ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1830

กระทั่งมาถึงที่เมือง จ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็หาโรงเตี๊ยมและเปิดห้องพักหนึ่งห้อง

ส่วนป้าวซวนก็ช่วยประคองหลิงอวี๋เข้าไปในห้องนั้น

ภายในห้องมีเตียงเพียงเตียงเดียว ดังนั้นจึงมิสามารถนอนสองคนได้แน่

ป้าวซวนจนใจ จึงขอผ้านวมเก่าที่ปูเตียงมาจากเสี่ยวเอ้อร์แล้วนำมาปูไว้ที่มุมห้องให้หลิงอวี๋นอน

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยออกไปถามข้อมูลจากเจ้าของโรงเตี๊ยม แล้วให้ป้าวซวนเฝ้าหลิงอวี๋เอาไว้ และเพื่อให้ป้าวซวนเชื่อฟังมิหนีไปไหน จ้าวหรุ่ยหรุ่ยจึงหยิบเม็ดยาพิษออกมา จากนั้นก็ยัดเข้าไปในปากของป้าวซวน

“ยาแก้พิษนี้จะต้องกินทุก ๆ สิบวัน หากเจ้ากล้าหนีไป เจ้าก็รอพิษกำเริบจนตายไปได้เลย!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยขู่ป้าวซวน ก่อนจะเดินออกไป

อารมณ์ของป้าวซวนตกต่ำลงไปทันที เดิมทีนางคิดว่าจะโน้มน้าวหลิงอวี๋ให้หนีไปกับตน แต่ตอนนี้ตนถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยวางยาพิษเสียแล้ว หากนางหนีไป นางก็จะต้องตาย

“ป้าวซวน เจ้าอยากหนีหรือไม่?”

หลิงอวี๋ถือโอกาสที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยมิอยู่ แล้วรีบพูดคุยกับป้าวซวนอย่างรวดเร็ว

“ข้าอยาก แต่เจ้ามิเห็นหรือเมื่อครู่? นางป้อนยาพิษให้ข้าไปแล้ว!”

ป้าวซวนเอ่ยขึ้นมาด้วยความสิ้นหวัง “สตรีผู้นั้นโหดร้ายถึงเพียงนั้น ทั้งยังวางแผนทุกอย่างรอบคอบมากอีก เราเอาชนะนางมิได้หรอก เราจะทำอย่างไรกันดี!”

“มิต้องกังวล ตราบใดที่เจ้าอยากจะหนีไปกับข้า เราจะต้องหาวิธีกันได้แน่!”

หลิงอวี๋คิดถึงลูกปัดสีเขียวที่ปู้ติงหมาป่าหิมะใช้แก้พิษให้ตน ลูกปัดสีเขียวนั้นจะสามารถแก้พิษให้ป้าวซวนได้หรือไม่นะ?

เพียงแต่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยพาตนเข้ามาในแดนเทพแล้ว เช่นนั้นปู้ติงจะสามารถตามมาที่นี่ได้หรือไม่?

ตอนนี้หลิงอวี๋ร่างกายอ่อนแอ ยังมิอยากเรียกปู้ติงออกมา มิฉะนั้นจะมิสามารถหลบหนีได้ ทั้งยังจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น ทำให้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยยิ่งระแวงตนมากขึ้นไปอีก

“ป้าวซวน พวกเราอดทนกันไว้ก่อนเถิด ถึงอย่างไรก็ยังอีกยาวไกลกว่าจะไปถึงเมืองหลวงแดนเทพ รอให้ข้าหายดีก่อน แล้วเราค่อยหาทางหนีกัน!”

หลิงอวี๋ปลอบใจป้าวซวน

ป้าวซวนอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา แต่นอกจากทำเช่นนี้แล้วก็ไม่มีทางอื่นเช่นกัน

หลังจากที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยดุด่าออกมา ป้าวซวนจึงตั้งสติได้ และรีบลุกขึ้นไปหาตะเกียงน้ำมันมาจุดอย่างรวดเร็ว

“นางคนชั้นต่ำ ทุกอย่างเป็นความผิดของเจ้า เจ้าทำให้ข้าต้องมาตกอยู่ที่รกร้างเช่นนี้!”

สีหน้าของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยดูแย่มาก แล้วนางก็เข้าไปฟาดมือตบหน้าหลิงอวี๋หนึ่งครั้ง

คราวนี้หลิงอวี๋มิอยากทนกับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว หากนางเคยชินกับการถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยตบ เช่นนั้นนางก็ต้องถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยตบตีตามใจเช่นนั้นหรือ?

หลิงอวี๋คว้าข้อมือของนางไว้ และตะโกนออกไปด้วยความโกรธ “พอแล้ว จ้าวหรุ่ยหรุ่ย ทั้งเจ้าและข้ารู้อยู่แก่ใจดีว่าข้ามิใช่บ่าวของเจ้า!”

“ข้ามิใช่คนที่เจ้าอยากจะตีเมื่อใดก็ตีได้ ข้าขอเตือนเจ้า หากเจ้ากล้าลงมือกับข้าอีก ข้าขอตายดีกว่าที่จะทำตามที่เจ้าต้องการ!”

“เจ้ามิอยากให้ข้าฟื้นความทรงจำเพื่อสิ่งที่เจ้าต้องการรึ? ของสิ่งนั้นจะต้องสำคัญกับเจ้ามากแน่นอน! หากข้าตายไป ข้าจะดูว่าเจ้าจะได้ของสิ่งนั้นมาได้อย่างไร!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยตะลึงไปชั่วครู่ แล้วมองไปทางหลิงอวี๋

แม้ว่าหลิงอวี๋จะนั่งอยู่ แต่แววตาอันเข้มงวดและแข็งกร้าวของนางก็กำลังบอกกับจ้าวหรุ่ยหรุ่ยว่า นางพูดจริงทำจริงอย่างแน่นอน!