ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1893

เมื่อครอบครัวของเจี่ยงหัวกลับมาที่เรือ พวกเขาก็พบศพไร้หัวในห้องของเขา มีคราบเลือดยาวบนผนังไม้ของห้องโดยสาร ซึ่งเป็นประโยคที่ถูกสลักด้วยกระบี่อาบเลือด

“จุดจบของคนทรยศ!”

ครอบครัวของเจี่ยงหัวตกใจกลัวมากจนสละเรือและหนีไปในคืนนั้น

พวกเขามิรู้ว่าที่จริงแล้วเซียวหลินเทียนมิคิดจะเอาผิดพวกเขา ทุกคนควรรับผิดชอบต่อการกระทำของตนเอง และการสังหารเจี่ยงหัวนั้นก็เพียงพอแล้ว

เซียวหลินเทียนส่งศีรษะของเจี่ยงหัวให้สือหรง ทันใดนั้นสือหรงก็ร้องไห้เศร้าโศกและนำศีรษะของเจี่ยงหัวไปเซ่นให้กับครอบครัวของตน

หลังจากนั้น สือหรงก็กระทำการบางอย่าง เขาเขียนจดหมายเลือดเรื่องที่เจี่ยงหัวสมคบคิดกับมหาปราชญ์สังหารเหล่าศิษย์ของตำหนักปีกเงิน และคัดลอกสำเนาไปหลายสิบฉบับภายในคืนเดียว

วันรุ่งขึ้น ที่ประตูเมืองในพื้นที่นั้นมีพ่อค้าจำนวนมากกำลังต่อแถวรอเข้าเมือง แล้วก็มีคนพบศีรษะของเจี่ยงหัวที่แขวนอยู่บนกำแพงเมือง และยังมีจดหมายเลือดที่สือหรงเป็นคนเขียน ซึ่งเขียนประณามความผิดของเจี่ยงหัว

ขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันเรื่องนี้ ก็มีจดหมายเลือดมากมายปลิวลงมาจากกำแพงเมือง

ทันใดนั้นความผิดฐานทรยศอาจารย์และสมคบคิดกับมหาปราชญ์ของเจี่ยงหัวได้แพร่กระจายออกไป และจดหมายเลือดเหล่านั้นก็ถูกส่งต่อไปเรื่อย ๆ

ดังนั้นจึงมีคนจำนวนมิน้อยที่ได้อ่านจดหมายเลือดและมิถูกข่าวลือที่มหาปราชญ์เป็นคนปลุกปั่นหลอกอีกต่อไป

ด้านเซียวหลินเทียน ศิษย์ทั้งห้าคนที่สือหรงส่งไปโน้มน้าวคนอื่นก็พากันทยอยกลับมาหลังจากรู้ความจริง

เซียวหลินเทียนที่เดินทางไปยังเมืองหลวงแดนเทพได้เพียงครึ่งทาง จำนวนศิษย์ในตำหนักปีกเงินก็เพิ่มขึ้นเป็นยี่สิบคน

คนเหล่านี้เพิ่งกลับมาก็ถูกส่งไปสืบข่าวทันที

และเซียวหลินเทียนที่ยังเดินทางมิถึงเมืองหลวงแดนเทพก็ได้ตัดสินใจเลือกสถานที่ตั้งใหม่ของตำหนักปีกเงินไว้แล้ว ซึ่งอยู่ในแวดวงชนชั้นสูงของเมืองหลวงแดนเทพตรงข้ามกับจวนมหาปราชญ์

จวนมหาปราชญ์เดิมประกอบด้วยจวนหลายหลัง ซึ่งเป็นที่พักอาศัยของขุนนางชั้นหนึ่งหลายคนในเขตพระราชสถาน

เซียวหลินเทียนแบ่งกองกำลังออกเป็นสองกลุ่ม โดยให้สือหรงและฉินซานล่วงหน้าไปก่อนเพื่อซื้อจวนเหล่านี้ในราคาสูง

แม้พ่ายก็พ่ายที่ตัวบุคคล หาใช่ศักดิ์ศรีไม่ เขาต้องการให้หลงหมิงเห็นว่าแม้จะไม่มีบิดาที่ไร้หัวใจ แต่หลิงอวี๋ก็ยังมีสามีเช่นเขาที่สามารถเป็นร่มเงาปกป้องนางจากลมฝนได้!

เขาต้องการให้หลิงอวี๋มีคนหนุนหลังที่แข็งแกร่งในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับตระกูลหลง

มีเงินแล้วจะปล่อยให้หมดไปโดยไร้ประโยชน์ได้อย่างไร เทียบกับเหวินเหรินจิ้นที่มีสมบัติมากมายแต่กลับฝังซ่อนไว้ในตำหนักใต้ดิน เซียวหลินเทียนซึ่งเป็นเจ้าตำหนักปีกเงินคนปัจจุบันนั้นมีความคิดที่เปิดกว้างกว่า

แม้สูญเงินก็ย่อมหาใหม่ได้ แต่ชีวิตนั้นสั้นนัก หากมีโอกาสที่จะทำให้ตนเองและคนรอบข้างมีชีวิตที่ดีขึ้น แล้วไยจะมิทำเล่า!

“หากมีคนถามว่าใครต้องการสร้างการจวนหลังใหญ่นี้ เจ้าก็บอกไปว่าเป็นเศรษฐีแซ่อู่ มิต้องพูดอะไรอีก!”

เซียวหลินเทียนยิ้มเย็น เขาวาดแผนผังจวนอ๋องอี๋แห่งฉินตะวันตกของเขาเองให้สือหรงนำไปตามหาช่างฝีมือในเมืองหลวงแดนเทพ เมื่อซื้อจวนเหล่านั้นแล้วการก่อสร้างก็จะเริ่มขึ้น โดยเริ่มจากด้านหน้าเป็นจุดแรก

ด้วยวิธีนี้ หากหลิงอวี๋เห็น นางคงได้รู้ว่าจวนหลังนี้สร้างมาเพื่อนาง...