียดจากผู้ว่าการอำเภอหยางอยู่เช่นกัน

เขาจะต้องรู้ให้แน่ชัด และเตรียมพร้อมช่วยเหลือหลิงอวี๋

“แม่ทัพเผย ท่านมาถึงเมืองเล็กนี้ตั้งหลายวันแล้ว ท่านก็น่าจะรู้ว่าทางการของเยวี่ยใต้จัดการอะไรกับป้าวเฉิงมิได้!”

ผู้ว่าการอำเภอหยางยิ้มอย่างขมขื่นแล้วเอ่ย “สมญานามที่ว่าป้าวเฉิงเป็นเจ้าถิ่นที่นี่นั้นมิใช่แค่การเรียกขานกันเฉย ๆ เมืองเล็กแห่งนี้ยังมีชนเผ่าที่อยู่รายล้อมอีกนับสิบชนเผ่า ซึ่งชนเผ่าเหล่านั้นทั้งหมดต่างก็พึ่งพาเขาในการทำมาหากิน ดังนั้นทั้งหมดนั้นจึงล้วนเชื่อฟังเขา!”

“ภายใต้บังคับบัญชาของเขายังมีกลุ่มผู้คุ้มกันอยู่อีกสามร้อยกว่าคน ซึ่งในบรรดาคนเหล่านั้นก็มีคนที่มีวรยุทธ์แก่กล้าอยู่เป็นจำนวนมาก! นอกจากนี้แล้ว เจ้าวังของวังเทพก็เป็นผู้สนับสนุนของเขาด้วย!”

วันนี้พวกของเซียวหลินเทียนกับคุณหนูใหญ่ตระกูลเก๋อก็หาเส้นทางไปวังเทพกันต่อ

ในตอนแรกเริ่มพวกเขายังคงมองเห็นแผ่นหลังของคนตระกูลเฉียว แต่เมื่อเดินไปเรื่อย ๆ คนตระกูลเฉียวก็เดินเข้าไปในหุบเขาแห่งหนึ่งแล้วหายตัวไปเลย

เซียวหลินเทียนกับเก๋อเฟิ่งฉิงจึงพาคนตามไปที่หุบเขา แต่เมื่อเข้าไปก็พบว่า ในนั้นเต็มไปด้วยภูเขาน้ำแข็ง ซึ่งเป็นยอดน้ำแข็งขนาดต่าง ๆ ที่ตั้งตระหง่านอยู่จนมองมิเห็นจุดสิ้นสุด ส่วนที่พื้นก็เต็มไปด้วยน้ำแข็งที่หนาแน่น หากเดินไปมิระวังก็อาจจะลื่นล้มได้

“ทุกคนระมัดระวังด้วย!”

เก๋อเฟิ่งฉิงเอ่ยเตือนทุกคนในทันที “พวกเจ้าเห็นหรือไม่ว่า ที่ระหว่างก้อนน้ำแข็งที่หนาแน่นเหล่านั้นมีรอยแตกร้าวอยู่บางส่วน หากตกลงไปต้องเป็นศพมิเหลือกระดูกแน่!”

มิต้องให้เก๋อเฟิ่งฉิงเตือน เซียวหลินเทียนกับฉินซานก็เห็นรอยแตกร้าวเหล่านี้อยู่แล้ว

รอยแตกบางส่วนแคบมาก แต่บางส่วนก็กว้างมาก เซียวหลินเทียนยืนอยู่บนแผ่นน้ำแข็งแผ่นหนึ่งแล้วมองลงไป ข้างล่างนั้นลึกจนมองมิเห็นจุดสิ้นสุด และในนั้นก็ยังมีก้อนน้ำแข็งที่รูปทรงดูแปลกตาอยู่มากด้วย

หากมีคนตกลงไป มิตายเพราะร่วงลงไปก็ต้องตายเพราะน้ำแข็งแปลกตาพวกนั้นทิ่มแทงร่างกายอยู่ดี...